Στις ακτές της νήσου Ιάβας, η Τζακάρτα, μια αχανής μητρόπολη άνω των έντεκα εκατομμυρίων κατοίκων, δίνει μια άνιση μάχη με τη φύση. Είναι επίσημα η ταχύτερα βυθιζόμενη μεγαλούπολη στον πλανήτη: Σε ορισμένες βόρειες συνοικίες, το έδαφος υποχωρεί κατά είκοσι εκατοστά κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα το 40% της αστικής έκτασης να βρίσκεται πλέον κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Τεράστια τσιμεντένια τείχη κατά μήκος της ακτής συγκρατούν τα κύματα του κόλπου, αλλά οι ρωγμές και οι συνεχείς πλημμύρες αποδεικνύουν ότι ο χρόνος τελειώνει.
Η δίψα που γκρεμίζει το υπέδαφος
Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, ο κύριος ένοχος της βύθισης δεν είναι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών λόγω κλιματικής αλλαγής, αλλά μια ανθρώπινη παρέμβαση: Η παράνομη και ανεξέλεγκτη υπεράντληση υπόγειων υδάτων. Το επίσημο δίκτυο ύδρευσης της πόλης καλύπτει λιγότερο από το ήμισυ των νοικοκυριών.
Ως αποτέλεσμα, εκατομμύρια κάτοικοι, εργοστάσια και ουρανοξύστες ανοίγουν παράνομες βαθιές γεωτρήσεις για να αντλήσουν πόσιμο νερό. Καθώς οι υπόγειοι υδροφορείς στεγνώνουν, τα στρώματα ιζημάτων και αργίλου συμπιέζονται υπό το τεράστιο βάρος των κτιρίων, προκαλώντας δραματική καθίζηση του εδάφους.
Η μεγάλη φυγή προς τη Nusantara
Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι μέχρι το 2050 σχεδόν ολόκληρη η Βόρεια Τζακάρτα θα έχει καλυφθεί από νερό, επηρεάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους. Μπροστά σε αυτή την αναπόφευκτη καταστροφή, η κυβέρνηση της Ινδονησίας έλαβε μια ιστορική απόφαση: Εγκαταλείπει την ιστορική της πρωτεύουσα.
Στο νησί Βόρνεο, δύο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κατασκευάζεται μέσα στο τροπικό δάσος μια εντελώς νέα, φουτουριστική πόλη με την ονομασία Nusantara, η οποία αναλαμβάνει σταδιακά τις διοικητικές λειτουργίες του κράτους. Η Τζακάρτα μένει πίσω ως ένα ζοφερό μνημείο της αστικής υπερεκμετάλλευσης και των ορίων της σύγχρονης μηχανικής.
