Η στήλη αυτή σάς έχει συνηθίσει με ιστορίες ζώων που ξεκινούν από τα πολύ δύσκολα και καταλήγουν αυτά να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία χάρη στη δική τους επιμονή, αλλά και τη δράση ζωόφιλων.
Η συγκεκριμένη ιστορία δεν έχει happy ending. Ή μπορεί και να έχει τελικά… Αυτό το κρίνει κάθε ένας ανάλογα με την οπτική του. Για την οικογένεια που φρόντισε την Αρλέτα, πάντως, δεν υπάρχει δίλημμα. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη.
Βρισκόμαστε στο 2017, σε περιοχή όχι κοντινή στη δική μας, αλλά με πολλές ομοιότητες. Εξοχή, θάλασσα, φιλόζωοι και πάρα πολλά παρατημένα ζώα. Ένα από αυτά είναι και η Αρλέτα, το μεγαλόσωμο ασπρόμαυρο θηλυκό τσοπανόσκυλο που κυκλοφορεί αδέσποτο στο Πόρτο Ράφτη και φροντίζεται από μια χούφτα ανθρώπων, μέχρι που ξεκινά η μεγάλη του περιπέτεια.
Στα 5 του χρόνια περίπου, το χτυπά αυτοκίνητο ή πιο σωστά, το περνά από πάνω. Η μεγαλόσωμη σκυλίτσα βρίσκεται ματωμένη και ακούνητη στην άκρη του δρόμου και η πρώτη διάγνωση δεν είναι καθόλου καλή. Φέρει κατάγματα στα τρία πόδια και στη λεκάνη και πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργείο με το ρίσκο ότι ακόμα κι αν αυτό γίνει, κανείς δεν εγγυάται ότι θα ξαναπερπατήσει.
Το χειρουργείο τελικά γίνεται, της τοποθετούνται νάρθηκες και μένει μέσα στο κτηνιατρείο για να ξεκινήσει η μακρά περίοδος αποθεραπείας της. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται πολλή φροντίδα. Δύο μήνες αργότερα, η Αρλέτα είναι σε κακό χάλι. Δεν μπορεί να σηκωθεί όρθια, σέρνεται για να φάει και να πιει νερό και όλη της η ζωή είναι μέσα σε ένα κλουβί.
Ξυπνάει, τρώει, κοιμάται με ένα πρόσωπο μόνιμα ταλαιπωρημένο και κατσουφιασμένο, που στο βλέμμα της έβλεπες την απόγνωση αλλά και την παράκληση για βοήθεια, κάποιος να την πάρει από το κλουβί. Δεν υπήρχε η δυνατότητα εκεί να ασχοληθούν μαζί της όσο το απαιτεί η περίσταση. Τα βασικά μόνο για να μπορεί απλώς να αναπνέει… Καταλάβαινε τα πάντα.
Στο τετράμηνο κι ενώ πια το σώμα της έχει γεμίσει τραύματα από την κατάκλιση, οι ζωόφιλοι που συχνά την επισκέπτονται και ρωτούν για την κατάστασή της, μαθαίνουν από τους κτηνιάτρους πως διέγνωσαν εκτός των άλλων και οστεοσάρκωμα στο ένα γόνατο (καρκίνος), που σημαίνει όχι πάνω από 6 μήνες ζωής για την Αρλέτα. Οι γιατροί επιμένουν πως η σκυλίτσα δεν θα μπορέσει ποτέ να σταθεί στα πόδια της και καλούν τους φίλους της να την αποχαιρετήσουν «γιατί αύριο θα κοιμηθεί με ευθανασία».
«Γνωρίζαμε καλά τα αισθήματα και τη δύναμη της Αρλέτας μας, την γνωρίζαμε από τότε που ζούσε ανέμελη και ελεύθερη και αγαπούσε όλο τον κόσμο στις γειτονιές του Πόρτο Ράφτη. Αρνούμενοι να την αφήσουμε να πεθάνει μόνη και παρατημένη στο κλουβί, αλλά ειλικρινά χωρίς κάποια ένδειξη ότι μπορεί να τα καταφέρει, αποφασίσαμε να της δώσουμε απλώς μια δεύτερη ευκαιρία και την φροντίδα και αγάπη μας στις τελευταίες ημέρες της ζωής της», λέει στη MP η Ελπίδα και θυμάται τις διαδοχικές επισκέψεις σε πολλούς ορθοπεδικούς και νευρολόγους.
