Το τελευταίο που θες περπατώντας στην παραλία της Νέας Μάκρης είναι να εκνευρίσεις την Αναστασία και να κρατά βελάκια στα χέρια της. Τέσσερα χρόνια πριν ήταν απλώς μια 22χρονη που της άρεσε να παίζει νταρτς, όπως αρέσει σε αρκετό κόσμο να ρίχνει βελάκια πίνοντας την μπίρα του. Σήμερα, κουβαλά στην πλάτη της αρκετές διακρίσεις και την τιμή να αποτελεί για τρίτη χρονιά ένα από τα τέσσερα μέλη της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών. Καθόλου άσχημα, μάλλον θα ‘ναι καλή…
Πώς και βελάκια;
Η σχέση ξεκινά από την παιδική ηλικία αλλά με δυσάρεστο τρόπο. Ο θείος μου υπήρξε ένας πολύ καλός παίκτης της παλιάς σειράς. Αγωνιζόταν σε τουρνουά, κυνηγούσε διακρίσεις, γενικά το παιχνίδι τον απασχολούσε και του αφιέρωνε χρόνο. Γίνονταν αγώνες κάθε Δευτέρα και μία Δευτέρα πήγε να παίξει βελάκια με την ομάδα του και κατά τη διάρκεια του αγώνα έφυγε για πάντα από τη ζωή. Αν και υπήρχε γνωριμία με τα νταρτς, καθώς έπαιζε κι ο πατέρας μαζί με τον αδερφό του, αυτή η ιστορία μάς στοίχειωσε για καιρό.
Μεγαλώνοντας και συχνάζοντας στο Μάτι σε μαγαζιά όπως η Ρία και το Καπέλο που είχαν στόχους, ρίχναμε κανά παιχνίδι. Αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι και λίγο πριν ολοκληρώσω σπουδές στην Καλών Τεχνών της Φλώρινας δεν είχα ουσιαστική επαφή. Όταν άρχισα να έρχομαι συχνότερα στην Αθήνα και πριν επιστρέψω για μόνιμα, βάλαμε έναν στόχο στο μαγαζί, πιο πολύ για να περνάμε την ώρα μας με τον αδελφό μου και τον πατέρα μου. Οι πέντε, όμως, γίναμε δέκα, οι δέκα δεκαπέντε και οι δεκαπέντε τριάντα κι έτσι γεννήθηκε η ιδέα να φτιάξουμε ομάδα…
Και το «μπραφ» πώς έγινε;
Σε έναν δευτεριάτικο αγώνα, πριν τέσσερα χρόνια, παίζαμε στην έδρα μας και με πλησιάζει μια γυναίκα λέγοντάς μου «παίζεις καλά. Γιατί δεν έρχεσαι να συμμετάσχεις στο Πανελλαδικό Τουρνουά Γυναικών που είναι σ’ έναν μήνα;». Το σκέφτηκα, το συζήτησα με τον μπαμπά μου και είπα «γιατί όχι;», οπότε πήγα να παίξω. Τώρα που γνωρίζω, μπορώ να σας πω ότι είχα αντιμετωπίσει πολύ καλές παίκτριες. Τότε, τελείως ανίδεη με την όλη κατάσταση, δεν είχα το παραμικρό άγχος. Πέρασα από τις 32 στις 16, μπήκα στην 8άδα και τελικά πήρα την τρίτη θέση και έμαθα πως μπήκα στην Εθνική, την οποία εκπροσωπούν οι τέσσερις πρώτες κοπέλες.
Αυτή η λεπτομέρεια της Εθνικής τα άλλαξε όλα; Το πήρες πιο σοβαρά;
Τη δεύτερη χρονιά άλλαξε τελείως το σύστημα, διεξήχθησαν πολλοί αγώνες, μπήκαν πια χορηγοί κι έγινε ένα πολύ πιο οργανωμένο πρωτάθλημα. Προφανώς κι ο στόχος μου ξεκινώντας ήταν να έχω μια καλή παρουσία. Είχε ακουστεί για μένα τότε ο χαρακτηρισμός «πυροτέχνημα» κι αυτό με πείσμωσε αρκετά.
