Ψάθες Οικογένειας Βενιζέλου - Sputnik Ελλάδα, 1920, 27.06.2021

Η Ζωίτσα Βενιζέλου, ψαθοπλέκτρια και ιδιοκτήτρια, μαζί με τη μητέρα της, του εργαστηρίου “Ψάθες Οικογένειας Βενιζέλου”, μιλάει για την τέχνη της καθώς και για την ιστορία του εργαστηρίου τους.

Σε ένα μικρό εργαστήριο στην περιοχή του Νέου Κόσμου, η Ζωίτσα Βενιζέλου με τη μητέρα της, ακολουθούν την παραδοσιακή χειροποίητη τέχνη της βιεννέζικης ψάθας.

Με παλιά εργαλεία που χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα και προσπαθούν να ξαναδώσουν σε παλιά έπιπλα με ψάθα την παλιά τους ταυτότητα.

Η οικογένεια διατηρεί εδώ και 171 χρόνια την τέχνη της χειροποίητης βιεννέζικης ψάθας. Τα ηνία του εργαστηρίου «Ψάθες Οικογένειας Βενιζέλου» έχουν περάσει πλέον στη Ζωίτσα.

Η Ζωίτσα Βενιζέλου, είναι απόγονος 4ης γενιάς της οικογένειας και από 20 ημερών είναι μέσα στο εργαστήριο, όλα της τα παιχνίδια, η ζωή της, οι εικόνες της είναι εκεί μέσα.

Με τον καιρό έμαθε την τέχνη της βιεννέζικης ψάθας και αφού τελείωσε τη γαλλική φιλολογία ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τη διατήρηση της οικογενειακής επιχείρησης.
«Δεν με πίεσαν ποτέ να ακολουθήσω το εργαστήριο, σπούδασα, γαλλική φιλολογία και επέστρεψα εκεί όπου ανήκω και θα κάνω ότι μπορώ για να κρατήσω ζωντανή την οικογενειακή μας παράδοση» αναφέρει.

«Στη δουλειά μου αγαπάω τις αναμνήσεις μου, τα παιδικά μου χρόνια, τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν εδώ, το ότι μπορώ να κλείσω την πόρτα του εργαστηρίου και να δουλέψω απερίσπαστη, χωρίς ένταση και γρήγορους ρυθμούς. Αγαπώ τη δημιουργία και την ανταμοιβή όταν παίρνεις ένα παλιό κομμάτι και καλείσαι να το κάνεις, όχι καινούργιο, αλλά όπως ήταν»

Το εργαστήριο Βενιζέλου, μόλις 22 τ.μ. άνοιξε πρώτη φορά την πόρτα του το 1850 και αποτελεί το πρώτο εργαστήριο χειροποίητης βιεννέζικης ψάθας στην Ελλάδα.

Ψάθες Οικογένειας Βενιζέλου - Sputnik Ελλάδα, 1920, 25.06.2021

Η τέχνη της βιεννέζικης ψάθας ήρθε στην Ελλάδα από την προγιαγιά της, την Ελένη Βενιζέλου.

Σε ταξίδι που πήγε με τον γιατρό αδερφό της στην Αυστρία και συγκεκριμένα στη Βιέννη, περιμένοντάς τον στο καφέ Daum, να τελειώσει από τη δουλειά που είχε, είδε τις βιεννέζικες καρέκλες και εντυπωσιάστηκε.

Έτσι, μετέφερε την τέχνη της βιεννέζικης ψάθας από τη Βιέννη, σε μια πέτρινη αυλή στο Σύνταγμα και από εκεί ξεκίνησαν όλα.

Ο άντρας της ήταν έμπορος ξυλείας και αυτό τη βοήθησε στο να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που έφτιαχναν έπιπλα επί παραγγελίας.

«Δεν περίμενε ότι θα φτάσει αυτό το ταξίδι μέχρι σήμερα» μας λέει η Ζωίτσα κι όμως «η προγιαγιά μου καθόρισε την επαγγελματική ταυτότητα όλων των γυναικών της οικογένειάς της μέχρι και σήμερα» συμπληρώνει η ίδια.

Το εργαστήριο αυτό από το 1850, δεν έχει κλείσει ούτε μια φορά την πόρτα του, όπως μας ενημερώνει.

Ζωίτσα Βενιζέλου - Sputnik Ελλάδα, 1920, 25.06.2021
«Όλα τα έπιπλα που έρχονται εδώ είναι έπιπλα που έχουν μια δική τους μικρή ή μεγαλύτερη ιστορία. Είναι η αγάπη των ανθρώπων που τα έχουν, που θέλουν να τα συντηρήσουν που πολλές φορές μαζεύουν χρήματα ή θυσιάζουν κάτι άλλο για να τα κρατήσουν και κουβαλάνε μαζί τους την αγάπη και το μεράκι των ανθρώπων που τα έφτιαξαν. Άλλος τα φέρνει από την επαρχία, άλλος από τη Νέα Υόρκη, άλλος τα παίρνει μαζί του φεύγοντας στο εξωτερικό, άλλος βρίσκει κάτι στα σκουπίδια πεταμένο και μας το φέρνει για να το συντηρήσουμε» αναφέρει.

