Αρκετές είναι τις τελευταίες μέρες οι φωνές διαμαρτυρίας από ανθρώπους που σπεύδουν σχεδόν καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας για να δουν διά ζώσης την εξέλιξη της δίκης. Αιτία; Το γεγονός ότι όσο ο καιρός περνά, τόσο περισσότερο λιγοστεύουν οι Ματιώτες στο ακροατήριο. Κάτι, που όπως υποστηρίζουν, αφενός συνιστά προσβολή προς τον ίδιο τον Δημήτρη Λιότσιο που βρήκε το θάρρος να τα βάλει με το σύστημα, αφετέρου δίνει το δικαίωμα σε συνήγορους υπερπάσπισης να εκστομίζουν κουβέντες μέχρι και για θυματοποίηση των κατηγορούμενων.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Τάκης Κωνσταντάκης σε χθεσινή του ανάρτηση:
Η σχεδόν άδεια δικαστική αίθουσα είναι, είτε το απόλυτο παράδειγμα ωχαδερφισμού, είτε το κορυφαίο παράδειγμα μνήμης του χρυσόψαρου. Και στις δύο περιπτώσεις το παράδειγμα που δίνεται απανταχού, εντός και εκτός Ελλάδος και κυρίως προς τα νέα παιδιά, είναι ότι οι μηχανισμοί λήθης είναι το μόνο που δουλεύει άριστα σ’ αυτό το τόπο. Στο επόμενο Μάτι, στα επόμενα Τέμπη τα κροκοδείλια δάκρυα θα στεγνώνουν όλο και πιο γρήγορα.
Άλλωστε κανείς δεν φταίει, απλά “έτυχε στραβή στη βάρδια του … (βάλτε όποιον θέλετε ξεκινώντας …. από τον εαυτό σας).
ΥΓ. Αισθάνομαι θλίψη και ντροπή που ένας ξένος άνθρωπος είχε το φιλότιμο να παίξει το κεφάλι του για εμάς και εμείς δεν κουνάμε τον απαυτό μας να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε και να τον στηρίξουμε. Οι μόνιμοι παρόντες είναι δεν είναι 10 άνθρωποι. Αυτοί δυστυχώς δεν μπορούν να ενσαρκώσουν το “φωνή λαού οργή θεού” Άντε και 2-3 δημοσιογράφοι,που καλύπτουν τη δίκη, απογοητευμένοι κι αυτοί για το θέαμα.
Η άλλη πλευρά πανηγυρίζει, πίσω από τις κορωνομάσκες, γιατί δεν νοιώθουν καμιά πίεση. Έχουν αρχίσει τις εξισώσεις και υποστηρίζουν ότι αυτοί είναι τα θύματα. Σε λίγο θα μας ζητάνε και αποζημίωση.
Αισθάνομαι απογοήτευση και προδομένος απο τους ανθρώπους που 60 σχεδόν χρόνια ζήσαμε στο τόπο αυτό και σήμερα δεν είναι πουθενά.
Άνισος ο αγώνας να παλεύεις κόντρα σ’ αυτούς που σου έκαψαν τον άνθρωπό σου, αλλά και σ’ αυτούς που νόμιζες ότι θάναι δίπλα σου, αλλά απουσιάζουν ηχηρά.
Τελικά το “τρεις πιθαμές από τον κ..λο μας κι ας είναι όπου λάχει” είναι το εθνικό κοινωνικό μας μότο.
[Ο Αίαντας επιπλήττοντας τους Αχαιούς όταν φοβισμένοι είχαν καταπτοηθεί και ανέχονταν τους Τρώες να απειλούν με κάψιμο τα πλοία τους – Ομήρου Ιλιάδα Ραψωδια Ο, στίχος 503: «Αἴας δ’ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιν. αἰδώς Ἀργεῖοι νῦν ἄρκιον ἤ ἀπολέσθαι» δηλαδή «Ντροπή Αργείοι! Το μόνο βέβαιο που τώρα μας περιμένει είναι να χαθούμε».]
Κύριοι αν το πληκτρολόγιο δεν επαρκεί να σας αφυπνίσει, να είστε σίγουροι ότι δε θα καταδικάσει ποτέ κανένα ένοχο.
