Του Μάκη Κουλουμπή
Υπάρχουν δεκάδες ιστορίες φυλαγμένες στο συρτάρι των αναμνήσεών μου που όσες φορές κι αν κάτσω να τις διηγηθώ σε κάποιο τραπέζι σε τρίτους, πόσω δε μάλλον να τις θυμηθώ και τσιγκλήσω τους… άμεσα εμπλεκόμενους, θυμίζουν σε όλους μας εποχές και εικόνες εντελώς διαφορετικές.
Στιγμές που ξυπνούν μνήμες και προκαλούν γέλιο. Σαν αυτήν, όμως, την ιστορία για τη βραδιά που κόντεψαν να κλείσουν αρκετά σπίτια στη Νέα Μάκρη, κι όχι μόνο, δε θα βρεις πολλές.
Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Εκείνη την εποχή εργαζόμουν στο Star Channel και συγκεκριμένα στο Master Control, μια θέση που, πέραν της μεγάλης ευθύνης, σου δημιουργούσε από μόνη της πολύ καλές σχέσεις με τους συναδέλφους, δημοσιογράφους και τεχνικούς, μια και από εκεί περνούσε όλο το πρόγραμμα του καναλιού.
Ξημέρωμα Σαββάτου, περίπου στις 3 το πρωί, επιστρέφαμε με τη σύζυγό μου στο Ζούμπερι μετά από νυκτερινή έξοδο στη Νέα Ερυθραία. Φτάνοντας στο ύψος της Αεροπορίας και πριν στρίψουμε στο φανάρι, βλέπουμε στη Μαραθώνος πολλή κινητικότητα και φάρους της αστυνομίας. Κάτι συνέβαινε έξω από το Baby’s.
Το Baby’s, για όσους δεν το γνωρίζουν και όσους δεν το θυμούνται ή κάνουν πως δεν το θυμούνται, ήταν ένα από τα δύο «αισθησιακά», ας τα πούμε έτσι, μπαρ στην Αγία Μαρίνα, μαζί με κάποια άλλα, αντίστοιχης φιλοσοφίας στη Νέα Μάκρη. Με πολύ κόσμο στο εσωτερικό τους σχεδόν κάθε βράδυ, ειδικά το καλοκαίρι που έρχονταν αρκετοί πελάτες ακόμα κι από τις γύρω περιοχές και την Αθήνα, μια και είχαν αποκτήσει φήμη στον μικρόκοσμο της νύχτας.
Απέναντι από το ζαχαροπλαστείο «Πλέστι», δίπλα στο σημερινό μαγαζί του Κέφου ήταν παρκαρισμένα δύο περιπολικά και μια κλούβα της αστυνομίας και υπήρχε ένταση. Πιο δίπλα, ένα βαν του Star Channel, οπότε κάτι σοβαρό φαινόταν να συμβαίνει. Άφησα τη σύζυγο στο σπίτι και ξαναγύρισα.
Οι αστυνομικοί δεν με άφησαν να περάσω μέσα στο μαγαζί με την πρώτη χαζή δικαιολογία περιέργειας που επικαλέστηκα κι έτσι πήγα στο βαν του Star, κρέμασα στον λαιμό μου μια κάρτα τεχνικού και απέκτησα πρόσβαση. Την ώρα που εγώ έμπαινα, μέσα στον χαμό, γνωστές φιγούρες ‒κάποιες λιγότερο, κάποιες περισσότερο‒ έβγαιναν δεμένοι με χειροπέδες. Και η κάμερα τη δουλειά της… Λίγα λεπτά αργότερα, η κλούβα της Αστυνομίας είχε γεμίσει με πελάτες, κορίτσια του μαγαζιού κι άλλους εργαζόμενους κι έβαζε μπροστά για τη ΓΑΔΑ…
Το επόμενο πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι μου. «Μάκη, κάτι πρέπει να κάνεις, εσύ μπορείς. Ήσουν μπροστά κι είδες τι έγινε. Η αστυνομία μάς άφησε, αλλά αν παίξουν τα πλάνα στην τηλεόραση, θα κλείσουν σπίτια». Δεν ήταν ο μόνος που με πήρε, ακολούθησαν και 2-3 άλλοι, το ίδιο έντρομοι, οι οποίοι μού έταζαν κεράσματα για να σώσω ό,τι σώζεται. Θυμίζω ότι αυτά που λέμε σήμερα «προσωπικά δεδομένα» ήταν τότε άγνωστες λέξεις και στην τηλεόραση θα έβγαιναν φάτσες φόρα… παρτίδα.
Έφτασα στη δουλειά το μεσημέρι ιδιαίτερα προβληματισμένος και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βρω τον δημοσιογράφο που επιμελήθηκε το ρεπορτάζ. Νέος και τρελαμένος με τη δουλειά, ήταν ενθουσιασμένος. «Θα γίνει χαμός το βράδυ, θα παίξει στο δελτίο, θα πουλήσει…».
«Ρε συ, ποιο δελτίο; Εκεί είναι Νέα Μάκρη, έχετε πάρει πρόσωπα και κοντινά πλάνα. Θα εκθέσετε πολύ κόσμο» του είπα αλλά ήταν ανένδοτος. Κι άρχισα να επιστρατεύω κι άλλα μέσα πειθούς. «Έχεις μέσα γνωστούς μου, με τρία και τέσσερα παιδιά. Κανόνισε να τους κλείσεις το σπίτι». Μέχρι και στον διευθυντή ειδήσεων έφτασα.
Θες λόγω της φιλίας μας, θες λόγω του ότι ίσως το σκέφτηκαν σοβαρά μη γίνει όντως ζημιά στην τοπική κοινωνία, πείστηκαν. Και μου έδωσαν το «οκ» να επιμεληθώ τις εικόνες του ρεπορτάζ. Έτσι μπήκα στη μονταζιέρα που ήταν στη δίπλα πόρτα με το Master και τα γνώριζα τα παιδιά κι άρχισα να κόβω πλάνα και να βάζω «μωσαϊκά» στα πρόσωπα για να θολώσουν. Πετσόκοψα το ρεπορτάζ όσο μπορούσα για να το φέρω σε… λογικά μέτρα, γνωρίζοντας ότι το βράδυ θα στηνόταν μπροστά στην τηλεόραση αρκετός κόσμος, άλλοι με τρόμο κι άλλοι από περιέργεια.
Το επόμενο πρωί, το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. «Α ρε Κουλουμπή μπράβο σου, το έσωσες το παιχνίδι, θα μας κρέμαγαν κουδούνια…».
Δεν είχα κανένα λόγο να δημοσιεύσω αυτή την ιστορία στη ΜΡ, εξάλλου δεν είναι μέσα στο πλαίσιο της θεματολογίας που συνήθως γράφω. Όταν, όμως, το βράδυ της Καθαρής Δευτέρας, με εύθυμη διάθεση πάνω στη κουβέντα τη διηγήθηκα στην παρέα μου, κάποιοι με παρότρυναν να την γράψω στην εφημερίδα. «Αφού το ‘χεις. Έτσι κι αλλιώς πια, μετά από 30 χρόνια μόνο γέλιο θα βγάλει…».
