Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΡΓΙΟΣ

Πιθανότατα και να το έχετε καταλάβει, αλλά είμαστε ένας περίεργος λαός που ζει σε μια καταπληκτική χώρα. Έχουμε τις καλές μας στιγμές, οι κακές, όμως, είναι περισσότερες και προφανώς αν περιορίζαμε αυτή την ιδιαιτερότητα να πετυχαίναμε πολύ σημαντικά πράγματα.

Για έναν περίεργο λόγο, ωστόσο, στον αθλητισμό κάνουμε θαύματα. Και μάλιστα χωρίς οι προδιαγραφές να ευνοούν κάτι τέτοιο. Κι αν το Κυπελλούχων της μπασκετικής ΑΕΚ το 1968 και το έπος του Γουέμπλεϊ το 1971 από τον Παναθηναϊκό ήταν απλές εξαιρέσεις σε έναν κανόνα αδιανόητης μετριότητας, τα δεδομένα άλλαξαν άρδην από το 1987, ημερομηνία σταθμό για τον ελληνικό αθλητισμό με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την Εθνική και έπειτα.

Τις μεγαλειώδεις επιτυχίες στα ομαδικά αθλήματα ακολούθησαν αυτές στα ατομικά, με την αρχή να γίνεται στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης. Τα χρυσά των Δήμα και Πατουλίδου ενέπνευσαν όσους ασχολούνταν με τα ατομικά σπορ και ο ελληνικός αθλητισμός πέρασε μια περίοδο αναγέννησης. Όχι ότι ως χώρα δεν είχαμε καλούς αθλητές και στο παρελθόν, αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει σήμερα είναι πρωτόγνωρο. Μπορεί να μην παίρνουμε πολλά μετάλλια, αλλά βάλτε τα λίγο κάτω:

Η Ελλάδα διαθέτει τον κορυφαίο αθλητή στον κόσμο στους κρίκους με τεράστια διαφορά από τον δεύτερο, την τοπ αθλήτρια στο επί κοντώ, μία από τις κορυφαίες στην σκοποβολή, έναν τενίστα που θεωρείται το next big thing και μπαίνει στο top-10 και βέβαια τον μπασκετμπολίστα για τον οποίο μιλά όλος ο πλανήτης και τον γνωρίζουν από τη Ζάμπια μέχρι την Αμερικανική Σαμόα. Και υπάρχουν πολλοί ακόμα που είτε ήδη σημειώνουν επιτυχίες, είτε… έρχονται. Και βέβαια, για να μην ξεχνάμε, τον παρολυμπιονίκη που κάνει… παπάδες στο μπότσια και πηγαίνει από τη μία διάκριση στην άλλη…

Λευτέρης Πετρούνιας

Τα ειδησεογραφικά σάιτ έχουν κοπιάρει την πρόταση «Χρυσός ο Λευτέρης Πετρούνιας» και απλώς την κάνουν paste κάθε φορά που εμφανίζεται σε αγώνα. Γεννημένος το 1990, προειδοποίησε άπαντες (για να μην τους έρθει και ξαφνικό) πως ετοίμαζε αντεπίθεση, από το 2010 κιόλας και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόργανης στη Γάνδη.

Κι αρχίζουμε. Χρυσό στη Μερσίνη στους Μεσογειακούς του 2013, χρυσά σε Πανευρωπαϊκά το 2015 (Μονπελιέ), 2016 (Βέρνη), 2017 (Κλουζ), 2018 (Γλασκώβη). Συνεχίζουμε: Χρυσά σε Παγκόσμια το 2015 (Γλασκώβη), 2017 (Μόντρεαλ, Μπακού) και 2018 (Ντόχα).

Κορύφωση για τον Πετρούνια που πραγματικά δεν έχει αντίπαλο, καθώς δεν αφήνει αγώνα για αγώνα, υπήρξε το χρυσό στους Ολυμπιακούς του Ρίο το 2016 και το Πανευρωπαϊκό που κατέκτησε στο Βερολίνο τον περασμένο Αύγουστο αγωνιζόμενος με πολύ σοβαρό πρόβλημα στον ώμο που απαιτούσε εγχείριση. Μάλιστα, ο Πετρούνιας είχε δηλώσει ότι δεν θα αγωνιστεί, αλλά Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χωρίς τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», όπως αποκαλείται, δε γίνεται. Πήγε, το πήρε με το ένα χέρι και μας ανάγκασε να σκεφτόμαστε αν θα μπορούσε και… χωρίς χέρια. Και να σκεφτείτε ότι κάποτε παράτησε την ενόργανη πριν τελικά αλλάξει απόφαση και επιστρέψει τρία χρόνια μετά. Ίσως γιατί πιέστηκε πολύ ως πιτσιρικάς, πίεση που μεγαλώνοντας εκτόνωνε κάνοντας παρκούρ…