Προπονήθηκα, προετοιμάστηκα, αλλά κυρίως άρχισα να παίζω το παιχνίδι σωστά και σοβαρά για να έχω μια καλή παρουσία και να δείξω ότι δεν ήμουν εντελώς ξεκάρφωτη, πυροτέχνημα όπως έλεγαν. Παρότι όντως υπήρχαν κοπέλες με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία από μένα, καλύτερες παικτικά που είχαν ξοδέψει πολύ περισσότερες ώρες προπόνησης.
Και εκεί πώς τα πήγες;
Κατάφερα να βγω τέταρτη και να διατηρήσω τη θέση μου στην Εθνική. Με τη διαφορά ότι οι νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν, με επηρέασαν. Ναι μεν ένιωσα πολύ καλά γιατί είχα βάλει έναν στόχο, αλλά η πίεση και το άγχος για να κερδίσω, η ψυχρολουσία ότι αλλάζει η λογική που έχεις για το παιχνίδι, με απομάκρυναν λίγο.
Αυτά δεν είναι στοιχεία που ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Πήγαμε στην Ολλανδία στο Πανευρωπαϊκό στην πρώτη μου συμμετοχή με την Εθνική στο εξωτερικό. Κάναμε μια πολύ αξιοπρεπή εμφάνιση και κατάφερα να κατακτήσω την 8η θέση στο Open που είχε την τελευταία μέρα των αγώνων. Από την Ολλανδία, άρχισα να χαλαρώνω πολύ τους ρυθμούς μου.
Λόγω υποχρεώσεων;
Αφενός λόγω του μαγαζιού, αφετέρου γιατί είχα πάθει ένα overdose με τα βελάκια κι αυτή η πίεση δεν με άφηνε να ευχαριστηθώ το παιχνίδι όπως το ευχαριστιόμουν προηγουμένως. Σήμερα έχω μια πολύ υγιή σχέση με τα darts. Θέλω να βελτιώνομαι, θέλω να παίξω καλά, να διακριθώ και να βρίσκομαι στην Εθνική, αλλά δεν περιστρέφεται όλη μου η ζωή γύρω απ’ αυτό. Άλλωστε, όταν αυτό συνέβη για μικρό διάστημα, δεν έπαιζα καλύτερα, μάλλον χειρότερα. Δεν είναι τυχαίο ότι την επόμενη χρονιά έμεινα εκτός εθνικής.
Πώς λειτούργησε το πλάνο με τα νέα δεδομένα που έθεσες;
Πολύ καλά. Μπήκα στην οκτάδα του συλλόγου των γυναικών (ΠΟΒ) από την Αθήνα και ταξιδέψαμε στην Κρήτη για το διασυλλογικό με αντιπάλους τις καλύτερες οκτώ κοπέλες από εκεί. Οι τέσσερις πρώτες θα στελέχωναν την Εθνική και βγήκα τρίτη! Οπότε τον Σεπτέμβριο θα εκπροσωπήσουμε την Ελλάδα μας στην Ουγγαρία..!
Define βελάκια…
Είναι ένα παιχνίδι που στηρίζεται μεν στο χέρι και την ευστοχία, αλλά πάνω απ’ όλα, όταν φτάσεις σε ένα επίπεδο, είναι η αυτοσυγκέντρωση. Αν είσαι ήρεμη και το μυαλό σου βρίσκεται στον στόχο, θα το πετάξεις εκεί που πρέπει. Οπότε, σου μαθαίνουν να συγκεντρώνεσαι, να εστιάζεις, να πειθαρχείς το μυαλό σου.
