Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΡΓΙΟΣ

Μήνας… έντασης και κινητοποίησης ήταν ο Φεβρουάριος για τα σχολεία της χώρας γενικότερα και για το Γενικό Λύκειο (ΓΕΛ) Μαραθώνα ειδικότερα, καθώς μαθητές προχώρησαν σε καταλήψεις. Αφορμή στάθηκε η εξίσωση των πτυχίων από δημόσια Πανεπιστήμια με αυτά από ιδιωτικές σχολές, που έρχεται ως επακόλουθο νομοσχεδίου το οποίο εισηγήθηκε η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως.

«Στην ουσία επιχειρείται μια ευθεία παραβίαση του άρθρου 16 του ελληνικού Συντάγματος, στο οποίο προβλέπεται ρητά ο δημόσιος χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης! Το άρθρο 50 του νεοψηφισθέντος νόμου 4653, εξισώνει τα πτυχία των Δημόσιων Πανεπιστημίων της χώρας μας, πτυχία που “ματώνουν” να εξασφαλίσουν τα νέα παιδιά, με τα “πτυχία” των ιδιωτικών κολλεγίων, που πληρώνουν να αποκτήσουν φυσικά μόνο οι έχοντες! Έτσι, σε οποιοδήποτε διορισμό μέσω ΑΣΕΠ, τα πτυχία των Δημοσίων ΑΕΙ και των αμφίβολης ποιότητας κολλεγίων, θεωρούνται ισότιμα, πλήττοντας τα συμφέροντα και τα εργασιακά δικαιώματα όσων παιδιών σπουδάζουν σε ΑΕΙ. Ανοίγει διάπλατο παράθυρο για διορισμούς στο δημόσιο κατόχων πτυχίων της αλλοδαπής με μόνη προϋπόθεση την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων (έχει ήδη ψηφιστεί τον Οκτώβριο του 2019 η ισοτιμία επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων ιδιωτικών κολλεγίων με τους αποφοίτους ΑΕΙ), χωρίς την προϋπόθεση της ακαδημαϊκής αναγνώρισης, όπως ίσχυε ως τώρα», δηλώνει στη MP η διευθύντρια του ΓΕΛ Μαραθώνα, Αναστασία Ρίζου.

Στο Λύκειο του Μαραθώνα είχαν δύο επιπλέον λόγους για να οδηγηθούν στην απόφαση της κατάληψης στο διάστημα από 17-19 Φεβρουαρίου. Ο πρώτος αφορά στον ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ που κάποιοι θέλουν να λειτουργήσει στο Γραμματικό και ο δεύτερος στο ότι οι μαθητές του σχολείου δεν συμπεριλαμβάνονται στην ευνοϊκή ρύθμιση στις μετεγγραφές ως πυρόπληκτοι, όπως ισχύει με μαθητές που λογίζονται ως μόνιμοι κάτοικοι Νέας Μάκρης, παρότι πρόκειται για δημότες του ίδιου Δήμου.

«Συμφωνώ με τους προβληματισμούς, τις ενστάσεις και γενικά το περιεχόμενο των κινητοποιήσεων των μαθητών. Διαφωνώ, όμως, ριζικά με τον τρόπο και την ιδεολογική φτώχεια των καταλήψεων, που κάνουν την εμφάνισή τους “εθιμοτυπικά” κάθε χρόνο. Η αντίφαση του κλειστού-κατειλημμένου σχολείου ως μέσου διεκδίκησης αιτημάτων και αγώνα για την αναβάθμιση της δημόσιας Εκπαίδευσης μόνον θυμηδία προκαλεί. Οι αγώνες των μαθητών θα πρέπει να διέπονται από σοβαρότητα, ωριμότητα, δημοκρατικό πνεύμα και να μην διαρκούν όσο το σχολικό ωράριο… Υπάρχουν τρόποι να αναδείξουν οι μαθητές τη διαφωνία τους και τη συνειδησιακή τους αντίρρηση. Ευχαριστούμε τη MP που δείχνει έναν από αυτούς τους δρόμους. Δίνει βήμα στους μαθητές, κινητοποιώντας τους δημιουργικά», δηλώνει κατηγορηματικά η κα Ρίζου.

