Ο προπονητής του Εθνικού Νέας Μάκρης μιλά για τη σεζόν που ολοκληρώθηκε κι αυτή που ακολουθεί με τον Εθνικό να επιστρέφει στην Α ΕΠΣΑΝΑ μετά από 13 χρόνια
Συνέντευξη στον Κώστα Ζοργιό
Στον δύσκολο και σκληρό κόσμο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, δεν σου χαρίζεται ποτέ το παραμικρό. Αν δεν προσέξεις βουλιάζεις και τις περισσότερες φορές πρέπει να φτάσεις στον πάτο για να μπορέσεις να πάρεις ανάσα.
Αυτό συνέβη και με τον Εθνικό. Ήρθαν εποχές δύσκολες, η ομάδα ουσιαστικά διαλύθηκε και χρειάστηκε να αλλάξει ακόμα και καταστατικό για να μπορέσει να συνεχίσει υπό νέα διοίκηση. Ανέβηκε από το Γ’ τοπικό στη δεύτερη κατηγορία και φέτος, αθόρυβα αλλά σταθερά, κατάφερε να κάνει το βήμα παραπάνω όταν λίγοι το περίμεναν. Μετά από 13 ολόκληρα χρόνια, τη νέα σεζόν θα δούμε ξανά τον Εθνικό Νέας Μάκρης να αγωνίζεται στην Α’ ΕΠΣΑΝΑ και μεγάλο μερίδιο για αυτήν την επιτυχία έχει ο άνθρωπος που κάθεται στην άκρη του πάγκου.
Ο Νίκος Μαρούλης μίλησε στη MP για το μυστικό της φετινής ομάδας, το προτέρημα και το μειονέκτημά της, τον στόχο για του χρόνου αλλά και την απουσία του κόσμου από το γήπεδο.
Ακούστηκε ποτέ η λέξη «άνοδος» από το στόμα σας όταν ξεκινούσατε το περασμένο καλοκαίρι αυτή την προσπάθεια; Ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος
Την περασμένη σεζόν, ο Εθνικός είχε τερματίσει 6ος έχοντας συγκεκριμένες αδυναμίες ως ομάδα. Στόχος, λοιπόν, ήταν να βελτιωθούμε εκεί που υστερούσαμε και να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο, άρα εξ ορισμού, να κάνουμε πρωταθλητισμό. Η ιδέα της ανόδου κατά τη διάρκεια της σεζόν, όμως αυτή η λέξη βγήκε από το στόμα μου μόλις πριν έναν μήνα. Ίσως ήταν βοηθητικό ότι η ομάδα δεν φορτώθηκε ποτέ με αυτό το βάρος, παρότι έδειχνε ότι μπορούσε να τα καταφέρει.
Πόσο βοήθησε αυτό το εντυπωσιακό 9 στα 9 στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος;
Προφανώς ήταν η συνθήκη που προκάλεσε μέσα στον καθένα μας ένα ερώτημα: ‘Γιατί όχι;’. Και παρότι κανείς δεν το έλεγε φωναχτά, βλέπαμε ότι είχαμε μια μεγάλη ευκαιρία και δεν είχαμε «δικαίωμα» να κάνουμε πίσω.
Υπήρξε κάποια στιγμή που χρειάστηκε ειδική διαχείριση η ομάδα;
Ναι, υπήρξε κι ήταν περίπου στις αρχές Ιανουαρίου. Χάσαμε τέσσερις παίκτες που έφυγαν κι άλλους τόσους από τραυματισμούς και κάναμε τρεις διαδοχικές ήττες. Ήταν πολύ δύσκολο να αντιδράσουμε και να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, αλλά βοήθησε πολύ ότι δεν είχαμε καθόλου πίεση από τη διοίκηση που μας στήριξε. Οι έξι σερί νίκες που κάναμε από την 16η έως την 21η αγωνιστική ήταν τελικά ο λόγος για τον οποίο ανεβήκαμε.
Ποιο ήταν το προτέρημα και ποια η αδυναμία του φετινού Εθνικού;
Η αδυναμία του ήταν η δυσκολία στο γκολ. Το προτέρημα η πολύ καλή αμυντική του λειτουργία. Αλλά υπάρχει και ένα δεύτερο και είναι η δυναμική των σχέσεων μέσα στην ομάδα, όπου επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και κινητήριος δύναμη ο σεβασμός. Κι έτσι δημιουργούνται οι υγιείς δεσμοί και η νοοτροπία που φέρνει επιτυχίες.
Είναι κοινό μυστικό ότι η διαφορά επιπέδου μεταξύ Α και Β ΕΠΣΑΝΑ είναι πολύ μεγάλη. Τι χρειάζεται ο Εθνικός για να καθιερωθεί και να μην γίνει ασανσέρ;
Με δεδομένο ότι το μπάτζετ θα είναι περιορισμένο, χρειάζεται πολύ εύστοχες επιλογές. Δεν υπάρχει περιθώριο να χαθεί ούτε ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και επιλεκτικοί στις κινήσεις μας. Και προφανώς, χρειάζεται κι ενίσχυση με παίκτες που έχουν εμπειρία από αυτήν την κατηγορία.
Σε μια σεζόν που ήσασταν για πολύ καιρό πρώτοι, στο γήπεδο ερχόταν λίγος κόσμος. Πόσο σας «τρώει» αυτό μέσα στην ομάδα;
Είναι μια πραγματικότητα που προφανώς δεν μας χαροποιεί, αλλά υπάρχει και η αισιόδοξη πλευρά. Οι 30 των πρώτων αγώνων έγιναν 70 στους τελευταίους και είναι στο χέρι μας οι 70 να γίνουν 150. Νομίζω ότι η απουσία των οπαδών από τα γήπεδα είναι κοινωνικό φαινόμενο και όχι τοπικό. Και δυστυχώς, θεωρώ ότι ο κόσμος που βλέπει μπάλα στην Ελλάδα αγαπά τον πρωταθλητισμό περισσότερο από τον αθλητισμό…
Τι μήνυμα θα στέλνατε εσείς στους φιλάθλους της Νέας Μάκρης;
Ότι ο Εθνικός αποπνέει υγεία και είναι παράδειγμα προς μίμηση. Κι όλη αυτή την προσπάθεια που κάνει να αλλάξει επίπεδο, αξίζει κάποιοι να την στηρίξουν.