Επιπλέον, στη φάση που σας περιέγραψα νωρίτερα, ότι δηλαδή τα αντιμετωπίζω ως μια ωραία διέξοδο, το διασκεδάζω πολύ ως παιχνίδι. Προφανώς και θέλω να γίνομαι καλύτερη και θα κάνω και την προπόνησή μου, αλλά στον βαθμό που μου επιτρέπουν κι οι υπόλοιπες υποχρεώσεις μου. Υπάρχει μία εξαίρεση βέβαια σε αυτό. Όταν δεν παίζω για τον εαυτό μου, αλλά πάμε κάπου εκπροσωπώντας την Εθνική θα σκιστώ να προετοιμαστώ. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω και γιατί αγωνιζόμαστε ως εθνική ομάδα, αλλά κι επειδή οφείλω να σέβομαι τον κόπο των συμπαικτριών μου.
Αν κάποιος απ’την περιοχή θέλει να ασχοληθεί;
Εδώ έχουμε δημιουργήσει μια άτυπη ακαδημία την ονομάζουμε Αlchemy Darts Academy και τρέχουμε τρεις ομάδες, στο μαγαζί της οικογένειάς μου Αlchemy Cafe Bar & Μεζεδοπωλείο ο «Xοντρός». Η μία είναι η «Αlchemy», η άλλη είναι η «Χοντροί», και η τρίτη η «Alchemistas».
Διοργανώνουμε κάθε εβδομάδα τουρνουά ενώ αγωνιζόμαστε και στα πρωταθλήματα του συλλόγου μας (ΠΑΣΝΤ). Όποιος βρίσκει τα darts ενδιαφέροντα, μπορεί να έρθει να παίξει. Είτε απλώς θα το διασκεδάσει είτε… που ξέρεις, ίσως κι ένα νέο αστέρι να γεννηθεί!
Αθανάσιος Καμπάνταης
Από τους παλαιότερους παίκτες στην ομάδα και υπερήφανος για τη θήκη του όπου φιγουράρουν οι κονκάρδες Παναθηναϊκού και Λίβερπουλ.
«Ανήκω στην ομάδα “Alchemy” που είναι κι η πρώτη που ιδρύθηκε πριν τον «Χοντρό» και τους “Αlchemistas”. Παίζω πολλά χρόνια, πάνω από 12, αλλά για κάποιο διάστημα δεν άνηκα σε ομάδα. Έμαθα ότι στο Alchemy είχαν βάλει έναν στόχο, ήρθα να παίξω μ’ έναν φίλο και τη Δευτέρα βρέθηκα να είμαι μέλος της ομάδας και να συμμετέχω στο πρώτο τουρνουά. Στο Alchemy Cafe Bar συνδυάζουμε το παιχνίδι με τη διασκέδαση. Ο χώρος είναι ιδανικός για βελάκια κι όποτε και να έρθεις, θα βρεις κάποιον να ρίχνει και θα πας να παίξεις μαζί του. Οι αγώνες που διοργανώνουν τα παιδιά είναι άψογοι κι όσο πάμε και το εξελίσσουμε. Γίνεται ωραία κατάσταση…»
Μαρία Πουλίδου
Τόσο με τις γνώσεις της πάνω στο παιχνίδι, όσο και με την εμπειρία της, βοηθά τα μέγιστα στη διάδοση των darts στο ευρύ κοινό, αλλά και στην εξέλιξη μιας όμορφης κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στο Alchemy. Η Μαρία είναι συμπαίκτρια της Αναστασίας στην Εθνική και πρωταθλήτρια Ελλάδος πέρσι και πρόπερσι.