Η MP αποφάσισε, λοιπόν, να δώσει βήμα στους ίδιους τους μαθητές. Να μας εξηγήσουν με επιχειρήματα γιατί κατέβηκαν σε κατάληψη και τι ζητούν από την υπουργό Παιδείας.

Ο λόγος, λοιπόν, σε αυτούς:

Καταστροφή του περιβάλλοντος

Γράφει ο Νικόλας Μάκαρης

Όλους μάς προβληματίζει η δημιουργία του ΧΥΤΑ στο Γραμματικό. Είναι γεγονός ότι η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει καταστροφικές συνέπειες στο οικοσύστημα. Μια χωματερή δίπλα στη θάλασσα συνιστά έγκλημα ύψιστης σημασίας, καθώς ο υδροφόρος ορίζοντας δεν γνωρίζει σύνορα κι η μόλυνση σύντομα θα λάβει ανησυχητικές διαστάσεις.

Ως σκεπτόμενοι και πολιτικοποιημένοι νέοι διεκδικούμε ένα σύγχρονο σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων που θα βασίζεται στην ανακύκλωση κι όχι σε απαρχαιωμένες μεθόδους. Ο ΧΥΤΑ στο Γραμματικό δε λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά διαιωνίζει το πρόβλημα της ΦΥΛΗΣ και των άλλων χωματερών της χώρας.

Ηθική σήψη

Γράφει ο Μιχάλης Ψαρομμάτης

Όταν ο κόπος και η ψυχική προσπάθεια κάποιου να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο εξισώνονται με οποιοδήποτε χρηματικό αντίτιμο, τότε γίνεται φανερή η παρακμή ορισμένων αξιών στις μέρες μας και η ηθική σήψη.

Αποτελεί, λοιπόν, λυπηρό και απογοητευτικό γεγονός η εξίσωση των πτυχίων των ΑΕΙ με αυτά των κολεγίων εκ μέρους της κυβέρνησης. Με αυτή την πράξη επέλεξε να επικροτήσει και να διευρύνει τις υπάρχουσες ανισότητες υποβαθμίζοντας ταυτόχρονα έναν θεμελιώδη τομέα του σύγχρονου ελληνικού κράτους: τα δημόσια πανεπιστήμια.

Επιλεκτικές μετεγγραφές

Γράφουν ο Δημοσθένης Αθανασίου και η Μαριτίνα Μπέτα

Όπως τα περισσότερα σχολεία στην Ελλάδα, έτσι και το δεκαπενταμελές του ΓΕΛ Μαραθώνα συγκάλεσε γενική συνέλευση, στην οποία συζητήθηκαν ζητήματα που αφορούν άμεσα στο σύνολο των μαθητών, αποφασίζοντας να τεθεί το σχολείο υπό κατάληψη. Τα θέματα που μας ώθησαν στη λήψη αυτής της απόφασης ήταν πολλά, το βασικότερο, όμως, ήταν το πρόσφατο νομοσχέδιο για τα «πυρόπληκτα» σχολεία της Νέας Μάκρης.

Αρχικά, θα έπρεπε οι μετεγγραφές να αφορούν στους άμεσα πυρόπληκτους, οι οποίοι υπέφεραν πραγματικά από τη φονική αυτή πυρκαγιά, διαχωρίζοντάς τους από τους υπόλοιπους κατοίκους του Δήμου μας, που υπέφεραν σε πολύ λιγότερο βαθμό. Όμως, εφόσον βάσει αυτού του νομοσχεδίου αποφασίστηκε να συμπεριληφθεί αποκλειστικά η κοινότητα της Νέας Μάκρης κι όχι ο Δήμος μας στο σύνολό του, θα θέλαμε να εκφράσουμε τη διαφωνία μας απαιτώντας είτε να συμπεριληφθούν όλα τα σχολεία του Δήμου μας είτε η ευνοϊκή διάταξη να εφαρμοστεί περιοριστικά στους άμεσα δικαιούχους που προαναφέραμε.

