Γράφει ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (Υποψήφιος Βουλευτής Ανατολικής Αττικής με την Ελληνική Λύση)
Φτάσαμε στην τελική ευθεία πριν τις εκλογές της 21 Μαΐου, όχι αισίως, όπως θα έλεγε κάποιος αφού έχει προηγηθεί το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Ένα γεγονός το οποίο ήρθε να καταρρίψει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το αφήγημα της κυβέρνησης περί επιτελικού κράτους. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται πως ούτε επιτελικό είναι και, σε πολλές περιπτώσεις, ούτε κράτος.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα βέλη έπεσαν στον Σταθμάρχη που είχε βάρδια την τραγική βραδιά. Ορθά θα έλεγα, για το μερίδιο, όμως, που του αναλογεί. Πέραν αυτού μηδέν, έβαλαν και μερικές οθόνες ανενεργές για να δείξουν ότι έφτιαξαν και κέντρο διαχείρισης κυκλοφορίας (εικόνα η οποία μόνο με τους μουσαμάδες του Μετρό Θεσσαλονίκης του κυρίου Τσίπρα μπορεί να συγκριθεί) και η κυβέρνηση πάει στις εκλογές με την βεβαιότητα ότι ήταν μια αμυχή στο άριστο προφίλ που «έχτισε» τα 4 τελευταία χρόνια.
Για το γεγονός ότι έκλεισαν λόγω πανδημίας όλο τον ελληνικό λαό στα σπίτια του, έβαλαν λουκέτο στην αγορά με αστείες πολλές φορές δικαιολογίες, κατέστρεψαν την εφοδιαστική αλυσίδα και παρόλα αυτά έχουμε 34.779 νεκρούς, δεν θα απολογηθεί κανένας από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση η οποία πρόθυμα στήριζε όλα τα παραπάνω.
Κανείς δεν βλέπω να απολογείται και για το γεγονός ότι με αφορμή τον κορονοϊό η κυβέρνηση αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 50 δισ. ευρώ. Σε απλά ελληνικά, δανείστηκε 50 δισ. τα οποία έριξε στην οικονομία, σε πολλές περιπτώσεις με απευθείας αναθέσεις, για να επιτύχει μια αύξηση στο ΑΕΠ κατά 9,3 δισ. Δείξτε μου μια επιχείρηση η οποία δανείζεται 50 ευρώ για να αυξήσει τον τζίρο της κατά 9 ευρώ και εγώ θα σας δείξω μια χρεοκοπημένη επιχείρηση.
Η Νέα Δημοκρατία συνέχισε την καταστροφική πολιτική των τελευταίων ετών και όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Καμία πρόνοια και κανένα σχέδιο για αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας, η οποία συνεχίζει να είναι προβληματική. Τα «καμάρια» και πυλώνες της ελληνικής οικονομίας, αρέσει δεν αρέσει σε όλο το πολιτικό σύστημα αυτό που γράφω, πέτυχαν για τον απλό λόγο ότι δεν τους «βοήθησε» το ελληνικό κράτος.
Μπορεί, όμως, μια οικονομία να βασίζεται μόνο σε αυτά τα δύο; Σε καμία περίπτωση. Θα πρέπει στοχευμένα όλοι οι εθνικοί και ευρωπαϊκοί πόροι οι οποίοι προορίζονται για επενδύσεις, να κατευθυνθούν στον πρωτογενή τομέα και την μεταποίηση. Περιπτώσεις υπαγωγής στον Αναπτυξιακό νόμο όπως της εταιρείας παραγωγής του κυρίου Κοκλώνη, θα πρέπει να απαγορευθούν δια νόμου.
Η χώρα χρειάζεται σχέδιο και τα χτυπήματα στην πλάτη στην ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας δεν αρκούν για να αποφύγουμε το επόμενο μνημόνιο. Η ένταξη και χρηματοδότηση στο περίφημο Ταμείο Ανάκαμψης 14 εταιρειών οι οποίες μόνο πρόβλημα χρηματοδότησης δεν έχουν (μεταξύ των οποίων μια τουρκικών συμφερόντων εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων) δείχνει ότι στην Κυβέρνηση δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα από αυτά που γίνονται στον κανονικό κόσμο, εκεί δηλαδή που το 85% των επιχειρήσεων δεν έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση.
Πώς αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει το γεγονός ότι στο τελευταίο φορολογικό νομοσχέδιο, το οποίο ήρθε στη Βουλή λίγο πριν το Πάσχα για τη ρύθμιση οφειλών προς το δημόσιο, έβαλαν όρο να μην υπάρχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές τον Νοέμβριο του 2021.
Με αποτέλεσμα οκτώ στους δέκα να μην μπορούν να ρυθμίσουν τα ληξιπρόθεσμα, να αυξάνονται οι πολίτες που αισθάνονται παρατημένοι και από την άλλη το κράτος να μην εισπράττει, μεγάλη επιτυχία που μόνο απόφοιτοι του Harvard ή άλλου Πανεπιστημίου της Ivy League θα μπορούσαν να σκεφτούν.
Who is who
Γεννήθηκα το 1975 στο Μενίδι, όπου κατοικώ έως σήμερα και στο οποίο βρίσκεται από το 2005 το λογιστικό Γραφείο το οποίο διευθύνω. Είμαι λογιστής-φοροτεχνικός Α’ Τάξης με Μεταπτυχιακές σπουδές στην Λογιστική και Ελεγκτική (MSc in Accounting and Auditing).
Εργάζομαι ανελλιπώς στον ιδιωτικό τομέα από το 1989 και την ηλικία των 14 ετών, παράλληλα με τις σπουδές μου, μοναδικό διάλειμμα από την εργασία η 18μηνη θητεία μου από το 1995 έως το 1997 στις Ειδικές δυνάμεις του Στρατού Ξηράς, ως Καταδρομέας-Αλεξιπτωτιστής, στην 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών και την Ζ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών.
Είμαι έγγαμος και πατέρας τριών παιδιών, ενός γιου ο οποίος είναι φοιτητής Νομικής και δύο κοριτσιών οι οποίες βρίσκονται στο Γυμνάσιο και το Δημοτικό. Και τα τρία παιδιά μου πήγαν και συνεχίζουν σε Δημόσια σχολεία.
Η ανησυχία μου για το μέλλον της Ανατολικής Αττικής είναι ότι υποβαθμίζεται με ταχείς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια. Θέλω τόσο τα δικά μου παιδιά όσο και των υπολοίπων Ελλήνων να μεγαλώσουν σε μια Ελλάδα καλύτερη και ασφαλέστερη από αυτή στην οποία μεγάλωσα εγώ.
Αυτά είναι που μου έδωσαν ώθηση και με έκαναν να πω «ναι» στο κάλεσμα – πρόταση του κ. Κυριάκου Βελόπουλου, Προέδρου της Ελληνικής Λύσης, της οποίας είμαι Διευθυντής Λογιστηρίου από την ίδρυσή της το 2016 και να κατέβω υποψήφιος στην Ανατολική Αττική για πρώτη φορά στη ζωή μου.
