Τον χρόνο 4,5 χρόνια πίσω γύρισε ο Γιάννης Οικονομίδης σχολιάζοντας τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες στα ΜΜΕ για την τεράστια καταστροφή στην Τουρκία και τη Συρία. Και σχολίασε με ανάρτησή του τις δύο διαφορετικές εικόνες που προκαλεί η τωρινή προσπάθεια των διασωστών σε αντιδιαστολή με την αδυναμία των πυροσβεστών να σώζουν ζωές στη μεγαλύτερη τραγωδία της χώρας εν καιρώ ειρήνης.
Γράφει χαρακτηριστικά:
Βλέπω κι εγώ όπως όλοι οι συμπολίτες εδώ και σχεδόν δέκα μέρες σε όλα τα δελτία επί 20 λεπτά τουλάχιστον τα συντρίμμια στη Τουρκία, τον ανθρώπινο πόνο, το θαύμα της ζωής ακόμη και μετά τις 200 ώρες από την καταστροφή, παρατηρώντας τις τελευταίες μέρες τα επινίκια της ΕΜΑΚ και των Ελλήνων διασωστών που φιλοξενούνται ο ένας μετά τον άλλο στις διάφορες εκπομπές.
Χαίρομαι με τη χαρά τους, βγάζω το καπέλο στη παλικαριά και τη λεβεντιά τους. Ως επιζών Ματιώτης όμως νιώθω ένα παράπονο και μια πικρία. Όταν έχουν εντολές από την ηγεσία τους, αυτά τα παλικάρια κάνουν θαύματα, μοιράζουν ζωή, χαμόγελα και ελπίδα. Εισπράττουν την εκτίμηση, την αγάπη και τον σεβασμό, ακόμη και την αποθέωση από τον κόσμο όπως γίνεται τις τελευταίες μέρες.
Επανέρχεται όμως στο μυαλό μου μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ:
Δυο μέρες μετά το έγκλημα, νωρίς το πρωί γύρω στις 7:30 πάω στην πυροσβεστική υπηρεσία Νέας Μάκρης να δηλώσω τις απώλειες. Εκεί, στην αυλή δίπλα στο κτήριο, υπάρχει ένα μεγάλο τραπέζι με πάγκους όπου κάθονται καμιά δεκαριά νεαροί πυροσβέστες και πίνουν τον καφέ τους πριν τη βάρδια.
Έχουν κι ένα σκυλάκο που κάθεται μαζί τους.
“Καλημέρα παλικάρια!” Τους λέω με έντονη φωνή να τους ξυπνήσω.
“Καλημέρα” λένε χαμηλόφωνα όλοι κοιτώντας με στα μάτια.
“Πείτε μου κάτι ρε παιδιά…” “Ορίστε” απαντούν κάποιοι…
“Δεν θα νιώθατε ωραία σήμερα αν είχατε σώσει έναν άνθρωπο; Έστω έναν;”
Αμέσως ακολούθησε σιωπή και όλα τα πρόσωπα γύρισαν κάτω σχεδόν συγχρονισμένα…
Μέχρι και ο σκύλος που είχαν παρέα τους, σταμάτησε να κουνά την ουρά του…