Γρηγόρης Πολυχρονίδης

Γεννημένος στη Γεωργία το 1981, ο πάσχων από νοτιαία μυϊκή ατροφία Γρηγόρης, ήρθε σε ηλικία 8 ετών στην Ελλάδα. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για την αθλητική επιμονή του και τη δουλειά που ρίχνει στις προπονήσεις και μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι μόλις έναν χρόνο μετά την ενασχόλησή του με το άγνωστο στο ευρύ κοινό Μπότσια (2001) κατέκτησε το Πανελλήνιο.

Αν δεν πείθεστε με αυτό, ας δώσουμε και δεύτερο επιχείρημα για το πόσο αφοσιωμένος αθλητής είναι: Το 2003, ως φρέσκος παίκτης, συμμετείχε στο πρώτο του παγκόσμιο στη Νέα Ζηλανδία. Τερμάτισε 37ος. Έναν χρόνο μετά, στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας, σκαρφάλωσε 31 θέσεις και τερμάτισε 6ος.

Ο Γρηγόρης ήταν αποφασισμένος να πετύχει. Όταν τελείωσε τις σπουδές Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, είχε προσφορά για μεταπτυχιακό την οποία απέρριψε για να γίνει πρωταθλητής. Κι έγινε. Μόνιμος Ελλάδας και με τεράστιες επιτυχίες σε μεγάλα διεθνή ραντεβού. Όπως, όμως, ο ίδιος λέει, μεγαλύτερη τιμή δεν θεωρεί ότι είναι κάτοχος τεσσάρων μεταλλίων σε Παραολυμπιακούς Αγώνες, παγκόσμιος πρωταθλητής και Νο-1 στην παγκόσμια κατάταξη της κατηγορίας BC3, αλλά ότι το 2016 ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στο Ρίο.

Κατερίνα Στεφανίδη

Άλλη περιπτωσάρα… Γεννημένη στον Χολαργό τον Φλεβάρη του 1990, έδειξε από την εποχή που πήγαινε γυμνάσιο στην Παλλήνη ότι κάτι πολύ καλό ερχόταν σε ένα άθλημα που η Ελλάδα ουδέποτε είχε διακρίσεις. Χρυσό στη Γυμνασιάδα του 2006 και ακολούθως, διαδοχικές διακρίσεις στις μικρές ηλικίες και μάλιστα με σπασίματα παγκόσμιων ρεκόρ.

Η αθλητική ενηλικίωσή της ήρθε πριν τα 18, όταν έσπασε το παγκόσμιο κάτω των 18 στο επί κοντώ. Όσοι ασχολούνταν με τον στίβο και τον αθλητισμό γενικότερα, τη γνώριζαν πολύ καλά, ωστόσο παγκοσμίως διάσημη έμεινε με την ιστορική εμφάνισή της στους Ολυμπιακούς του Ρίο το 2016, όπου σε ηλικία 26 ετών ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου, λίγους μήνες μετά το πρώτο της Χρυσό σε πανευρωπαϊκό (Άμστερνταμ).

Έκτοτε, απλώς δεν χάνει ποτέ… και μέχρι σήμερα μεσολάβησαν χρυσό στο Παγκόσμιο του Λονδίνου (2017) και χρυσό στο Πανευρωπαϊκό του Βερολίνου το 2014. Πρόκειται για την κορυφαία σύγχρονη επικοντίστρια που δεδομένα θα απειλήσει αν όχι θα καταρρίψει το ασύλληπτο 5,06 της Ελένα Ισινμπάγιεβα.

Εκτός από καταπληκτική αθλήτρια, η Κατερίνα είναι και ένα κορίτσι με υψηλό επίπεδο μόρφωσης έχοντας σπουδές Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, όπου εισήχθη με υποτροφία. Ζει στις ΗΠΑ και είναι παντρεμένη με τον παλιό αθλητή του επί κοντώ και προπονητή της σήμερα, Μιτς Κρίερ.

Αυτό που δεν είναι πολύ γνωστό για την Κατερίνα, αν και η ίδια το έχει δηλώσει, είναι ότι αντιμετώπισε σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα με το φαγητό και λιγότερο με το βάρος που ήρθε ως συνέπεια. «Θα μπορούσα να περάσω τέσσερις ή πέντε ώρες χωρίς να φάω τίποτα και στη συνέχεια έτρωγα αλόγιστα. Πέρασα περιόδους που ήμουν σε αυστηρή δίαιτα για κάποιες μέρες και τις επόμενες ώρες έτρωγα ότι υπήρχε μέσα στο σπίτι. Παράτησα το επί κοντώ για 8 μήνες, αλλά επέστρεψα. Το πρόβλημα με ακολούθησε και αργότερα, αλλά με προσπάθεια και τη βοήθεια του συζύγου μου το έλυσα».