Η οικογένεια, έχει καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να κρατήσει την αυθεντικότητά της, καθώς δεν έχει αλλάξει την ποιότητα και τον χαρακτήρα της επιχείρησης.

«Όταν είσαι ταπεινός και σέβεσαι αυτό που κάνεις, το αγαπάς και θες να είσαι τίμιος, δεν το βιομηχανοποιείς γιατί το χαλάς. Η χαρά της δημιουργίας είναι τόσο μεγάλη που είναι ιεροσυλία να το βιομηχανοποιήσεις» τονίζει η Ζωίτσα.

Ψάθες Οικογένειας Βενιζέλου - Sputnik Ελλάδα, 1920, 25.06.2021

Επίσης, τα έπιπλα που φτάνουν στο εργαστήριο είναι μόνο παλιά, «από άποψη» όπως μας λέει δεν επεξεργάζονται καινούργια και το καθένα «είναι μια πρόκληση δημιουργίας» υπογραμμίζει.

Η Ζωίτσα, έχει πλέον ένα γιο, τον οποίο τον έχει μεγαλώσει και αυτόν όπως μεγάλωσε κι εκείνη μέσα στο εργαστήριο αλλά προς το παρόν θα είναι για πολλά χρόνια μαθητής, όπως μας λέει η μητέρα του.

Μπορεί να ζήσει κάποιος από αυτή τη δουλειά και μπορεί να «ζήσει και ποιοτικά» σύμφωνα με την ψαθοπλέκτρια, ενώ μοιράζεται μαζί μας, ότι νιώθει ευλογημένη που κάνει αυτή την τέχνη.

Οι δυσκολίες με το πέρασμα του χρόνου

Αυτό το μικρό εργαστήριο «έχει πλεύσει σε όλες τις θάλασσες» από το 1850 μέχρι σήμερα έχει περάσει όλες τις πολιτικοοικονομικές ανακατατάξεις της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, κι όμως επιβίωσε «γιατί ήταν πάντα πολύ μαζεμένο και η οικογένεια ήταν μια γροθιά».
Ακόμα και σε πολέμους και στην κατοχή ο κόσμος πήγαινε τα πράγματα στο εργαστήριο να επισκευαστούν.

«Προτίμησαν να πουλήσουν τα χρυσαφικά τους, τα σπίτια τους, αλλά την τέχνη τους δεν την πούλησαν ποτέ» υποστηρίζει, μιλώντας για τις προηγούμενες γενιές.

Πώς τους επηρέασε η πανδημία

«Η πανδημία ήταν μια ευκαιρία για να δουν οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι τους και να επανεκτιμήσουν το χώρο που ζουν» διαπιστώνει η κ. Βενιζέλου.

Πολλοί έψαξαν στις γιαγιάδες και στους παππούδες τους να βρουν παλιά πράγματα και να τους τα πάνε, όπως μας πληροφορεί.

Αυτή την περίοδο, της καραντίνας δηλαδή, με κλειστή την πόρτα του εργαστηρίου, χωρίς πελάτες μέσα, οι άνθρωποι τους εμπιστεύτηκαν πολλά πράγματά τους.

Ψάθες Οικογένειας Βενιζέλου - Sputnik Ελλάδα, 1920, 25.06.2021
«Εμάς προσωπικά ο κορονοϊός δεν μας επηρέασε και οι τέχνες σε καιρούς δύσκολους, γίνονται καλύτερες και βγαίνουν καλύτερα αποτελέσματα, εμείς δημιουργήσαμε αυτή την περίοδο» σημειώνει.

Καταλήγει, με ένα καμπανάκι για την τέχνη και τα επόμενα χρόνια, μιας και όπως λέει είναι κρίμα «οι νέοι άνθρωποι να μην ακολουθούν μια τέχνη που έχουν στην οικογένειά τους, αν συνεχιστεί αυτή η λαίλαπα που έχει ρημάξει τον εμπορικό χάρτη της πόλης και υπάρχουν μόνο ξενοδοχεία, καφέ, εστιατόρια σε λίγα χρόνια δεν θα είμαστε εμείς θα είμαστε εμείς θα είμαστε ένας τουριστικός τουρισμός και δεν μας αξίζει, θα χαθούν οι τέχνες».

ΠΗΓΗsputniknews.gr
Προηγούμενο άρθροΕικόνες που ικανοποιούν όλους τους τελειομανείς
Επόμενο άρθροΤο πιο απομονωμένο σπίτι στον κόσμο- Πού βρίσκεται και γιατί όλοι ψάχνουν ποιος μένει εκεί