«Η μητέρα μου έφευγε με τον αδελφό μου, για να τον αφήσει με συγγενείς και η ίδια να πάει στη Γερμανία να βρει τον πατέρα μου. Με χαιρετούσε από το παράθυρο του λεωφορείου και εγώ άρχισα να τρέχω από πίσω. Δεν μπορούσε να με σταματήσει κανείς». Αυτή ήταν η πρώτη ένδειξη, όπως η ίδια έχει δηλώσει στην ΕΡΤ, ότι μελλοντικά θα μπορούσε να γίνει αθλήτρια.
Δύο δεκαετίες αργότερα κι αφού είχε περάσει πολλά εμπόδια στην προσωπική της ζωή, πηδούσε το 10ο εμπόδιο της κούρσας ως πρώτη και έγραφε ιστορία. «Όλα για την Ελλάδα, αξίζει κάποιος να κάνει τα πάντα γι αυτήν», έλεγε στην κάμερα στις 6 Αυγούστου 1992 και το Ήξερες Ότι αυτού του μήνα είναι αφιερωμένο στη Βούλα Πατουλίδου.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Τριπόταμο Φλώρινας, αλλά σε μικρή ηλικία είδε τον πατέρα της να μεταναστεύει στη Γερμανία για μια καλύτερη ζωή. Μετά από ένα χαλάζι που κατέστρεψε τη σοδειά στα χωράγια, τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και η μητέρα της. Και λίγο καιρό αργότερα, βρέθηκε και η ίδια με τον αδελφό της στη Γερμανία, όπου όπως έχει δηλώσει, βίωσε έντονα τον ρατσισμό και το bullying.
Ασχολήθηκε από μικρή με τον αθλητισμό και τον στίβο καθώς ήταν πολύ γρήγορη και στα 23 της συμμετείχε στους πρώτους της Ολυμπιακούς Αγώνες στη Σεούλ στα 100 μέτρα. Τερμάτισε 15η παρά τη μεγάλη της προσπάθεια και παρότι είχε χρόνια που ασχολούνταν με αυτό το αγώνισμα, ο προπονητής της, Πλούταρχος Σαρασλανίδης, έριξε την ιδέα να δοκιμάσει στα 100 με εμπόδια, καθώς οι χρόνοι της ήταν σχεδόν απίθανο να της φέρουν διακρίσεις.
Η πρώτη της απόπειρα στα 100 εμπόδια ήταν στη Δράμα το 1989. Τερμάτιζε πρώτη με 14,02 αλλά αυτός ο χρόνος δεν επέτρεπε και μεγάλα όνειρα. Είχε όμως περιθώρια βελτίωσης.
Πηγαίνοντας στη Βαρκελώνη για τους Ολυμπιακούς του 1992 και μπαίνοντας στο Ολυμπιακό Χωριό έβγαλε τις γόβες της και περπάτησε ξυπόλητη στην καυτή άσφαλτο, γεμίζοντας τα πόδια της φουσκάλες. Παρ’ όλα αυτά, ως αθλήτρια του Ηρακλή τότε τερμάτισε μέσα στην τετράδα στην πρώτη προκριματική κούρσα.
Στη δεύτερη προκριματική κούρσα βγαίνει τρίτη με 13,05, 9 δέκατα κάτω από την καλύτερή της επίδοση εκείνη τη χρονιά (13,14). Στον ημιτελικό πραγματοποιεί τρομερή κούρσα και τερματίζει τρίτη με 12,88 που ήταν και νέο πανελλήνιο ρεκόρ, παρόλο που έχει χρειαστεί να κάνει ένεση γιατί το προηγούμενο βράδυ δεν μπορούσε ούτε να κατέβει από το κρεβάτι λόγω ενός τραυματισμού στον γλουτό. Γίνεται η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που περνά σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων και δύο ώρες αργότερα, έχει μπροστά της τη μεγάλη πρόκληση. Όλη η Ελλάδα στήνεται μπροστά από μια τηλεόραση.
Μεγάλο φαβορί της κούρσας είναι η Ναροζιλένκο, της Ενωμένης Ομάδας, που αποτέλεσαν 12 χώρες της πρώην ΕΣΣΔ μετά τη διάσπασή της. Τραυματίζεται όμως στον ημιτελικό και βγαίνει εκτός μάχης. Τα επόμενα δύο φαβορί θεωρούνται η Βουλγάρα Ντόνκοβα, κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ και η Αμερικανίδα Ντίβερς.
Από το ξεκίνημα της κούρσας η Πατουλίδου είναι κοντά στις πρώτες θέσεις. Στο 6ο εμπόδιο φαίνεται ότι μπορεί να μπει σφήνα, στο 8ο είναι στην τριάδα, στο 9ο περνά δεύτερη. Μένει ακόμη ένα, είναι αυτό στο οποίο σκοντάφτει η Ντίβερς για να γραφτεί τελικά ιστορία με το ασύλληπτο 12,64 που είναι πανελλήνιο ρεκόρ και κρατά μέχρι σήμερα, 32 χρόνια μετά.
Οι κάμερες είναι στραμμένες πάνω σε μια άγνωστη Ελληνίδα και 146 χώρες από όλο τον κόσμο τη βλέπουν να φέρνει το πρώτο μετάλλιο στη χώρα μας στον στίβο, μετά από αυτό του Τσικλητήρα στο μήκος άνευ φοράς το 1912. Τη βλέπουν να αλλάζει την ιστορία του ελληνικού στίβου.
«Πίστευα ότι θα μπορούσα να πάρω την τρίτη θέση κι ένα μετάλλιο. Δεν έλεγα τίποτα για να μη με περάσετε για τρελή. Μπήκα στην κούρσα ευτυχισμένη που θα αγωνιζόμουν στον τελικό και είπα ‘για την Ελλάδα ρε γαμώτο θα τρέξω, για κανέναν άλλο»
Το βράδυ της 6ης Αυγούστου 1992, η Βούλα Πατουλίδου ανέβαινε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Ολυμπιακό Στάδιο της Βαρκελώνης κρατώντας στο αριστερό χέρι μια ελληνική σημαία και στο δεξί ένα αρκουδάκι, το πρώτο δώρο της μητέρας της όταν μετανάστευσε στη Γερμανία…