Αυτό έχει ως συνέπεια να χωριστεί ο Δήμος στα δύο και οι δημότες να μη λειτουργούν με πνεύμα ομόνοιας, ομοψυχίας και συνεργασίας. Ελπίζουμε οι αρμόδιοι να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για την επίλυση του προβλήματος.

Δυνατότητα μετεγγραφής σε όλους

Γράφει ο Πάνος Χασάπης

Η τραγική καταστροφή που συνέβη στο Μάτι στις 23/7/2018 και συντάραξε την κοινότητα του δήμου Μαραθώνα, καθώς και όλη την Ελλάδα, τραυμάτισε ιδιαίτερα όλους τους κατοίκους της Ανατολικής Αττικής. Όλοι μας χάσαμε φίλους, συγγενείς, αγαπημένα πρόσωπα. Οι μαθητές του ΓΕΛ Μαραθώνα υποστηρίζουμε πως η δυνατότητα μετεγγραφής θα πρέπει να δοθεί σε όλους τους μαθητές της ευρύτερης περιοχής του δήμου Μαραθώνα κι όχι μόνο σε ένα μέρος αυτών. Οι κάτοικοι του χωριού του Μαραθώνα, πράγματι, δεν έχασαν τις περιουσίες τους. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τους κατοίκους της Νέας Μάκρης εκτός των ορίων των πυρόπληκτων περιοχών. Αυτό σημαίνει πως ούτε εκείνοι αξίζει να έχουν τη δυνατότητα μετεγγραφής; Φυσικά και όχι! Φαντάζεστε, άραγε, πόσο δύσκολο είναι να εστιάσει κανείς στο διάβασμα, ενώ σκέφτεται τον ξάδερφό του που απανθρακώθηκε; Πόσο δύσκολο είναι όταν βλέπει τους συγγενείς του να είναι ουσιαστικά ζωντανοί-νεκροί; Αναλογιστείτε αυτό, όταν παίρνετε αποφάσεις για το μέλλον της περιοχής.

Ο Δήμος έχει χωριστεί στα δύο

Γράφει η Ντόρα Ντόι

Είναι γνωστό πως τον τελευταίο καιρό ο Δήμος μας, όσον αφορά στα θέματα πολιτικής διαχείρισης της Παιδείας, έχει χωριστεί στα δύο. Από τη μια πλευρά οι πυρόπληκτες περιοχές που φτάνουν μέχρι την περιοχή στο Κέντρο Υγείας και από την άλλη οι περιοχές που εκτείνονται μετά το Κέντρο Υγείας και δεν θεωρούνται πυρόπληκτες.

Δυστυχώς, κάποιοι -για προσωπικό όφελος- εκμεταλλεύονται την καταστροφή στο Μάτι, διασπώντας τον δήμο. Από τη στιγμή που στις πυρόπληκτες περιοχές συμπεριλαμβάνεται η δημοτική ενότητα Νέας Μάκρης, θεωρούμε απαραίτητο να συμπεριληφθεί το σύνολο των δημοτικών ενοτήτων του ενιαίου δήμου Μαραθώνα. Όλοι πενθήσαμε για το Μάτι και πληγωθήκαμε από την καταστροφή. Διεκδικούμε την ορθή πολιτική τοποθέτηση του Δημάρχου στο εν λόγω ζήτημα, προκειμένου να διεκδικήσουν τις μετεγγραφές είτε αποκλειστικά οι πυρόπληκτοι μαθητές, είτε όλοι οι μαθητές του Δήμου Μαραθώνα. Ως γνωστόν, ο Δήμος μας δεν τελειώνει στη Νέα Μάκρη…

Πτυχία δύο ταχυτήτων

Γράφει ο Γεώργιος Μπάρδης

Είναι γεγονός πως ο 21ος αιώνας θα έπρεπε να είναι ο αιώνας της καταπολέμησης των ανισοτήτων, όμως δεν είναι. Διανύουμε αισίως τη δεύτερη δεκαετία και εμφανίζονται πτυχία δύο ταχυτήτων.

