Ένα από τα μεγαλύτερα άγχη των γονιών όταν μεγαλώνουν τα παιδιά τους (για την ακρίβεια όσων γονιών έχουν τη δυνατότητα, γιατί δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν την έχουν όλοι), είναι να βρουν τη δραστηριότητα ή το άθλημα που ταιριάζει και που ευχαριστεί περισσότερο τους μικρούς τους «ήρωες».

Επειδή η ζωή είναι συγκυρίες, δεν συμβαίνει σε πολλούς γονείς να πετυχαίνουν διάνα. Υπάρχουν, δε, περιπτώσεις που κάποιοι έχουν τελικά την τύχη σύμμαχό τους, βρίσκουν τη δραστηριότητα στην οποία το παιδί έχει κλίση, αλλά χειρίζονται τόσο λάθος την κατάσταση, συνήθως λόγω ματαιοδοξίας, που τελικά τα καταστρέφουν όλα οι ίδιοι και μάλιστα χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Υπό αυτή την έννοια, η Ιωάννα Γεωργατζή είναι ένα πολύ τυχερό κορίτσι. Μόλις στα 12 της, κι αφού νωρίτερα είχε δοκιμάσει τις αρετές της σε διάφορες δραστηριότητες χωρίς να βρει κάτι που της έκανε το μεγάλο κλικ, ανακάλυψε το πάθος της. Κι είναι διπλά τυχερή, επειδή δίπλα της είχε και έχει ανθρώπους που όχι μόνο δε στάθηκαν εμπόδιο στην εξέλιξή της, αλλά, αντιθέτως, αποδείχθηκαν οι καλύτεροι συμπαίκτες.

«Μήπως να δοκιμάζαμε το βόλεϊ;»

Το απόγευμα που ο πατέρας της, Δημήτρης Γεωργατζής, έγραφε την Ιωάννα στην ομάδα βόλεϊ του Επιμορφωτικού Συλλόγου Νέας Μάκρης, δεν είχε ιδέα ότι έκανε το colpo grosso… Η μικρή του κόρη μπορεί να μην ήταν τότε το μεγαλύτερο ταλέντο που έχει αναδείξει το άθλημα, ωστόσο είχε βρει την «Ιθάκη» της και τη δραστηριότητα που την έκανε ευτυχισμένη.

Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι πολύ σύντομα ο ΕΣΝΜ έμοιαζε πολύ μικρός για τις φιλοδοξίες της, όπως επίσης και ότι μόλις δύο χρόνια αργότερα τη ζήτησαν από το Μαρκόπουλο, μια από τις πλέον οργανωμένες ομάδες βόλεϊ γυναικών με συνεχή και αξιόλογη παρουσία στην Α’1. Η Ιωάννα είχε ήδη κόψει το πρώτο «εισιτήριο» για τη διαδρομή προς την εξέλιξή της.

Έπειτα από σκληρή δουλειά και προσπάθεια, κιλά ιδρώτα, υπομονή και επιμονή και αφού διδάχθηκε αρχικά τα μυστικά του βόλεϊ από τους Μαρία Καλαρά, Χρύσα Νάκη και Βασίλη Βλαχονικολό, η Ιωάννα έφτασε σε ηλικία μόλις 15 ετών να συμμετέχει σε αποστολές του Μαρκόπουλου, στα 16 να παίρνει έστω και ελάχιστο χρόνο συμμετοχής και στα 17 να ορθώνει πια τα 188 εκατοστά ύψους της απέναντι σε μεγάλα ονόματα της Α’1.

«Ιωάννα σε θέλουμε!»