Γιάννης Αντετονκούμπο

Η ιστορία του θυμίζει παραμύθι, αλλά αποτελεί συγχρόνως και παράδειγμα για το τι μπορεί να πετύχει κάποιος που έχει όνειρα. Γεννημένος στου Ζωγράφου τον Δεκέμβριο του 1994, μεγάλωσε στα Σεπόλια, ένα από τα πέντε παιδιά των Τσαρλς και Βερόνικα που είχαν έρθει στη χώρα μας ως μετανάστες από το Λάγος της Νιγηρίας.

Μέχρι και την ηλικία των 18 δεν είχε χαρτιά και δεν θεωρείτο ούτε Έλληνας, αλλά ούτε και Νιγηριανός. Για να βοηθήσει την οικογένειά του οικονομικά, μια και οι γονείς του ζορίζονταν να μεγαλώσουν τα τέσσερα αγόρια και να στέλνουν λεφτά και στο πέμπτο, τον Φρανσίς, που έμεινε στη Νιγηρία με παππού και γιαγιά, πουλούσε με τον αδελφό του Θανάση (μπασκετμπολίστα του Παναθηναϊκού σήμερα) ρολόγια, γυαλιά και CD στις λαϊκές αγορές. Όπως και πολλοί ακόμη συμπατριώτες του που ζουν στη χώρα μας.

Παράλληλα, όμως, σπαταλούσε και ατέλειωτες ώρες παίζοντας μπάσκετ σε σημείο συχνά να κοιμάται στο κλειστό. Αγωνιζόταν στον Φιλαθλητικό και ξαφνικά, από το πουθενά, βρέθηκε στα ντραφτ του ΝΒΑ στο νούμερο 15.

Οι Μιλγουόκι Μπακς, που τον επέλεξαν, βρήκαν λαχείο. Σήμερα είναι ο ηγέτης τους, τους οδηγεί σε μια εκπληκτική πορεία στο πρωτάθλημα του ΝΒΑ και μάλιστα θεωρούνται και από τα φαβορί για τον τίτλο. Συμμετείχε στο πρόσφατο All Star Game σημειώνοντας… μόλις 38 πόντους και μάλιστα ήταν αρχηγός της Ανατολής, κάτι που όχι δεν έχει πετύχει, αλλά δεν έχει καν διανοηθεί άλλος έλληνας καλαθοσφαιριστής.

Ο κατά πολλούς κορυφαίος -αυτή τη στιγμή- μπασκετμπολίστας στον πλανήτη βρέθηκε από τη φτώχεια στα πλούτη και παρότι αυτός ο προορισμός κρύβει κινδύνους, είναι ένα παιδί με αρχές που ζει λιτά. Το νιγηριανό όνομά του είναι Σίνα-Ούγκο, το χόμπι του είναι να ρίχνει… σουτάκια (πώς να μην προοδεύσει) και τον Ιούλιο του 2018 έγινε ο πρώτος μη Αμερικανός αθλητής του NBA που προβλήθηκε στο εξώφυλλο της κανονικής έκδοσης του ηλεκτρονικού παιχνιδιού NBA 2K. Με απλά λόγια… παπάδες.

Άννα Κορακάκη

Τον Απρίλιο του 1996, η κοινωνία της Δράμας αποκτούσε μια Ολυμπιονίκη χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα. Η Άννα Κορακάκη, αθλήτρια της σκοποβολής από το 2009 και φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, έχει σημάδι όσο ελάχιστοι στον κόσμο. Ανέβηκε πολύ γρήγορα στην κορυφή του κόσμου και το 2016, σημείωσε τη μεγαλύτερή της διάκριση μέχρι σήμερα, κατακτώντας χρυσό και χάλκινο σε πιστόλι 25μ. και αεροβόλο πιστόλι 10μ. Με αυτήν της την επιτυχία, έγινε η πρώτη αθλήτρια στην ιστορία των Ελληνικών Ολυμπιακών Ομάδων, που κατακτά δύο μετάλλια στην ίδια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Θεωρείται σκοποβόλος τοπ κλάσης καθώς έχει απίστευτη διάρκεια, κάτι που φαίνεται και από τις διακρίσεις της:

