Γράφει ο Βασίλης Λουίζος
Αυτές τις μέρες γυρίσαμε πίσω σε μέρες θλίψης και αποτροπιασμού. Θυμηθήκαμε τα τραγικά γεγονότα της Marfin και συμπάσχουμε με τις οικογένειες που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Μεταξύ αυτών κάηκε ζωντανή και μία έγκυος γυναίκα… Και θρηνούμε διπλά, για την απώλεια της ανθρώπινης ζωής, αλλά και για τη δημιουργία μιας απίστευτης μειοψηφίας με νοοτροπίες κανιβαλισμού κι ανθρωποφαγίας. Αναφέρομαι στη μικρή ομάδα των κουκουλοφόρων (ακόμα κυκλοφορούν ελεύθεροι…) και σε εκείνους που τους προέτρεπαν φωνάζοντας «Να καούν, να καούν». Τέτοιες, έστω κι απειροελάχιστες ομάδες, δεν έχουν καμία θέση ανάμεσά μας. Δεν υπάρχει χώρος σε μια υγιή κοινωνία για τέτοιους ανθρώπους. Γιατί καμία αγανάκτηση, καμία αντίδραση, καμία απογοήτευση δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή και να εξηγήσει τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις. Αλίμονο…
Κόκκινος συναγερμός φέτος! Ο καταναλωτισμός, με συμμέτοχους όλους εμάς, έχει οδηγήσει στην πλαστικοποίηση των πάντων. Μέχρι και πλαστικό νησί «δημιουργήσαμε» στον Ειρηνικό Ωκεανό με τα απόβλητά μας. Αυτά προκαλεί η κατάχρηση των συνθετικών και ημισυνθετικών υλικών, των περίφημων πολυμερών μεγάλου μοριακού βάρους. Η πλαστικούρα έχει μπει γερά στη ζωή μας.
Ένα, όμως, είναι βέβαιο. Ότι τίποτα δεν μπορεί να «στρώσει» χωρίς τη δική μας συμμετοχή. Οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε κάτι είμαστε όλοι εμείς. Πρέπει να αλλάξουμε μερικές μας συνήθειες, όπως για παράδειγμα «άγαρμπα» αλλά ταυτόχρονα προς τη σωστή κατεύθυνση μάς άλλαξε το μέτρο για τις πλαστικές σακούλες. Πρέπει να βρούμε τρόπους να περιορίσουμε το πλαστικό στη ζωή μας.
Θετική θα είναι κι η κατάργηση των πλαστικών καλαμακίων, αφού δεν κάνει να ανακυκλώνονται στους μπλε κάδους. Κι αν απορούν κάποιοι για το πώς θα τη βγάλουμε καλοκαιριάτικα χωρίς καλαμάκι στον φραπέ ή στον φρέντο, θα τους ξαφνιάσω. Την απάντηση έδωσαν πριν από 5.000 χρόνια οι αρχαίοι Σουμέριοι, οι οποίοι έπιναν την μπίρα τους με καλαμάκι από άχυρα. Λίγο πιο… πρόσφατα κι οι Αργεντίνοι που χρησιμοποιούσαν σιδερένιο καλαμάκι για να πίνουν το παραδοσιακό τους αφέψημα ενώ κατά τα τέλη του 19ου αιώνα κι οι Αμερικανοί με τα καλαμάκια από χαρτί με κέρινη επάλειψη. Λύσεις σίγουρα υπάρχουν. Αρκεί να τις υιοθετήσουμε, μπας κι αλλάξει κάποτε κάτι…
Ξεκίνησαν ήδη οι προεκλογικές ζυμώσεις, παρόλο που ακόμα δεν έχει «κλειδώσει» η ημερομηνία των εκλογών. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ένα παράδοξο με την επιθυμία του Έλληνα ψηφοφόρου, που επιβεβαιώνεται και σε μετρήσεις: άλλα επιθυμεί κι άλλα ψηφίζει. Ο Έλληνας ψηφοφόρος από τη μία θέλει το άφθαρτο, το νέο, το καινούργιο κι από την άλλη, σε κάθε λογής εκλογική αναμέτρηση, διαψεύδει την αρχική του επιθυμία… Πολύ σπάνια κάνει πράξη την επιθυμία του μπροστά στην κάλπη. Κάθε νέο κόμμα, κάθε νέα παράταξη, περιφερειακή ή δημοτική, έχει τεράστιο πρόβλημα να κερδίσει ένα μεγάλο ποσοστό για να σταθεί και να ευδοκιμήσει. Ίσως η συνταγή της επιτυχίας να είναι ένα πάντρεμα εμπειρίας και ανανέωσης.
Μπράβο στις ελληνικές αρχές. Αναφέρομαι στον τρόπο που η χώρα μας διαχειρίστηκε το θέμα με τον Τούρκο δημοτικό υπάλληλο που -προφανώς εν αγνοία του- πέρασε τα σύνορα και συνελήφθη. Είναι από τις λίγες φορές που αισθάνθηκα Ευρωπαίος πολίτης στη χώρα μου κι όχι βαλκάνιος. Δεν ισοφηφίζονται παράνομες συμπεριφορές σ’ ένα κράτος δικαίου. Χωρίς ρεβανσισμούς, δίχως μαγκιές και ανώφελες δηλώσεις, λειτούργησαν απρόσκοπτα ο νόμος κι η δικαιοσύνη. Αισθητή η διαφορά με τη γείτονα χώρα… Αποδείξαμε ότι είμαστε μια ευρωπαϊκή χώρα στα Βαλκάνια, κι όχι μια βαλκανική χώρα στην Ευρώπη… Με τέτοιες συμπεριφορές μόνο φίλους κερδίζουμε και μόνο όφελος έχει η Ελλάδα.
Καλό καλοκαίρι!