Προφανώς και η σταδιακή καθιέρωση σε μια ομάδα Α’1 αποτελεί όνειρο για κάθε 17χρονο κορίτσι που δοκιμάζει τις αντοχές του στο βόλεϊ, ωστόσο η Ιωάννα έχει βάλει τον πήχη πολύ ψηλά… Χάρη και στην προνοητικότητα των γονιών της, ετοίμασε ένα cd με φάσεις από αγώνες που συμμετείχε και το έστειλε σε αμερικανικά Πανεπιστήμια. «Παράτολμο», θα σκεφτεί κάποιος, αλλά αν δεν διεκδικήσεις το όνειρο, δε θα μάθεις ποτέ που μπορεί να σε οδηγήσει. Το απόγευμα που στο mail της έσκασαν δύο εισερχόμενα μηνύματα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οικογένεια Γεωργατζή είχε κάνει το colpo grosso number II.

Τα μηνύματα προέρχονταν από το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγο και το California State Long Beach. Περιείχαν προτάσεις προς την Ιωάννα να ταξιδέψει στις ΗΠΑ (με όλα τα έξοδα πληρωμένα) και να δει διά ζώσης τις εγκαταστάσεις και τις συνθήκες, ώστε να αποφασίσει ποια προσφορά με πλήρη υποτροφία για σπουδές 4 ετών σε οποιοδήποτε αντικείμενο επιθυμούσε, θα αποδεχόταν.

Η Ιωάννα με τη μητέρα της, Βιταλίνα, τον πατέρα της, Δημήτρη, και τον μικρό της αδερφό, Τριαντάφυλλο

«Πολιτισμικό σοκ»

Δεν είναι εύκολο για τους γονείς μιας 17χρονης κοπέλας να δεχθούν ότι η κόρη τους θα ταξιδέψει μόνη στις ΗΠΑ για να δει, να σκεφτεί και να πάρει την απόφασή της. Όμως, όχι μόνο δε στάθηκαν εμπόδιο, αλλά την ενθάρρυναν να μπει στο αεροπλάνο.

«Αυτά που συνάντησα, από τις πόλεις μέχρι τα Πανεπιστήμια, τις εγκαταστάσεις και τα γήπεδα μού προκάλεσαν πολιτισμικό σοκ. Προφανώς και περίμενα ότι θα συναντούσα διαφορετικές συνθήκες συγκριτικά με τα εδώ δεδομένα, αλλά άλλο να το σκέφτεσαι και άλλο να το βιώνεις», παραδέχεται μιλώντας στη MP.

Επιστρέφοντας, η Ιωάννα κρατούσε στα χέρια της το συμφωνητικό με το California State Long Beach που της δίνει τη δυνατότητα να αγωνιστεί στην ομάδα του Πανεπιστημίου και να σπουδάσει Ψυχολογία με πλήρη υποτροφία.

Η περιπέτειά της θα ξεκινήσει τον ερχόμενο Ιούλιο και, όπως δηλώνει χωρίς δεύτερη σκέψη, «στενοχωριέμαι γι’ αυτά που θα αφήσω πίσω, αλλά ανυπομονώ… Στόχος μου είναι να ισορροπήσω τις σπουδές και την εξέλιξή μου στο βόλεϊ, αγωνιζόμενη σε υψηλό επίπεδο».
Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι η Ιωάννα στάθηκε τυχερή. Κάνουν λάθος. Ας ρωτήσουν τους γονείς της που έδιναν καθημερινές μάχες όλα αυτά τα χρόνια για να μη χάνει προπόνηση και, βέβαια, την ίδια, που δούλεψε πολύ σκληρά και στερήθηκε πολλά από αυτά που ευχαριστούν ένα κορίτσι στην εφηβεία, για να φτάσει εκεί που έφτασε.

