Για περισσότερο από 30 χρόνια ήταν το σημείο αναφοράς του πιο δημοφιλούς ελληνικού ροφήματος και το απόλυτο hot spot του Παγκρατίου για μόνιμους και… περιπλανώμενους.
Όλοι γνωρίζουν ότι το κατάστημα του Λέντζου στην πλατεία Παγκρατίου, το οποίο δούλεψε από το 1964 έως το 2013, ήταν κάτι παραπάνω από μια καφετέρια. Είχε ξεκινήσει ως ζαχαροπλαστείο – καφενείο, αλλά αφότου ο Χρήστος Λέντζος επινόησε την πατέντα που θα… απογείωνε το στάτους του φραπέ, ξεκίνησε να χτίζει το μύθο του ως ένα από τα πιο δημοφιλή στέκια της Αττικής.
Το μυστικό της σύστασης του κρεμώδους, πηχτού αφρού του και της πλούσιας γεύσης, που έφερνε κάτι σε… τιραμισού, κρατήθηκε για δεκαετίες επτασφράγιστο και μοιραία είχε την ανάλογη επίδραση στην εξάπλωση του brand πολύ πέρα από τα στενά όρια της συνοικίας του.
Ο Λέντζος δεν πρόλαβε όμως να εκσυγχρονιστεί και η απότομη αλλαγή συνηθειών με την επιδρομή του εσπρέσο, σε συνδυασμό και με την οικονομική κρίση, οδήγησε στο λουκέτο, το Φεβρουάριο του ’13.
Όπως αποδείχτηκε ωστόσο, δέκα χρόνια αργότερα, αυτό δεν ήταν και το «τέλος εποχής». Το θρυλικό καφενείο είναι ξανά στις επάλξεις, υπό νέα διεύθυνση και διαφορετική φιλοσοφία, όπως επιτάσσουν οι συνθήκές της εποχής.
Όσο για το μυστικό που έκανε τον φραπέ του Λέντζου μύθο, πλέον μπορούμε να το πούμε με σιγουριά. Δεν είχε ούτε το αυγό, ούτε μπέικιν πάουντερ όπως έλεγε ο αστικός μύθος.
Το μυστικό ήταν η αφθονία σε καφέ και ζάχαρη και το χτύπημα σε μεγάλο γυάλινο και όχι πλαστικό μπλέντερ για αρκετή ώρα. Η χονδρική συσκευασία νεσκαφέ των 2,5 κιλών υπολογίζεται ότι αντιστοιχεί στις καφετέριες σε 1.000 δόσεις καφέ. «Eγώ δεν βγάζω ούτε 400. Oι υπόλοιποι τσιγκουνεύονται τη δόση. Ετοιμάζω ένα γλυκό μείγμα και για τον μέτριο προσθέτω έξτρα καφέ από πάνω», είχε πει ο Χρήστος Λέντζος, λίγο καιρό προτού κλείσει το μαγαζί.
Η δοσολογία ήταν μια και κάτι κουταλιά της σούπας νέσκαφε και μια κούπα ζάχαρη. Όλοι οι καφέδες έβγαιναν γλυκοί από το μπλέντερ και ήταν οι μεγάλες δόσεις και το καλό χτύπημα που δημιουργούσαν αυτό το πλούσιο, πηχτό μείγμα. Για όσους ήθελαν μέτριο, ο Λέντζος προσέθετε μια κουταλιά καφέ από πάνω -γνωστό και ως «καπέλο»- για να μειώσει τη γλύκα. Σκέτο καφέ δεν σέρβιρε, γιατί η κρέμα ήθελε ζάχαρη για να γίνει!