  • Χρυσό 10 μέτρα: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τσανγκουόν, Νότιας Κορέας (2018)
  • Χρυσό 10 μέτρα και χάλκινο 25 μέτρα: Παγκόσμιο Κύπελλο του Φορτ Μπένινγκ (2018)
  • Χρυσό 25 μέτρα: Παγκόσμιο Κύπελλο Γκουανταλαχάρα, Μεξικό (2018)
  • Χρυσό 10 μέτρα και χάλκινο 25 μέτρα: Γκραν Πρι του Πλζεν (2017)
  • Χρυσό 25 μέτρα και ασημένιο 10 μέτρα: Παγκόσμιο Κύπελλο, Μπολόνια (2016)
  • Χρυσό και χάλκινο: Ολυμπιακοί Αγώνες, Ρίο ντε Τζανέιρο (2016)
  • Χρυσό και αργυρό: Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο Suhl (2016)
  • Δύο αργυρά: Παγκόσμιο Kύπελλο στο Μπακού (2016)
  • Αργυρό: Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων, Μόναχο (2015)
  • Χάλκινο: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φορτ Μπένιν, ΗΠΑ (2015)
  • Χρυσό: Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αεροβόλων Όπλων, Μόσχα (2014)
  • Χάλκινο: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, Γρανάδα (2014)
  • Αργυρό: Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, Βελιγράδι (2011)

Στέφανος Τσιτσιπάς

Η επιτομή της αδιανόητα σκληρής δουλειάς, σε σημείο να μην έχει ζήσει πολλά από αυτά που θεωρητικά «πρέπει» να ζήσει ένα παιδί μεγαλώνοντας. Γεννημένος τον Αύγουστο του 1998, παιδί του Απόστολου Τσιτσιπά και της πρώην επαγγελματία ρωσίδας τενίστριας, Τζούλια Αποστόλη (1η στον κόσμο ως έφηβη μάλιστα) και εγγονός ρώσου ποδοσφαιριστή, έδειξε αγάπη, αλλά και έφεση στο τένις από πολύ μικρή ηλικία. Όταν άλλα παιδιά, που επίσης λάτρευαν το τένις, ασχολούνταν με το κρυφτό και την αμπάριζα, ο Τσιτσιπάς ταξίδευε (σε ηλικία 12 και 13 χρονών) στο εξωτερικό και συμμετείχε σε τουρνουά αποκτώντας εμπειρίες.

Ενδεικτικό είναι ότι για να μπορεί να αφιερώσει πολλές ώρες στην προπόνηση, διάβαζε στα κενά που είχε, την ώρα που βρισκόταν σε κάποιο γήπεδο τένις. Είχε, βέβαια, και εξακολουθεί να έχει, έναν στόχο. Να γίνει νούμερο ένα. Και χάρη στους εξοντωτικούς ρυθμούς δουλειάς, τον ιδρώτα και την αφοσίωσή του, κατάφερε να έχει φτάσει νούμερο 10 στον κόσμο μόλις στα 20,5 χρόνια ζωής του.

Μεγαλύτερο παράσημο και από τα εκατομμύρια δολάρια που έχει κερδίσει, αποτελούν οι νίκες του επί του Κέβιν Άντερσον και πολύ περισσότερο επί του Νόβακ Τζόκοβιτς τον Άυγουστο του 2018, όταν και έφτασε μέχρι τον τελικό του Rogers Cup, καθώς, επίσης, και η επικράτησή του επί του τεράστιου Ρότζερ Φέντερερ στο πρόσφατο Αυστραλιανό Όπεν και η πρόκρισή του μέχρι τους ημιτελικούς, όπου έχασε από τον επίσης τεράστιο Ναδάλ. Για να καταλάβει κάποιος πώς σκέφτεται ο Τσιτσιπάς, μετά την ήττα από τον Ναδάλ δήλωσε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι θα κάνει προπονήσεις μόνο κόντρα σε αριστερόχειρες για να μπορέσει μια μέρα να τον νικήσει.

Σε ηλικία 12 ετών, ο Στέφανος είχε ρωτηθεί από τον mental trainer του, Κώστα Περγαντή, πού θέλει να φτάσει στο τένις. Είχε απαντήσει ότι ήθελε να γίνει ο No 1 στον κόσμο.
«Κανένα άλλο παιδί δεν είχε απαντήσει έτσι, αλλά τον πήρα απόλυτα σοβαρά», δήλωσε τον περασμένο Ιούνιο στους New York Times ο κ. Περγαντής…

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Τσιτσιπάς θα μπορούσε να μην παίζει καν τένις σήμερα, αν είχε επιμείνει στην αρχική του επιθυμία να γίνει ποδοσφαιριστής που κράτησε μέχρι την πρώτη του μεγάλη διάκριση, όταν στα 9 του κατέκτησε τουρνουά τένις στη Νορμανδία.