H σεξουαλικότητα δεν είναι ποτέ

Ο Ren Hang αποφάσισε να μας αφήσει το 2007. Η μάχη του με την κατάθλιψη ήταν γνωστή. Όπως και να έχει, πήρε μαζί του την πηγή νέων γυμνών, προβοκατόρικων γυμνών, αλλά μας άφησε μια τεράστια κληρονομιά από τέτοια.

Ο φωτογράφος έγινε γνωστός για τα γυμνά φωτογραφικά πορτραίτα των φίλων του. Αυτό που πρακτικά έκανε ήταν να θέτει την κινεζική σεξουαλικότητα στο επίκεντρο, σε μια κοινωνία αρκετά καταπιεσμένη. Για αυτή την ερωτική χροιά των φωτογραφιών του, μάλιστα, είχε συλληφθεί αρκετές φορές.

Με σπουδές στη διαφήμιση, δεν άργησε να συνειδητοποιήσει πως ο επαγγελματικός του δρόμος ήταν η φωτογραφία. Με την κάμερα άρχισε να πειραματίζεται γύρω στα 17 του για να “ανακουφίσει τη βαρεμάρα”, όπως είχε πει. Το 2007 άρχισε να φωτογραφίζει φίλες και φίλους του, και παρά τη γυμνή φύση των λήψεών του, που φλέρταραν με το ταμπού, ποτέ δεν θεώρησε πως η τέχνη του είναι για “λίγους” και ακατάλληλη για τους πολλούς. “Δεν βλέπω τη δουλειά μου σαν ταμπού, γιατί δεν σκέφτομαι τόσο πολύ σε ένα πλαίσιο κουλτούρας ή ένα πολιτικό πλαίσιο”, είχε δηλώσει, μέσα σε απόλυτη άγνοια πως οι φωτογραφίες του πιέζουν τα “όρια” για κάποιους, ας πούμε συντηρητικούς.

Αυτοδίδακτος ήταν και στην ποίηση, την άλλη του αγάπη. Μια σειρά από ποιήματα που είχε γράψει μεταξύ 2007 και 2013, δημοσιεύθηκαν στη συλλογή “Poem Collection of Renhang”. Σε αυτή, καταπιάστηκε με τα ενθουσιώδη συναισθήματα του έρωτα, ή πιο σωστά, του ιδανικού έρωτα, καθώς και της ζωής των εραστών. Η σκοτεινή του πλευρά, δεν απουσίαζε από αυτά, ενώ ο φόβος της μοναξιάς και η απώλεια ενός χωρισμού, ήταν εμφανής.

To 2015 ήρθε στην Αθήνα και η επίσκεψή του αυτή “γέννησε” κλικς σε παραλίες της Αττικής, σε δάση, δρόμους και αθηναϊκά διαμερίσματα. Σε κείμενο του, το II’Editions αναφέρει πως στην αθηναϊκή πρωτεύουσα το χιούμορ του και η περίτεχνη σύνθεση χρωμάτων, έγιναν εμφανή στη δουλειά του, ίσως γιατί επιτέλους ήταν μακριά από την καταπιεστικά συντηρητική Κίνα, για την οποία ο ίδιος έλεγε: “Δεν θέλω οι άλλοι να έχουν την εντύπωση πως οι Κινέζοι είναι ρομπότ… Ή πως έχουν σεξουαλικά όργανα, αλλά πάντα τα κρατάνε για τους εαυτούς τους σαν κρυφούς θησαυρούς. Θέλω να πω οι π*ες μας και τα μ**α μας δεν είναι καθόλου ντροπιαστικά.

Ίσως να ήταν απαραίτητο να γραφτούν όλα αυτά. Ίσως το μοναδικό ζητούμενο για να καταλάβουμε τη δουλειά του Hang απλώς να τη δούμε. Να τη δούμε πραγματικά. Τα γυμνά κορίτσια με τα παγώνια, τα εύθραυστα αγόρια με τα λουλούδια, με τις γάτες στηριγμένες στους ώμους. Τα τρυφερά γυμνά φιλιά στο νερό, στις ταράτσες, στις παραλίες, στη φύση και στο αστικό τοπίο. Γυμνή, μη απολογητική ευθραυστότητα. Ίσως να άξιζε μόνο αυτό να γραφτεί τελικά.

Ο Hang έπεσε από τον 28ο όροφο ενός κτιρίου στο Πεκίνο, το 2007.