Η απάντηση ίδια «είναι δύσκολη η περίπτωσή της, δυσοίωνη. Θέλει πολλή υπομονή και κανείς δεν εγγυάται κάτι».
Η Αρλέτα μετακομίζει στο σπίτι της Ελπίδας και του συζύγου της. Πρώτο στοίχημα, να αδυνατίσει και δεύτερο να κλείσουν οι πληγές της. Της αγοράζουν ειδικό στρώμα και μαξιλάρι για τις κατακλίσεις, ειδική τροφή light για να χάσει κιλά, αλοιφές για την κατάκλιση και της αφιερώνουν πολύ χρόνο για περιποίηση, μασάζ και παθητική γυμναστική. Την γυρίζουν συνέχεια πλευρό και της κάνουν εντριβές.
Την ανασηκώνουν κάθε δύο ώρες με πετσέτες και με αυτοσχέδιο καρότσι με ρόδες.
Η Αρλέτα αισθάνεται την αγάπη της Ελπίδας και την ιδιαίτερη φροντίδα που της προσφέρει, Από την ακινησία και τη μιζέρια, αναπτερώνεται η ψυχολογία της και παίρνει αγάπη και χάδια.
Με καλή πλέον ψυχολογία σιγά σιγά, αλλά σταθερά, αχνοφαίνεται μια ελπίδα. Η Αρλέτα χάνει 15 κιλά, στο τετράμηνο έχει αρχίσει να κάνει δύο βήματα κι ας πέφτει κάτω αμέσως και επτά μήνες μετά είναι όρθια και μπορεί να περπατά.
Η Ελπίδα, όμως, φροντίζει κι άλλα άρρωστα σκυλάκια και γατάκια και εκείνη την περίοδο φτάνει στο σπίτι της ακόμα ένα που χρειάζεται χρόνο και περίθαλψη.
Πηγαίνει, λοιπόν, την Αρλέτα, τώρα που στέκεται πια στα πόδια της, σε ένα χώρο φιλοξενίας και την επισκέπτεται σχεδόν κάθε μέρα. «Κάθε φορά που πηγαίναμε να την δούμε, βλέπαμε ένα μελαγχολικό πλάσμα να μας κοιτά στα μάτια. Και πολύ σύντομα, σταμάτησε και να μας κοιτά. Μας έκανε μούτρα, μας έδειχνε πως την απογοητεύσαμε. Πώς να αντέξεις κάτι τέτοιο…».
Δεν αντέχεται, είναι η αλήθεια και δύο μήνες μετά, η Αρλέτα μπαίνει και πάλι στο αυτοκίνητο και επιστρέφει σπίτι, στους αγαπημένους της.
Κάπου στα μέσα του 2018, για χάρη της η οικογένεια της Ελπίδας μετακόμισε σε ένα αγρόκτημα στον Μαραθώνα, όπου έγινε πλέον η μόνιμη κατοικία της Αρλέτας, Αρχικά ζει με ακόμα δύο παρατημένα, ταλαίπωρα κουτάβια και εν συνεχεία με μια γατοπαρέα που έχει τα πάντα, από ανάπηρα μικρά μέχρι τυφλά ενήλικα…
Είναι περδίκι, ευτυχισμένη κοντά στους αγαπημένους της, τρέχει, παίζει, γαυγίζει. Είναι πάλι χαρούμενο σκυλί. Καλοδέχτηκε πολλά ζωάκια, σκυλάκια και γατάκια, μωρά, γέρικα, ανάπηρα που είχαν ανάγκη να φροντιστούν. Τα αγκάλιασε σαν παιδιά της.
Η Αρλέτα πέθανε από βαθιά γηρατειά πριν λίγες μέρες. Προφανώς και δεν έχουμε happy ending είναι η πρώτη σκέψη. Ή μήπως έχουμε, αν σκεφτεί κανείς ότι ένα ζώο που πριν χρόνια θα έκλεινε τα μάτια του μετά από μια απλή ένεση, έζησε άλλα έξι υπέροχα χρόνια. Και κατάφερε να ζήσει καλά, φρόντισε άλλα ζώα και φροντίστηκε, αγάπησε και αγαπήθηκε.
Έφυγε το σώμα της, αλλά παραμένει στην καρδιά των ανθρώπων που την γνώρισαν, την έζησαν και την λάτρεψαν. Πρόλαβε, δε, να δώσει ένα νέο μάθημα στους ζωόφιλους κηδεμόνες της.
«Να αγωνιζόμαστε για κάθε πλάσμα, όσο λίγες και να είναι οι ελπίδες του και παρά τις αντίθετες προβλέψεις».
