Ας συμφωνήσουμε στο εξής: Υπάρχουν όντως κάποιες ράτσες σκυλιών που έχουν άγρια ένστικτα κι ενδεχομένως να μπορούν να προσαρμοστούν ευκολότερα σε απαιτητικούς ρόλους, όπως για παράδειγμα είναι αυτός του φύλακα. Από εκεί, όμως, μέχρι να φλερτάρουμε με υπερβολικά και ανούσια στερεότυπα, υπάρχει μεγάλη διαφορά και πολύς δρόμος.

Γιατί πολύ απλά, τον χαρακτήρα ενός σκυλιού τον δημιουργούν και τα ερεθίσματα, η συμπεριφορά μας προς αυτό, η προσοχή μας και ο χρόνος που του αφιερώνουμε. Κι έρχονται φορές που έχουμε κάνει ό,τι χειρότερο μπορούσαμε σε μια ψυχή κι αυτή μας βάζει στη θέση μας γκρεμίζοντας ταμπέλες. Όπως έκανε ο Ντρέξτερ με την «τα πίτμπουλ είναι φονιάδες» ταμπέλα…

Η ζωή ήταν πολύ άδικη με τον ασπρόμαυρο καθαρόαιμο κι ηλικίας ενός έτους Ντόμινο, που πρωτοήρθε αντιμέτωπος με το σκληρό πρόσωπο της εγκατάλειψης το 2015. Ο ιδιοκτήτης του ξενοίκιασε το σπίτι του στη Ραφήνα και τον άφησε πίσω, όπως θα άφηνε μια χαλασμένη καρέκλα και έναν σκισμένο καναπέ. Δύσκολη ράτσα για να βρει σπίτι με το «καλημέρα» οπότε η Φιλοζωική της Ραφήνας «Ο Πήγασος» τού εξασφάλισε προσωρινή στέγη στον χώρο φιλοξενίας του Δήμου κι οι εθελοντές έκαναν το παν για να βρεθεί καινούργια στέγη.

Τα καλά νέα ήρθαν έναν χρόνο μετά. Ένα ζευγάρι από την Παλλήνη, που έψαχνε ντε και καλά για πίτμπουλ, τον είδε κι αποφάσισε να τον υιοθετήσει. Ο Ντόμινο βγήκε από το μεγάλο -πλην όμως- κλουβί του κι η ζωή του ξεκινούσε από την αρχή.

Δώδεκα μήνες αργότερα, ο Ντόμινο όχι μόνο δεν κυλιόταν σε κάποιον κήπο και δεν έπαιζε με άλλα σκυλιά στα πάρκα, αλλά ήταν κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα και δεμένος (!) σε ένα καλοριφέρ. Το ζευγάρι είχε χωρίσει κι ο άνδρας μάλλον τον έβλεπε περισσότερο ως βάρος και λιγότερο ως παρέα.

Από τον Πήγασο έμαθαν τι συνέβαινε κι έτσι ο Ντόμινο, έχοντας νιώσει για δεύτερη φορά το αίσθημα της εγκατάλειψης, επέστρεψε στον χώρο φιλοξενίας, αφού νωρίτερα σώθηκε στο παρά ένα, έχοντας πάθει συστροφή στομάχου από το πολύ στρες.

Τρία χρόνια, άπειρες αναρτήσεις και πολλή στενοχώρια αργότερα, η Κλαίρη κι ο Στέλιος σέρφαραν σε σελίδες φιλοζωικών αναζητώντας έναν καινούριο φίλο, στην καινούργια ζωή που έχτιζαν μετακομίζοντας στο Πικέρμι. Επικοινώνησαν με τη Φιλοζωική για το κουτάβι που τους… γυάλισε αλλά είχε ήδη υιοθετηθεί. Στη διπλανή φωτογραφία, ο Ντόμινο πόζαρε έχοντας σχεδόν αποδεχθεί τη μοίρα του.

«Δεν τον είχαμε προσέξει, αλλά όταν μας είπε η Άννα από τον Πήγασο ότι υπάρχει ένα σκυλί πολύ ταλαιπωρημένο που αναζητά κάποιον να το λυτρώσει, αποφασίσαμε να έρθουμε και να τον δούμε. Εγώ είχα σκυλιά από παιδί, ο φίλος μου όμως όχι, και σίγουρα δεν ήταν εύκολο να ξεκινήσει με ένα πίτμπουλ 7 ετών, που δεν έχει πια εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Δε χρειάστηκε τρίτο ραντεβού.

