Η κατάθεσή του στο δικαστήριο ήταν καθηλωτική. Όσα οι έξω από τον χορό δεν αντέχουμε καν να ακούμε, αυτός και η σύζυγός του, Γεωργία, τα ζουν εδώ και πέντε χρόνια και σήμερα έπρεπε να τα ξαναζήσουν για να περιγράψουν τη φρίκη εκείνου του απογεύματος. Κι όπως είπε ο Γιάννης Φιλιππόπουλος στους δημοσιογράφους μετά το τέλος της διαδικασίας, αυτό θεωρείται πλημμέλημα, είναι σαν να δικάζονται για παράνομο πάρκινγκ…
«Δεν μπορώ να σας πω ‘καλημέρα’ γιατί μόνο καλή μέρα δεν είναι. Φρικτές μνήμες. Από αυτά τα δύο υπέροχα πλάσματα εγώ πήρα τέσσερα παραμορφωμένα κορμιά. Από τους γονείς μου υπήρχε μια άμορφη μάζα, από τα κοριτσάκια μου 1,20 κοπελάρες, βρήκα δύο πραγματάκια χωρίς μάτια, χωρίς δακτυλάκια. Τα παιδιά που γέννησα, που έκλαψα, που πόνεσα. Και εδώ μέσα ήρθαμε και οι κύριοι κατηγορούνται για παράνομο πάρκινγκ. Πλημμέλημα, όχι κακούργημα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, ίσως έχουν αλλάξει οι εποχές.
Όπως είπα και στο δικαστήριο, συνήθισα πλέον να γυρνώ σπίτι μου, να αγκαλιάζω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Τώρα της μόδας είναι να βιάζεις τη γυναίκα σου, να σκοτώνεις τα παιδιά σου, είπαμε οι εποχές έχουν αλλάξει. Πιστεύω όμως, σαν φυσιολογικός άνθρωπος, ότι έχουμε κι εμείς δικαιώματα.
Κοντεύουμε τα πέντε χρόνια και σήμερα έγινε μια μικρή προσπάθεια. Εκείνο που έχω καμάρι πραγματικά, που μου το έμαθε ο πατέρας μου κι εκείνου το έμαθε ο δικός του πατέρας είναι ότι ο σκοπός της ζωής είναι να γεννηθείς, να μεγαλώσεις, να προκόψεις, να κάνεις μια οικογένεια. Και αν χρειαστεί να πεθάνεις για την οικογένειά σου.
Όπως με πληροφόρησαν, τα κοριτσάκια μου πρόλαβαν λόγω μικρών πνευμόνων, να πεθάνουν νωρίτερα. Δεν τα παράτησαν οι γονείς μου. Και ξέρετε, τα κρατούσαν οι γονείς μου αγκαλιά και ήταν πεθαμένα. Κι αυτό θεωρείται και δικάζεται ως πλημμέλημα».
