Της Μαρίνας Καρύδα
Αξιοπρεπείς, βουβοί, μαυροφορεμένοι, με τον πόνο μαζί με το ΓΙΑΤΙ; ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους. Με τα σημάδια χαραγμένα στην ψυχή τους αλλά και στο κορμί τους για πάντα. Μόνο η καρδιά σήμερα χτυπούσε ζωηρά ζητώντας δικαίωση. Γι’ αυτούς που έφυγαν, γι’ αυτούς που έμειναν.
O Δημήτρης στα 18 του εκείνη την ημέρα αναζητούσε τους αγνοούμενους μάνα, πατέρα, αδελφό, γιαγιά. Ταυτοποίησε με το dna του τις στάχτες τους: « να μπει έστω και ένας φυλακή, να καταδικαστεί έστω ένας, εγώ τι έφταιγα να το ζήσω αυτό;» μονολόγησε σήμερα.
Οι 21 κατηγορούμενοι, οι οποίοι κατά τη γνώμη μου είναι και λίγοι δεν εμφανίστηκαν οι ίδιοι. Ο τότε Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κύριος Τόσκας, εμφανίστηκε ως μάρτυρας και όχι ως κατηγορούμενος, παρόλο που έχουν κατατεθεί δύο μηνύσεις εις βάρος του. Η μόνη δήλωσή του τότε ήταν πως «ψάχνω να βρω μεγάλα επιχειρησιακά λάθη και δε βρίσκω»!
«Μια συγνώμη δεν είπατε ποτέ! Ένα λυπάμαι τα κάναμε όλα λάθος, αυτό μόνο ζητάμε» του είπανε οι συγκεντρωμένοι.
«Όταν θ’ ανοίξεις τον κίτρινο σάκο και θα δεις μέσα τη γυναίκα σου τότε θα καταλάβεις τι ήταν αυτό που είπες» ούρλιαξε ο Γιώργος και ο Τόσκας απάντησε σιγανά «σε αυτό έχετε δίκιο».
Μια δίκη για 104 νεκρούς και 60 εγκαυματίες, 213 μάρτυρες, 21 κατηγορούμενους, επιπλέον τους δικηγόρους, τους συγγενείς, τους κατοίκους, με την ντροπιαστική ανοργάνωτη προχειρότητα μιας αίθουσας για 30 άτομα, με πινάκιο δύο δίκες πριν και τρεις μετά… Με παντελή έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού όχι προς τους συγγενείς των θυμάτων όπως θα έπρεπε, αλλά προς το θεσμό της Δικαιοσύνης.
Στα ηχητικά με τις απειλές του πρώην υπαρχηγού της πυροσβεστικής προς τον πραγματογνώμονα, είχαμε ακούσει «μη γράψεις για ευθύνες ανωτέρων, δε μ’ αγγίζει τίποτα εμένα»! και θεωρήσαμε πως κάτι τόσο σοβαρό θα το λύσει η Δικαιοσύνη.
Πριν μια εβδομάδα αποφασίστηκε οι δημοσιογράφοι να μη μπαίνουν στο χώρο των δικαστηρίων. Κοινό αίσθημα των παρευρισκόμενων, πως μας εμπαίζουν, πως θέλουν να κάμψουν το ηθικό μας, να ευτελίσουν τη σοβαρότητα της υπόθεσης, να την απαξιώσουν. Πως αυτή η δίκη δεν έλαβε τη δέουσα προσοχή από την πολιτεία. Γεγονός που μας εξοργίζει και μας δυναμώνει ταυτόχρονα.
Πραγματικά, δεν ξέρω πλέον τι είναι χειρότερο, να ζεις σε μια χώρα που γνωρίζεις πως κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τη θέση ευθύνης του ή να ζεις σε μια χώρα που αισθάνεσαι πως σε πληγώνει ο θεσμός της Δικαιοσύνης;
Προσωπικά θεωρώ πως η απάντηση βρίσκεται σε εμάς τους ίδιους. Στη δική μας επιλεκτική ευαισθησία. Γιατί δεν έχει αντιδράσει ο κόσμος; Αυτή η δίκη αφορά όλους τους Έλληνες.
Ο γιός της Μάγδας δολοφονήθηκε από τη ΧΑ, ο γιός της Αθηνάς, τα παιδιά της Βαρβάρας, δολοφονήθηκαν από την ανευθυνότητα της Πολιτείας. Πώς είναι δυνατόν να βγαίνεις στους δρόμους για το ένα και να αδιαφορείς τελείως για το άλλο;
Καμία καταδίκη δεν πρόκειται να ξαναφέρει στη ζωή τους ανθρώπους που χάσαμε και να επαναφέρει την πρότερη υγεία στους εγκαυματίες μας. Σήμερα ξεκίνησε μια δίκη με σκοπό όχι μόνο την ηθική δικαίωση, αλλά την απόδοση ευθυνών ώστε να μη ξανά υπάρξουν τέτοια εγκληματικά λάθη στην προστασία του πολίτη, να μην ξανά υπάρξουν στραβές στις βάρδιες, αλλά να υπάρχει ένα κράτος στο οποίο να αισθανόμαστε όλοι ασφαλείς.
Δε θέλω να πάψω να απαιτώ ένα τέτοιο κράτος για όλους μας και εάν δεν αποδοθούν ευθύνες τώρα δε θ’ αλλάξει τίποτα. Πως είναι δυνατόν να μην ταυτίζεσαι, να μην εξοργίζεσαι όταν ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη με 104 νεκρούς και 60 εγκαυματίες δηλώνει πως ψάχνει να βρει λάθη και δε βρίσκει; Πως είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνεις πως όταν βρεθεί το δικό σου παιδί στην ίδια θέση κανείς δε θα βρίσκει πως έκανε λάθος που δεν προσπάθησε να το σώσει;
Πως είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνεις πως όταν κανείς δε θα σώσει το δικό σου παιδί, αυτό έχει γίνει με τη δική σου συναίνεση μέσω της τωρινής σου αδιαφορίας;
