Στις 5 Δεκεμβρίου του 1872, το πλήρωμα του βρετανικού πλοίου Dei Gratia αντίκρισε κάτι παράξενο περίπου 400 μίλια ανατολικά των Αζορών. Ένα ιστιοφόρο κινούνταν ακανόνιστα στον Ατλαντικό, σαν να μην υπήρχε κανείς στο τιμόνι.
Ήταν το Mary Celeste.
Όταν οι ναυτικοί ανέβηκαν στο κατάστρωμά του, δεν βρήκαν ούτε έναν άνθρωπο.
Ο καπετάνιος Benjamin Briggs, η σύζυγός του Sarah, η δίχρονη κόρη τους Sophia και επτά μέλη του πληρώματος είχαν εξαφανιστεί.
Το παράξενο ήταν ότι το πλοίο δεν έμοιαζε με τόπο καταστροφής. Υπήρχαν προμήθειες τροφίμων και νερού για μήνες, τα προσωπικά αντικείμενα του πληρώματος βρίσκονταν ακόμη στις καμπίνες και το πολύτιμο φορτίο των 1.701 βαρελιών βιομηχανικής αλκοόλης ήταν σχεδόν ολόκληρο στη θέση του.
Έλειπε, όμως, η σωσίβια λέμβος.
Στο κύτος είχαν συγκεντρωθεί περίπου ένα μέτρο νερού, ενώ μία από τις αντλίες είχε αποσυναρμολογηθεί. Τίποτα, όμως, δεν έδειχνε ότι το Mary Celeste κινδύνευε άμεσα να βυθιστεί.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ναυτικούς θρύλους.
Πειρατές, ανταρσία, θαλάσσια τέρατα, ακόμη και μεταφυσικές θεωρίες επιστρατεύθηκαν στα χρόνια που ακολούθησαν.
Η πιθανότερη σύγχρονη εξήγηση είναι πολύ λιγότερο θεαματική. Ο Briggs ίσως πίστεψε λανθασμένα ότι το πλοίο έπαιρνε επικίνδυνα νερά ή φοβήθηκε έκρηξη από αναθυμιάσεις του αλκοόλ και διέταξε προσωρινή εγκατάλειψη.
Αν το πλήρωμα μπήκε στη λέμβο και παρέμεινε δεμένο με το πλοίο, ένα σκοινί που κόπηκε θα ήταν αρκετό για να τους αφήσει ανυπεράσπιστους στη θάλασσα.
Το Mary Celeste συνέχισε μόνο του.
Οι δέκα άνθρωποί του δεν βρέθηκαν ποτέ.
