Του Γιώργου Κωστόπουλου*
Η στενή επαφή που έχω με την κινητή τηλεφωνία λόγω της ιδιότητάς μου σε μεγάλη εταιρεία του χώρου, μού δημιουργεί εκ των πραγμάτων την υποχρέωση ιδιαίτερα συχνής εκπαίδευσης και ενημέρωσης, όχι μόνο σε στενά τεχνικά θέματα, αλλά και σε ζητήματα που αφορούν στην καθημερινή χρήση των κινητών συσκευών από το κοινό, καθώς η τεχνολογία συνεχώς εξελίσσεται και τίποτα δεν μένει πλέον στάσιμο.
Οι έξυπνες συσκευές, τα γνωστά smartphones, έχουν φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή μας κι αυτό γιατί έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό εξέλιξης, που μας έχουν βάλει σε μια διαδικασία εθισμού και εξάρτησης.
Όλοι το έχουμε ζήσει εξάλλου, να έχουμε ξεχάσει το κινητό μας σπίτι και να βρισκόμαστε ξαφνικά σε μια κατάσταση άγχους και ταραχής. Χωρίς τα κινητά μας δεν νιώθουμε ολοκληρωμένοι, όπου και να είμαστε κάτι μάς λείπει, έχουμε μια ανασφάλεια ακόμα και σε ευχάριστες οικογενειακές ή φιλικές συναθροίσεις. Και να ‘ταν μόνο αυτό; Πόσους και πόσους δεν έχουμε δει, όχι μόνο νέους αλλά και μεγαλύτερους, πηγαίνοντας για έναν καφέ ή μια μπύρα, πρώτα να ζητούν τον κωδικό wi-fi του μαγαζιού και μετά τον κατάλογο για να παραγγείλουν.
Πριν, όμως, προλάβω να πω ότι «έχουμε πλέον ξεφύγει», θα πρέπει να ομολογήσω ότι τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα, θέλουμε δεν θέλουμε, έχουν μπει τόσο πολύ στη ζωή μας για τον απλό λόγο ότι προσφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα στους χρήστες τους.
Πέρα από έναν αποτελεσματικό και γρήγορο τρόπο επικοινωνίας αλλά και εύκολης ενημέρωσης επί παντός επιστητού, με τις άπειρες εφαρμογές τους, μάς δίνουν τη δυνατότητα να βγάζουμε και να στέλνουμε φωτογραφίες και βίντεο, να μπαίνουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να παρακολουθούμε ζωντανές εκπομπές και αγώνες, να ακούμε μουσική, να παίζουμε παιχνίδια, να πληρώνουμε λογαριασμούς, να μας κατευθύνουν σε άγνωστες οδικές διαδρομές, ενώ παράλληλα τα έχουμε σαν σημειωματάριο, ξυπνητήρι, ημερολόγιο, αξιοποιώντας ένα σορό δεκάδες άλλες λειτουργίες τους.
Και το σπουδαιότερο, είναι μικρά και βολικά για να τα κουβαλάμε παντού μαζί μας. Απ’ όσο θυμάμαι, παλαιότερα τα κινητά τηλέφωνα αποτελούσαν κυρίως σύμβολα επίδειξης, επιτυχίας και ευημερίας. Στις μέρες μας, όμως, ακόμα και τα παιδιά τα θεωρούν ως ανάγκη ζωής, με τους γονείς να είναι λιγότερο ανήσυχοι όταν ξέρουν ότι μπορούν να έχουν επικοινωνία μαζί τους.
Μέχρι εδώ, θα ’λεγε κανείς ότι «όλα καλά, γιατί το κουβεντιάζουμε το θέμα;». Κι αυτό γιατί δεν γνωρίζει ότι σε κάθε σύγχρονη «εξίσωση» θα πρέπει πάντα να εισάγουμε και τον συντελεστή «Υ». Αυτόν της υπερβολής, που τις περισσότερες φορές αλλοιώνει ουσιαστικά το αποτέλεσμα. Και στην προκείμενη περίπτωση, η υπερβολή δεν είναι κάτι που μπορούμε να αγνοήσουμε.
Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα άπειρα ατυχήματα, μέχρι και δυστυχήματα με νεκρούς και τραυματίες που έχουν προκληθεί από τη χρήση του κινητού κατά την οδήγηση; Τη σπατάλη μεγάλου μέρους δημιουργικού χρόνου εξαιτίας των παιχνιδιών, των μηνυμάτων ή των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης; Τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τα νέα παιδιά από κάθε λογής επιτήδειους;
Τις κάθε μορφής τηλεφωνικές και διαδικτυακές απάτες που διαβάζουμε καθημερινά; Τα προβλήματα ακοής που δημιουργούν τα hands-free κολλημένα στα αυτιά μας με τη δυνατή και συνεχόμενη μουσική; Τις αρθρίτιδες που δημιουργούνται από τη συνεχόμενη κίνηση των δακτύλων και του χεριού γενικότερα; Τι να πρωτοθυμηθώ;
Η αλήθεια είναι ότι σε όλα όσα ζούμε, υπάρχουν και θετικά αλλά και αρνητικά. Χωρίς υπερβολές όμως, τα περισσότερα από αυτά έρχονται σε μια ισορροπία. Αυτό συμβαίνει και στην περίπτωσή μας, με τη σωστή και συνετή χρήση των έξυπνων κινητών.
*Ο Γιώργος Κωστόπουλος, κάτοικος Νέας Μάκρης, είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και εργάζεται σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας
