Γράφει ο Κωνσταντίνα Κοροντζή*
Γιατί η πολυπόθητη συνεργασία μεταξύ «αριστεράς» και «δεξιάς» λίγο πριν τις εκλογές αντιμετωπίζεται με τόση καχυποψία; Μήπως χάνει ένας υποψήφιος Δήμαρχος (που άνηκε στην αντιπολίτευση) το κύρος του και την αξιοπιστία του, όταν αποδέχεται μια τέτοια πρόταση, ή μήπως πρέπει να τιμωρηθεί η πολιτική παράταξη που άνηκε στην κυβέρνηση με αποκλεισμό από οποιαδήποτε ανάμειξη στα θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης; Πρέπει να εξακολουθούμε να πορευόμαστε σε κλίμα πόλωσης;
Μερικές φορές πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο επίκαιρη αναφορά των γραπτών του Μακρυγιάννη. Είναι γνωστό ότι τα επιχειρήματά του -σήμερα, 200 χρόνια μετά- είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Κάποιοι θα έλεγαν ότι έχουν σαν κοινό άξονα αναφοράς την ενότητα και το συλλογικό πνεύμα που πρέπει να διέπει τη νοοτροπία και τις ενέργειες όλων των πολιτών. Και είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι πως πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες υποχωρήσεις και από τις δύο μεριές για να μπορέσουμε να προβούμε σε κάποιο αποτελεσματικό έργο. Αυτές οι υποχωρήσεις δεν πρέπει να γίνουν με αίσθημα ανεκτικότητας που έχουν σκοπό το εφήμερο κέρδος, αλλά με πνεύμα ομόνοιας και καλής διάθεσης που έχουν γνώμονα το κοινό όφελος.
Μήπως, κατά τη ρήση του Αριστοτέλη για τον άνθρωπο ως «φύσει πολιτικόν ζώον», στην πολιτική -και δη για το κοινό καλό- δεν θεωρούνται απαραίτητες τέτοιες μικρές υποχωρήσεις από όλους; Με την ιδιότητά του αυτή, ο άνθρωπος έχει υποχρέωση να εξασφαλίζει μια υγιή εξισορρόπηση ανάμεσα στην προσωπική του ιδεολογία και τη διαφορετική άποψη.
Ο ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλης, σε σχετικό απόσπασμά του για το ελληνικό πνεύμα, περιγράφει πώς λειτουργούν οι Έλληνες με ένα πνεύμα καθολικότητας σε κρίσιμες εθνικές ώρες, πώς ενώνονται και δρουν αποκλειστικά υπέρ της Ελλάδος. «Η ατομική του συνείδησις, αι αξιώσεις, αι πεποιθήσεις κλίνουσι και αυθυποτάσσονται εις την μεγαλειότητα της δημοσίου συνειδήσεως, της εθνικής εκείνης πίστεως, η οποία εν μια σεπτή δέσμη, εν μια ενότητι αδιαρρήκτω συνάπτει και πολιτισμόν και ιστορίαν, και παρελθόν και μέλλον…»
Άλλωστε, αν μπορούσαμε να περιορίσουμε το νόημα του Κοινωνικού Συμβολαίου του Ζαν Ζακ Ρουσώ, αυτό θα ήταν ότι ο καθένας από εμάς βάζει από κοινού την προσωπικότητά του και όλη του τη δύναμη κάτω από την υπέρτατη δύναμη της κοινής βούλησης.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να θεωρούμε μια τέτοια συνεργασία σαν δείγμα έλλειψης ακεραιότητας και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, αλλά σαν ένδειξη καλής διάθεσης για συλλογική δράση, σύμπνοια και ενότητα. Δεν ξεχνάμε ούτε θα παραλείψουμε να αποδώσουμε ευθύνες, αλλά η στιγμή απαιτεί να παραμερίσουμε τις διαφορές για το κοινό καλό.
* Η Κωνσταντίνα Κοροντζή είναι ιστορικός-αρχαιολόγος, που έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή και τη διδασκαλία και δραστηριοποιείται στον χώρο του τουρισμού. Στις δημοτικές εκλογές θα είναι υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος Μαραθώνα με την «Πορεία Πράξης» του υποψήφιου Δημάρχου, Στέργιου Τσίρκα.