Η κατάσταση έκρυθμη, οι μαθητές εν εξάλλω, ενώ οι υπουργοί σφυρίζουν αδιάφορα.
Αλήθεια, αυτήν την Παιδεία θέλουμε; Που κρύβεται πίσω από τα χρήματα; Νόμιζα ότι η καθολικότητα και η ισότητα στην Παιδεία διασφαλίζονται από το Σύνταγμα. Εξ ορισμού η Παιδεία κρύβει κόπο, μόχθο από όλες τις πλευρές, γι’ αυτό και η διαδικασία ολοκλήρωσης των σπουδών σε όλες τις βαθμίδες επιτυγχάνεται χάρη στον θεσμό της δημόσιας εκπαίδευσης. Εκπαίδευσης κι όχι χρηματισμού, καθώς σε θέματα παιδευτικά δεν χωρούν διακρίσεις.

Η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό που κανείς δεν θα έπρεπε να καπηλεύεται. Και θεωρούμε χρέος των μαθητών να διαφυλάξουμε στο ακέραιο και να προασπίσουμε τη δημόσια δωρεάν Παιδεία. Δεν είναι «δωράκι» που δόθηκε στην εκάστοτε μαθητιώσα γενιά. Είναι ένα πολύτιμο αγαθό που κατακτήθηκε με αίμα και αγώνες.

Κανείς δεν αντιλέγει ότι το κράτος δυσκολεύεται να ανταποκριθεί, καθώς χρόνια τώρα βρίσκεται σε οικονομική δυσπραγία. Σωστή, όμως, δημόσια εκπαίδευση συνεπάγεται ισορροπημένους πολίτες. Επομένως, η πολιτεία έχει υποχρέωση να μεριμνήσει για τη δημόσια Παιδεία, η οποία θα πρέπει να αποτελεί το επίκεντρο της κοινωνικής μέριμνας, χωρίς να ενισχύει σε βάρος της την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αντ’ αυτού, όμως, βλέπουμε πως τα βλέμματα και οι κινήσεις στρέφονται περισσότερο στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Επιστέγασμα όλων αυτών των κινήσεων αποτελεί η εξίσωση του ιδιωτικού πτυχίου με εκείνο του δημοσίου. Το γεγονός αυτό ίσως να αποτελεί και τον επιτάφιο λόγο στα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα που σπαράζουν υπό το καθεστώς της αναρχίας και της άνομης συμπεριφοράς. Γι’ αυτό, θεωρούμε ως άμεση προτεραιότητα την προστασία και τον εκσυγχρονισμό των συνθηκών και του περιεχομένου σπουδών των δημόσιων πανεπιστημίων, ώστε στη συνέχεια να τεθεί επί τάπητος το ζήτημα της εξίσωσης των πτυχίων.

Εν κατακλείδι, καλό θα ήταν στον στίβο της εκπαίδευσης να μην υπάρχουν «πολύτιμα μαξιλαράκια», ευνοϊκά μόνο για τους έχοντες.

Ο μαθητής-φοιτητής θα πρέπει να μοχθεί, να δουλεύει γι’ αυτά που θέλει και να μην αντιμετωπίζει την παιδεία ως «αγοραίο έρωτα».

Επιζητώντας δικαίωση

Γράφουν η Κέλλυ Νησιώτη και ο Τάσος Κουτσογιαννόπουλος

Μετά από πολλές συνελεύσεις, το δεκαπενταμελές συμβούλιο του σχολείου αποφάσισε να προβεί σε ενέργειες που θα θέσουν το σχολείο υπό κατάληψη. Τα αιτήματα πολλά. Όμως, εκείνο που απαιτούσε άμεση παρέμβαση ήταν το ζητούμενο των μεταγραφών.
Συγκεκριμένα, το Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε ότι οι μαθητές των περιοχών της δημοτικής κοινότητας Νέας Μάκρης θα δικαιούνται, έπειτα από την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μεταγραφή στα αντίστοιχα πανεπιστήμια της Αθήνας.

