Γράφει ο Βασίλης Λουίζος
Πολλά και διάφορα είχα σκοπό σ’ αυτόν τον πρωινό εσπρέσσο να σας γράψω. Σκέψεις για τις Δημοτικές, για τις Περιφερειακές και για τις Ευρωεκλογές. Σκέψεις διάφορες για τη σημασία, για τα πιθανά αποτελέσματα και ασφαλώς πολλά πολιτικά κουτσομπολιά, παραπολιτικά, πικάντικα και αδιάφορα για τις τοπικές μας εκλογές. Για τον Λουίζο, για τον Δεληβοριά, για τον Χατζηγιάννη, για τον Ψινάκη, για τον Στεφανίδη. Όλα αυτά όμως, αυτή τη στιγμή που γράφω, στιγμιαία ασφαλώς, μου φαίνονται παντελώς αδιάφορα για να ασχοληθώ μαζί τους.
Γιατί σήμερα όλα αυτά τα βλέπω μέσα από το πρίσμα μιας βαθιάς θλίψης που πολλοί άνθρωποι έχουν ζήσει και που δεν είναι άλλη από την απώλεια ενός πολύ αγαπημένου προσώπου. Εγώ ίσως είμαι από τους τυχερούς γιατί έχασα τον παππού μου. Κάποιοι άλλοι έχουν χάσει έναν γιο, μία κόρη, έναν αδερφό. Απερίγραπτα συναισθήματα…
Και μπροστά σε όλα αυτά, πόσο αστεία και φαιδρά φαντάζουν όλα τ’ άλλα; Στιγμιαία ασφαλώς… Γιατί η ζωή συνεχίζεται και γιατί εμείς οι άνθρωποι, οι απλοί άνθρωποι, δεν είναι εύκολο να αξιολογήσουμε ποιό είναι το σπουδαίο, το μεγάλο, το σημαντικό και να το διακρίνουμε από το ευτελές και το αστείο, το μικρό και το ασήμαντο.
Μου στοίχισε πολύ η απώλεια του παππού μου. Πολύ όσο ακριβώς στοιχίζει στην κάθε ελληνική οικογένεια που οι δεσμοί ανάμεσα στα μέλη είναι ισχυροί και τα συναισθήματα τόσο έντονα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι οι έγνοιες και οι δεσμοί στη μέση ελληνική οικογένεια έχουν κόστος. Όποιο και να είναι όμως είναι θείο δώρο τελικά να νοιάζεσαι και να σε νοιάζονται, να πονάς και να σε πονάνε, να αγαπάς και να σε αγαπούν. Να μην είσαι μόνος και να μην επιτρέπεις στους αγαπημένους σου να αισθάνονται μόνοι.
Αναπολώ κάποια πράγματα που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μου. Δίδαξε και σε εμάς, στα εγγόνια του, κάποια πράγματα που στην αρχή μου ακούγονταν αντιφατικά και δυσνόητα. «Να μάθετε στη ζωή σας να μην έχετε κανέναν ανάγκη, μα και ταυτόχρονα να έχετε ανάγκη και το μυρμήγκι που περπατάει δίπλα σας». Τώρα, στα 23 μου, άρχισα περίπου να αντιλαμβάνομαι τί ακριβώς εννοούσε μέσα από τις φαινομενικές αντιφάσεις της συμβουλής του. Και είμαι αποφασισμένος, όσο τουλάχιστον μπορώ, μέσα απ’ αυτά να πορευτώ, δηλαδή με απλά λόγια όσο μπορώ σε κανέναν να μη σκύβω το κεφάλι. Και από την άλλη μεριά, ταυτόχρονα και παράλληλα, χωρίς καμία έπαρση, χωρίς καμία αλαζονεία, να έχω την έγνοια, τη σκέψη και το ενδιαφέρον μου πάντα για τον άλλον. Και μέσα απ’ αυτά να ισορροπώ και να πορεύομαι. Μακάρι να τα καταφέρω.
Θυμάμαι σε μία επίσκεψή μας στο νοσοκομείο, μετά το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε πάθει, του λέει ο πατέρας μου «Πόσο σε αγαπούν αυτά τα εγγόνια σου, δεν μπορούσαν να μείνουν μακριά, έχουν έρθει να σε δουν» και εκείνος με δυσκολία ψελλίζει «Η ζωή είναι κάτι σαν την ηχώ, αυτό που θα πεις, αυτό θα ακούσεις. Αγάπη έδωσα σ’ αυτά και αγάπη θα παίρνω πίσω». Δεν ξέρω αν είναι έτσι. Είμαι σίγουρος όμως ότι έτσι θα έπρεπε να είναι. Και όλα εν ζωή να πληρώνονται. Και τα καλά και τα κακά. Είμαι βέβαιος ότι έτσι όλοι θα είμαστε λίγο καλύτεροι…
Καλό ταξίδι παππού…
