Ο κύβος ερρίφθη. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν και οι πρώτες κάλπες ανοίγουν στις 21 Μαΐου. Με την προκήρυξη των εκλογών ξεκίνησε ένας έντονος προβληματισμός για την πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης. Θα υπάρξει αυτοδυναμία;
Μπορεί να δημιουργηθεί Προοδευτική Κυβέρνηση; Θα έχει το δικαίωμα κάποιο κόμμα να εισηγηθεί και να επιβάλει τον επόμενο Πρωθυπουργό; Κάθε κόμμα προεκλογικά φαίνεται να ξεπερνά το άλλο σε αρνήσεις και σε όρους, που καθιστούν σχεδόν αδύνατη τη δημιουργία της επόμενης κυβέρνησης.
Είναι, όμως, τα πράγματα έτσι; Πρέπει να ανησυχούμε για ανυπέρβλητες δυσκολίες μπροστά μας σε μια κομματική σύγκλιση που θα λύσει τον Γόρδιο Δεσμό; Πιστεύω πως όχι. Ακόμα και στην περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία, εγώ είμαι σίγουρος ότι κυβέρνηση θα έχουμε. Γιατί αυτό διδάσκει η Ιστορία. Αν και δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών σε αυτή τη χώρα και δοκιμαζόμαστε για πρώτη φορά με το σύστημα της απλής αναλογικής, η εξουσία είναι πολύ γλυκιά για να χωρίζει. Οι «καρέκλες» πάντα ενώνουν.
Ας μην ξεχνάμε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν τις συνεργασίες ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Μπορούσε να πιστέψει ποτέ κανείς ότι κάποια στιγμή ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία θα έβρισκαν κοινό τρόπο δράσης; Ή ότι Τσίπρας – Καμμένος θα μπορούσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους; Κι όμως, έγιναν και τα δύο…
Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Ο δικός μου ο φόβος δεν έχει να κάνει με τον σχηματισμό κυβέρνησης. Κυβέρνηση θα δημιουργηθεί, ο κόσμος να χαλάσει. Θέλετε αυτοδύναμη, θέλετε αδύναμη, μονοκομματική, δικομματική, πολυκομματική, νικητών ή ηττημένων, κυβέρνηση θα γίνει.
Το θέμα, όμως, είναι τι θα γίνει με το κυβερνητικό πρόγραμμα και το κυβερνητικό έργο; Οι κίνδυνοι σε αυτή την περίπτωση είναι δύο: Ο πρώτος είναι η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων. Το έχουμε δει αυτό σε κυβερνήσεις συνεργασίας στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα.
Κι εμείς δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Η λήψη αποφάσεων σχετικά με την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική, την Υγεία και την Παιδεία δεν αφήνουν περιθώρια για άσκοπες χρονοβόρες συζητήσεις και για πισωγυρίσματα που μπορούν να μας οδηγήσουν σε πλήθος περιπετειών.
Ο δεύτερος και ίσως και πιο σημαντικός είναι να έχουμε συμφωνία σε στρατηγικές συγκλίσεις. Να είναι ξεκάθαρο ότι η ανάκαμψη της Οικονομίας μας είναι ο πρώτος στόχος. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε ακόμη σε καθεστώς «πτώχευσης» και… «ομηρίας», αφού άλλοι αποφασίζουν για εμάς. Ακόμη και σήμερα, το 2023, οι τράπεζες χρειάζονται άδεια από «ξένα κέντρα» για να αποφασίσουν αν θα δώσουν μέρισμα ή όχι.
Αντιλαμβανόμαστε όλοι τι μπορεί να συμβαίνει σε άλλες αποφάσεις που έχουν να κάνουν π.χ. με την αύξηση των συντάξεων ή και των μισθών στο Δημόσιο… Άλλωστε, με άδεια ταμεία δεν μπορεί να πέσει ευρώ ούτε στην Υγεία ούτε στην Παιδεία. Και τις επιπτώσεις από τα άδεια ταμεία τις έχουμε ζήσει στο πετσί μας τα τελευταία δέκα χρόνια…
Μερικά πράγματα δεν επιτρέπεται πλέον να αποτελούν πεδία μαχών, αλλά πεδία συμμαχιών και ξεκάθαρων συμφωνιών. Γιατί, στο τέλος, αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης αυτός καθ’ εαυτός, αλλά ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης που θα λειτουργήσει επ’ ωφελεία της χώρας μας και των πολιτών της. Αυτό είναι το ζητούμενο.
Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!