Όντας μαθητές του Λυκείου Μαραθώνα και κάτοικοι της περιοχής, κατακρίνουμε αυτή την απόφαση. Θεωρούμε άδικο να δίνεται η δυνατότητα μεταγραφής σε άτομα που δεν έχουν «πληγές» από τη φονική πυρκαγιά του Ματιού και επιζητούμε δικαίωση.

Απαιτούμε η Πολιτεία να στηρίξει τις αποφάσεις περί ενοποίησης των δήμων. Δεν είναι δυνατόν το πένθος και η ανείπωτη τραγωδία να αφορούν όλους τους δημότες και η ευνοϊκή μεταχείριση των παιδιών να αφορά μόνο στην κοινότητα της Νέας Μάκρης, πυροδοτώντας διακρίσεις και διχασμό. Δεν μπορούν έτσι ο δημότες να λειτουργούν με ομόνοια, ομοψυχία και πνεύμα συνεργασίας.

Ισότιμη μεταχείριση

Γράφει ο Μάριος-Σταμάτιος Κουτσονικολής

Με αφορμή την κατάληψη του ΓΕΛ Μαραθώνα από τις 17 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2020 θεωρούμε σκόπιμο να σας γνωστοποιήσουμε ένα από τα αιτήματά μας που αφορά στον αποκλεισμό των μαθητών των τοπικών κοινοτήτων Μαραθώνα, Γραμματικού και Βαρνάβα από το νομοσχέδιο σχετικά με τις μετεγγραφές των φοιτητών.

Συγκεκριμένα, αν κι ο Δήμος Μαραθώνα χαρακτηρίζεται πυρόπληκτος εξαιτίας της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι το καλοκαίρι του 2018, μόνον όσοι τελειόφοιτοι της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έχουν μόνιμη κατοικία στη Νέα Μάκρη έχουν το δικαίωμα, μετά την εισαγωγή τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, να μεταγραφούν στα αντίστοιχα τμήματα στην Αθήνα.

Θεωρούμε άδικη μια τέτοια απόφαση καταρχήν, καθώς θα έπρεπε να αφορά σε μαθητές αποκλειστικά από τις πληγείσες περιοχές. Από τη στιγμή, όμως, που η Πολιτεία έλαβε μια τέτοια απόφαση θα έπρεπε να αφορά όλους μας. Η ανείπωτη τραγωδία, η τραγική απώλεια των αθώων ανθρώπινων ψυχών, η περιβαλλοντική καταστροφή, οι αρνητικές οικονομικές συνέπειες, το πένθος του Ματιού κάνει φτωχότερο τον Δήμο μας στο σύνολό του, επηρεάζει και αγγίζει όλους τους πολίτες.

Ζητάμε, λοιπόν, την ισότιμη μεταχείριση όλων μας, όχι μόνο στα οφέλη, αλλά και στις αντιξοότητες, στις δυσκολίες. Θεωρούμε ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα αφουγκραστεί τις ανησυχίες μας και θα προβεί στις απαραίτητες ενέργειες προς δικαίωση του αιτήματός μας.
Υποκλινόμαστε στην τραγωδία του Ματιού.