«Είναι πολύ δύσκολο να παίζουμε αντίπαλες με την Αναστασία όταν είμαστε φίλες και συμπαίκτριες στην Εθνική. Στην πορεία, βέβαια, θέλοντας και μη το στρώσαμε. Στο Alchemy έχουμε φτιάξει μια άτυπη ακαδημία darts. Τα πιο πολλά μέλη είναι καινούργιοι παίκτες, αλλά υπάρχουν και της παλιάς φρουράς που μεταδίδουν γνώση κι εμπειρία. Διοργανώνουμε κάποια τουρνουά και προσπαθούμε να στείλουμε παίκτες στο εξωτερικό, επειδή μέσω των συλλόγων δεν είναι εύκολο να βγουν εκτός συνόρων. Γι’ αυτό που κάνουμε τη δεδομένη στιγμή, ο χώρος είναι εξαιρετικός. Όσο περισσότερος κόσμος έρχεται και συμμετέχει, όμως, τόσο περισσότερο θα το εξελίσσουμε».
Αλέξανδρος Τσιτσέλης
Όπως μάθαμε, στον Αλέξανδρο έχουν γίνει προτάσεις κι από τις τρεις ομάδες, αλλά προς το παρόν εμμένει στην ερασιτεχνική… αντίληψη. Στο Alchemy εκτιμούν ότι κάποια στιγμή, κάποια από τις ομάδες θα τον πείσει…
«Έρχομαι στο μαγαζί από την ημέρα που άνοιξε, αλλά για μένα είναι λίγο διαφορετικά τα δεδομένα. Παίζω 2,5 χρόνια περίπου, αλλά δεν ανήκω σε ομάδα. Ρίχνω εντελώς ερασιτεχνικά, το βρίσκω ένα πολύ ωραίο παιχνίδι για να χαλαρώσω, αλλά δεν το έχω προχωρήσει παραπάνω απ’ αυτό. Ουσιαστικά έρχομαι και παίζω με φίλους για να “αποσυμπιέζομαι” κυρίως απ’ τη δουλειά.»
Νεκτάριος Μαλογρίδης
Ο Νεκτάριος έχει απ’ τα καλύτερα χέρια, λένε και μάλλον αυτό ισχύει μια και τα αξιοποιεί και στη μουσική…
«Παίζω βελάκια τρία χρόνια, τώρα είμαι στη Β’ κατηγορία. Τα παιδιά έχουν κάνει τρομερή προσπάθεια να αναδείξουν τα βελάκια στην Ανατολική Αττική, με σειρές αγώνων και τουρνουά, όπως για παράδειγμα το Local Hero. Τα βελάκια είναι κάτι εξεζητημένο, παρότι όλα τα κάνεις μόνο με το χέρι και το μυαλό σου. Μέσα στην απλότητά τους είναι τρομερά ενδιαφέροντα.»
Αργύρης Σκρέτης
Κοινή ομολογία, κατά το… ρεπορτάζ που κάναμε, ότι αποτελεί έναν από τους πιο ελπιδοφόρους παίκτες, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και γενικότερα.
«Παίζω μόλις έναν χρόνο βελάκια, ανήκω στην ομάδα του “Χοντρού” κι αγωνίζομαι στην πρώτη κατηγορία. Η κατάσταση εδώ είναι πιο “περίεργη” απ’ ότι συνηθίζεται στην περιοχή. Δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν στόχοι, αλλά ότι πάντα κάποιος θα παίζει και θα μπορείς να ξεκινήσεις ένα παιχνίδι ακόμα κι αν έρθεις χωρίς παρέα. Αυτό, δε, που ήταν πρωτόγνωρο είναι ότι όταν πρωτοήρθα να παίξω, χωρίς να ‘χω σχεδόν πιάσει βελάκια στα χέρια μου, παρά μόνο για δύο μήνες, με έβαλαν στην ομάδα και πολύ γρήγορα βρέθηκα να παίζω σε πολύ κρίσιμο παιχνίδι για το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα. Έτσι λειτουργεί στο Alchemy το σύστημα. Οι παλιότεροι βοηθούν τους καινούργιους και γενικά μεταξύ μας έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Θα τη χαρακτήριζα πρότυπο Ακαδημίας, αν είναι δόκιμος ο όρος Ακαδημία.»
