Ο δολοφόνος ήταν γνωστός. Το έγκλημα είχε εξιχνιαστεί. Υπήρχε ακόμη και ομολογία.
Αυτό που έλειπε επί σχεδόν 34 χρόνια ήταν το όνομα του θύματος.
Η γυναίκα που οι αρχές γνώριζαν ως «Claudia», το τελευταίο αταυτοποίητο θύμα του serial killer Keith Hunter Jesperson, ταυτοποιήθηκε ως Lydia Jane Wade McWhorter, μια 26χρονη από το Τέξας. Η ανακοίνωση έγινε στις 27 Αυγούστου από την εισαγγελία της κομητείας Riverside.
Βρέθηκε δίπλα στον Highway 95
Η σορός της Lydia είχε εντοπιστεί στις 30 Αυγούστου 1992, περίπου επτά μίλια βόρεια του Blythe της Καλιφόρνιας.
Ο Jesperson παραδέχθηκε αργότερα ότι τη δολοφόνησε και είπε στους ερευνητές ότι τη γνώριζε ως «Claudia». Κανείς όμως δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι αυτό ήταν πράγματι το όνομά της.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα ασυνήθιστο παράδοξο: η αστυνομία γνώριζε ποιος είχε σκοτώσει τη γυναίκα, αλλά δεν γνώριζε ποια ήταν η γυναίκα που είχε σκοτωθεί.
Ο Jesperson, οδηγός φορτηγού μεγάλων αποστάσεων, δολοφόνησε τουλάχιστον οκτώ γυναίκες μεταξύ 1990 και 1995. Έγινε γνωστός ως «Happy Face Killer» από τα χαμογελαστά πρόσωπα που χρησιμοποιούσε σε επικοινωνίες σχετικές με τα εγκλήματά του.
Το DNA άρχισε να ξαναχτίζει την οικογένειά της
Το 2024 η ομάδα cold cases της Riverside County ζήτησε ξανά τη βοήθεια του κοινού.
Η γενετική γενεαλογία είχε ήδη οδηγήσει τους ερευνητές σε συγγενείς από την πατρική πλευρά της άγνωστης γυναίκας. Χρειαζόταν όμως και σύνδεση με τη μητρική γραμμή για να επιβεβαιωθεί η ταυτότητά της.
Η έρευνα έφτασε τελικά στην οικογένεια της Lydia. Οι αδελφές της δεν γνώριζαν επί δεκαετίες τι είχε απογίνει.
Η Brenda Burks, μία από τις αδελφές της, έδωσε δείγμα DNA.
Η σύγκριση έδωσε την απάντηση.
Η «Claudia» ήταν η Lydia Jane Wade McWhorter.
Ένα όνομα ύστερα από 34 χρόνια
Η ταυτοποίηση έκλεισε το τελευταίο γνωστό κενό στις ταυτότητες των θυμάτων του Jesperson.
Για την οικογένεια της Lydia, όμως, η σημασία ήταν πολύ πιο προσωπική. Οι συγγενείς της έμαθαν επιτέλους τι είχε συμβεί στη γυναίκα που είχε εξαφανιστεί από τη ζωή τους στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Η συγκεκριμένη υπόθεση δείχνει και μια λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της επανάστασης του DNA στα cold cases.
Η γενετική γενεαλογία δεν χρησιμοποιείται μόνο για να απαντήσει στο «ποιος το έκανε;».
Μερικές φορές απαντά σε μια ακόμη πιο βασική ερώτηση: «Ποιος ήταν ο άνθρωπος που χάθηκε;»
