Υπάρχουν ιστορίες επιβίωσης από το Άουσβιτς που μοιάζουν σχεδόν αδύνατο να έχουν συμβεί. Η περίπτωση της οικογένειας Όβιτς είναι μία από αυτές.
Όταν η εβραϊκή οικογένεια από την Τρανσυλβανία έφτασε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1944, οι πιθανότητες να επιζήσει ήταν ελάχιστες. Επτά από τα μέλη της είχαν νανισμό, χαρακτηριστικό που τράβηξε αμέσως την προσοχή του διαβόητου γιατρού των SS Γιόζεφ Μένγκελε.
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τρομακτικό παράδοξο: ο άνθρωπος που τους υπέβαλε σε απάνθρωπα πειράματα ήταν ταυτόχρονα εκείνος που, επειδή τους θεωρούσε πολύτιμα «πειραματόζωα», τους κράτησε μακριά από τους θαλάμους αερίων.
Από τις θεατρικές σκηνές στο Άουσβιτς
Η οικογένεια Όβιτς καταγόταν από τη Ρουμανία. Από τα δέκα παιδιά του Σίμσον Εϊζίκ Όβιτς, τα επτά είχαν νανισμό.
Τα αδέλφια δημιούργησαν το καλλιτεχνικό σχήμα «The Lilliput Troupe» και για χρόνια περιόδευαν σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, παρουσιάζοντας μουσικές και θεατρικές παραστάσεις.
Με την επέκταση των ναζιστικών διώξεων, η ζωή τους άλλαξε δραματικά. Το 1944 συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο Άουσβιτς.
Η άφιξη μιας ολόκληρης οικογένειας με επτά μικρόσωμα μέλη θεωρήθηκε αμέσως «ενδιαφέρουσα» περίπτωση για τον Μένγκελε.
Τα φρικτά πειράματα
Για περίπου οκτώ μήνες, τα μέλη της οικογένειας υποβάλλονταν σε επαναλαμβανόμενες ιατρικές εξετάσεις και πειράματα.
Ο Μένγκελε αφαιρούσε δόντια, λάμβανε μεγάλες ποσότητες αίματος και δείγματα μυελού των οστών, ενώ οι γυναίκες υποβλήθηκαν και σε εξαιρετικά επώδυνες γυναικολογικές διαδικασίες.
«Τα πιο τρομακτικά από όλα ήταν τα γυναικολογικά πειράματα», είχε θυμηθεί χρόνια αργότερα η Ελίζαμπεθ Όβιτς.
«Μας έκαναν ενέσεις στη μήτρα, μας έπαιρναν αίμα, έσκαβαν μέσα μας, μας τρυπούσαν και αφαιρούσαν δείγματα. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Είναι αδύνατο να περιγράψω με λόγια τον αβάσταχτο πόνο, τον οποίο νιώθαμε για πολλές ημέρες μετά το τέλος των πειραμάτων».
Παράλληλα, όμως, ο Μένγκελε φρόντιζε να παραμένουν ζωντανοί. Είχαν ξεχωριστό χώρο διαμονής, καλύτερη τροφή από άλλους κρατούμενους και τους επιτρεπόταν να διατηρούν τα ρούχα τους.
Η «προστασία» που είχε μόνο έναν σκοπό
Δεν υπήρχε ανθρωπισμός πίσω από αυτή τη μεταχείριση. Ο Μένγκελε ήθελε να συνεχίσει τα πειράματά του.
Η οικογένεια ζούσε καθημερινά γνωρίζοντας ότι η ίδια ιδιοτροπία του γιατρού που την κρατούσε ζωντανή μπορούσε ανά πάσα στιγμή να οδηγήσει στην εξόντωσή της.
Τον Ιανουάριο του 1945, όταν ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε το Άουσβιτς, τα μέλη της οικογένειας Όβιτς ήταν ακόμη ζωντανά.
Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκαν τελικά στο Ισραήλ και επέστρεψαν για ένα διάστημα στις καλλιτεχνικές εμφανίσεις τους.
Η Πέρλα Όβιτς συνόψισε χρόνια αργότερα το τρομακτικό παράδοξο της επιβίωσής τους:
«Αν ήμουν μια υγιής Εβραία, με ύψος 1,78 μέτρα, θα είχα οδηγηθεί στους θαλάμους αερίων, όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι Εβραίοι. Όσες φορές αναρωτήθηκα γιατί γεννήθηκα με νανισμό, η απάντησή μου ήταν για να μπορέσω μια μέρα να ξεγελάσω τον θάνατο».