Φύγαμε από το πρώτο για να ψωνίσουμε ό,τι χρειαζόταν και στο δεύτερο πήδηξε στο αμάξι και γυρίσαμε όλοι μαζί σπίτι. Ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα», λέει στην MP η Κλαίρη και θυμάται τις πρώτες μέρες συμβίωσης…

«Ξέραμε ότι θα έχουμε δύσκολη αποστολή. Ο Ντέξτερ, όπως τελικά τον ονομάσαμε μετά από παραίνεση του εκπαιδευτή ώστε να κάνει νέα αρχή σε όλα με καινούργιο όνομα, ήταν πολύ ανυπάκουος, τα έκανε στο σπίτι, δε μας επέτρεπε να του ακουμπήσουμε τα πίσω πόδια και τραβούσε πάρα πολύ στη βόλτα. Όμως υπήρχε κάτι στη σχέση μας που έκανε… μπαμ ότι θα τα βρούμε. Και δε χρειάστηκε και πολύς καιρός. Παρότι μεγάλος σε ηλικία, μάθαινε με απίστευτη ταχύτητα και πολύ σύντομα βρήκαμε τρομερή χημεία, καθώς μας έδειξε όση εμπιστοσύνη τού δείξαμε κι εμείς».

 Για να επιστρέψουμε στα στερεότυπα, ποιος θα περίμενε ένα πίτμπουλ που έζησε δεμένο σε καλοριφέρ, εγκαταλείφθηκε δύο φορές και βρέθηκε σε ένα καταφύγιο για χρόνια, κυριολεκτικά στα αζήτητα, να είναι κάτι λιγότερο από άγριο. Ο «φονιάς», λοιπόν, Ντέξτερ κάνει τούμπες στον καναπέ, δε βγάζει άχνα όλη μέρα κι ας είναι μόνος στο σπίτι (παρά τα βιώματα εγκατάλειψης κι αυτό είναι εντυπωσιακό), κάθεται να τον χαϊδέψουν όλοι, δίνει το χέρι του και γουστάρει πολύ τις γάτες…

Ίσως πιο σημαντικό από όλα αυτά, όμως, είναι και το τι πρόσφερε στους ανθρώπους που δέχθηκαν να του δώσουν μια τρίτη ευκαιρία.

«Ο Ντέξτερ μάς έχει ενώσει πάρα πολύ. Νιώθουμε και είμαστε οικογένεια. Εγώ απέκτησα χάρη σε αυτόν μεγαλύτερη υπομονή κι έμαθα να σέβομαι την ανάγκη κάποιου να πάρει τον χρόνο του. Όσο για τον Στέλιο που έπεσε απευθείας στα βαθιά, τον κινητοποίησε τόσο η ευθύνη του Ντέξτερ που έτρεξε, ασχολήθηκε, του βρήκε εκπαιδευτή και ξόδεψε ώρες μαζί του για να δεθούν».

Υ.Γ. «Ναι, αλλά τα πίτμπουλ είναι επιθετικά και πολύ επικίνδυνα». Κούνια που σας κούναγε…

Ζωάκια για υιοθεσία

Ο Πάρις

Ο Πάρις είναι ένας κουταβούλης ηλικίας τεσσάρων μηνών, που θα γίνει μεσαίου μεγέθους με βάρος περίπου στα 16 με 18 κιλά. Είναι πολύ καλός χαρακτήρας, παιχνιδιάρης και αξιολάτρευτος. Θα δοθεί εμβολιασμένος, τσιπαρισμένος και με βιβλιάριο υγείας.

Τα τέσσερα γατάκια

Τέσσερα γατάκια διασώθηκαν και τώρα αναζητούν ένα σπίτι που θα τους προσφέρει ασφάλεια και αγάπη. Είναι τριών μηνών, υγιή, ήρεμα και όπως όλα τα γατάκια, πολύ παιχνιδιάρικά. Η καλύτερη συντροφιά για τα παιδιά σας, αλλά και η καλύτερη ψυχοθεραπεία για σας. Είναι εμβολιασμένα και αποπαρασιτωμένα.

Ο Μπάντυ

Αυτός είναι ο Μπάντυ ηλικίας 1,5 έτους, εμβολιασμένος, στειρωμένος και τσιπαρισμένος. Τον είχε υιοθετήσει οικογένεια που για λόγους υγείας δεν μπορεί να τον κρατήσει. Είναι αναγκαίο να υιοθετηθεί γιατί έχει μείνει πολύ καιρό μόνος του σε μια αυλή. Είναι περίπου 18 κιλά και κοντούλης, δείχνει επιφυλακτικότητα στην αρχή με τους ξένους, αλλά με λίγη υπομονή θα γίνει ο καλύτερος φίλος σας. Ιδανικό να πάει σε σπίτι που να έχουν εμπειρία από σκύλους. Δεν τα πάει και πολύ καλά με τις γατούλες…

Ο Πορτοκαλάκης

Ο Πορτοκαλάκης είναι ένας γατούλης 7 μηνών. Βρέθηκε παράλυτος στα πίσω δύο ποδαράκια του. Έκανε δύο ορθοπεδικά χειρουργεία και τώρα είναι πολύ καλά, περπατά κανονικά και δέχεται με πολλή ικανοποίηση τα παιχνίδια και τα χάδια σας. Είναι τόσο χαδιάρης που προτιμά να ασχολείστε μαζί του και να του κάνετε αγκαλιές από το να του γεμίσετε με φαγητό το μπολάκι του. Είναι στειρωμένος, αποπαρασιτωμένος και θα δοθεί με συμβόλαιο υιοθεσίας.