«Η Ιωάννα θα πετύχει»

Οι μήνες που ακολουθούν και πολύ περισσότερο η επόμενη πενταετία, θα περάσουν βασανιστικά για τον πατέρα της, Δημήτρη Γεωργατζή. Αλλά όπως ο ίδιος ξεκαθαρίζει «όλα έγιναν για να εξελιχθεί η Ιωάννα και να τις ανοίξουν πόρτες. Είναι, λοιπόν, δυνατόν όσο και να ξέρω ότι θα μας λείπει, να μη χαίρομαι για την ευκαιρία που της παρουσιάζεται;»

«Ξέρετε, νιώθουμε όντως ότι ήμασταν και τυχεροί, παρότι το κυνηγήσαμε και το κυνήγησε και η ίδια. Το λέω αυτό διότι στην περιοχή, αλλά και στη χώρα γενικότερα, υπάρχουν πολλά παιδιά με δυνατότητες, τα οποία είτε δεν αξιοποιούν το ταλέντο τους, γιατί απουσιάζουν οι ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό, είτε δε φτάνουν ποτέ να το ανακαλύψουν. Κι αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι στα σχολεία που θα ασχοληθούν με τα παιδιά ένα προς ένα, θα ανακαλύψουν πού έχουν κλίση και θα καθοδηγήσουν ανάλογα τους γονείς.

Δοθείσης της ευκαιρίας, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους τους προπονητές της Ιωάννας, αλλά και να συμβουλέψω γονείς που πορεύονται με ταλαντούχα παιδιά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στο γυναικείο βόλεϊ: Μη θεωρήσετε ποτέ χαμένο χρόνο τη συμπλήρωση μιας αίτησης προς ένα ξένο πανεπιστήμιο. Ποτέ μην υποτιμάτε τις πόρτες που ενδεχομένως θα ανοίξουν και τις ευκαιρίες ζωής που μπορεί να παρουσιαστούν»

Η Ιωάννα Γεωργατζή με τον προπονητή της, Κώστα Σωτηρόπουλο

Κώστας Σωτηρόπουλος (Προπονητής Μαρκόπουλου)

Ο άνθρωπος που ανέλαβε την αποστολή να βάλει την Ιωάννα σε ράγες… Α’1 και να τη μετατρέψει από ταλέντο σε αθλήτρια που θα μπαίνει στο τάραφλεξ και κόντρα σε πολύ πιο έμπειρες αντιπάλους, θα προσφέρει ουσιαστική βοήθεια στην ομάδα της, μας έκανε την τιμή να μιλήσει στη MP.

«Με την Ιωάννα δουλεύω δύο χρόνια και αυτό που με ειλικρίνεια μπορώ να πω είναι ότι έχει αλματώδη εξέλιξη. Η διαφορά επιπέδου της ειδικά τον τελευταίο χρόνο είναι ξεκάθαρη και με “αναγκάζει” να τη λογίζω ως άκρως υπολογίσιμη μονάδα για το Μαρκόπουλο. Κάθε φορά που της δίνω την ευκαιρία είναι και καλύτερη κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ωριμάζει συνεχώς. Η ωρίμανση θεωρείται πολύ βασικό συστατικό στο βόλεϊ, καθώς μιλάμε για ένα άθλημα που ουσιαστικά αποτελεί τη μεταφορά του σκακιού σε ένα τερέν», υποστηρίζει αρχικά ο κύριος Κώστας Σωτηρόπουλος και συνεχίζει:

«Ανώριμες αθλήτριες δεν μπορούν να σταθούν σε υψηλό επίπεδο, αλλά για το συγκεκριμένο κορίτσι δεν ανησυχώ. Και θα σας πω το γιατί. Στην Ιωάννα δεν έχω χαρίσει ποτέ το παραμικρό. Την εμπιστοσύνη μου και τον χρόνο συμμετοχής της τα έχει κερδίσει μόνη της με τη δουλειά της. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα της δεν θα αλλάξει και θα αποτελέσει κλειδί για τη μετέπειτα εξέλιξή της.

Οφείλω, τέλος, να κάνω μια αναφορά στους γονείς της. Είχαν από την πρώτη μέρα και εξακολουθούν να διατηρούν τη στάση που πρέπει να έχουν οι γονείς όλων των νεαρών αθλητών. Είναι τόσο κοντά της όσο χρειάζεται και παράλληλα τόσο μακριά όσο πρέπει για να μην της σταθούν εμπόδιο».