Όταν δοθούν τίμιες απαντήσεις…

Γράφει ο Αθανάσιος Τρισπιώτης

Εκφράζουμε την ένστασή μας αναφορικά με την εξίσωση του πτυχίου των ιδιωτικών κολεγίων με αυτό των δημόσιων πανεπιστημίων. Μία τέτοια πρόθεση συντελεί στην καταβαράθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης και την εμπορευματοποίηση της γνώσης.
Στόχος της εκάστοτε κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι η αναβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και η διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, σύμφωνα και με το άρθρο 16 του Συντάγματος, στο πλαίσιο ενός Κράτους Δικαίου.
Είναι αλήθεια ότι η πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο γίνεται μέσω του αδιάβλητου μεν, ψυχοφθόρου δε, θεσμού των Πανελλαδικών. Είναι επίσης αλήθεια ότι τα Δημόσια Ιδρύματα πάσχουν από το ενδοσυστημικό ελάττωμα του εφησυχασμού. Είναι, όμως, και εκ του πονηρού η απόπειρα εξίσωσης των πτυχίων, χωρίς να έχει προηγηθεί η αξιολόγηση και η πιστοποίηση της παρεχόμενης ποιότητας σπουδών στα ιδιωτικά ιδρύματα.

Ας διερωτηθούμε: Μήπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια επενδύουν περισσότερο στο «φαίνεσθαι», στην προβολή, στις δημόσιες σχέσεις και στις φανταχτερές εγκαταστάσεις, παρά στην απόκτηση έγκριτων και έμπειρων καθηγητών, στην παροχή ουσιαστικής γνώσης και πρακτικής εκπαίδευσης; Η έρευνα στο πλαίσιο των ιδιωτικών πανεπιστημίων παραμένει ακηδεμόνευτη ή υπηρετεί τις ιδιοτελείς σκοπιμότητες των εκάστοτε χορηγών που σπεύδουν να τη χειραγωγήσουν για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους; Ας αναλογιστεί κανείς ότι δεν είναι απίθανο να εκπονούνται κατ’ εντολή έρευνες για την ωφέλεια του καπνίσματος ή τις ευεργετικές συνέπειες των μεταλλαγμένων στη δημόσια υγεία.

Το Πανεπιστήμιο θα συνεχίσει να ανταποκρίνεται στο ετυμολογικό του περιεχόμενο, ευνοώντας ισότιμα την ανάπτυξη όλων των τομέων του επιστητού ή θα προσανατολίζεται προς εκείνους τους κλάδους που επιθυμούν να ευνοήσουν όσοι διαθέτουν και επενδύουν ιδιωτικά κεφάλαια; Και τέλος, θα έχουν πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση όλοι ανεξαιρέτως, ανεξαρτήτως της οικονομικής κατάστασης, του μορφωτικού επιπέδου και της κοινωνικής θέσης των γονέων τους ή θα επιβραβεύονται οι έχοντες και οι προνομιούχοι;

Όταν δοθούν τίμιες απαντήσεις, τότε ας προβούμε σε μία δημόσια συζήτηση για την εξίσωση των πτυχίων των κολεγίων με αυτά των ιδιωτικών πανεπιστημίων και το ουσιαστικό τους αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Το χρονικό της κατάληψης

Γράφει ο Ορέντο Βρενόζι

Δυστυχώς, οι μαθητές δεν έχουν πολλά μέσα για να καταφύγουν λόγω του νεαρού της ηλικίας τους. Δεν τους δίνεται η δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα, να ακουστούν τα αιτήματά τους και γι’ αυτό τον λόγο καταφεύγουν στην κατάληψη των σχολείων.
Γνωρίζουμε πως η ενέργεια αυτή δεν είναι έννομη, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να ακουστούν οι φωνές και τα αιτήματά μας. Με συνεννόηση όλων των σχολείων της Αττικής, αποφασίστηκε η κατάληψη με σκοπό να διεκδικήσουμε όλοι μαζί, ενωμένοι, ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα.

Τα αιτήματα του δικού μας σχολείου ήταν περισσότερα. Εκτός από την εξίσωση των πτυχίων, μας απασχολεί έντονα το γεγονός ότι στον Δήμο μας το θέμα της παιδείας έχει χωριστεί στα δύο.

Ένα ακόμα ζήτημα το οποίο μας απασχολεί είναι η λειτουργία ΧΥΤΑ, που αποτελεί ένα αποτρόπαιο οικολογικό έγκλημα. Σας ευχαριστούμε για το βήμα που μας δίνετε, προκειμένου να ακουστούμε.