«Και τώρα τι κάνουμε; Πού διάολο θα βρω φαΐ που είμαι άμαθος από τέτοια;». Άμαθος, ξε-άμαθος, όταν βγεις στον δρόμο δεν έχεις πολλές επιλογές. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι εκεί για να σε καθοδηγήσει και να βρεις την άκρη. Όπως τη βρήκε κι ο Πέπε που, παρότι χαμένος μέσα στην ερημιά στο Κάτω Σούλι, μύρισε κάτι… όμορφο στο εργοστάσιο του Κασίμη και από το πουθενά εξασφάλισε τροφή και νερό για ένα τετράμηνο. Όσο δηλαδή χρειάστηκε για να γυρίσει το σύμπαν ανάποδα και να σωθεί η ζωή του…

«Ήταν μέσα στην τζίβα και στα αγκάθια. Βρόμικος και κουρασμένος, αλλά παρ’ όλα αυτά πολύ φιλικός και ήρεμος. Δεν είχε φόβο μέσα του και αυτό φαινόταν τόσο από τον τρόπο που προσέγγιζε εμένα, όσο και από τη συμπεριφορά του προς τα άλλα ζωάκια που ταΐζω έξω από το εργοστάσιο».

Η γνωριμία του Πέπε με τη Βανέσα ήταν το πρώτο βήμα προς τη λύτρωση. Το μικρόσωμο γκριφόν είχε πετύχει διάνα, καθώς η εθελόντρια του Φιλοζωικού Σωματείου Μαραθώνα «Η Κοίτη» δε θα μπορούσε ποτέ να τον προσπεράσει. Επί τέσσερις μήνες τού έβαζε καθημερινά φαγητό και νερό και φρόντισε να τον καλλωπίσει.

«Ήταν τόσο πρόσχαρο σκυλί που θα ‘θελα να το κρατήσω. Έχω, όμως, ήδη έντεκα κι έναν γάτο, οπότε ήταν αδύνατο. Μάθαμε, ωστόσο, να συνεννοούμαστε. Βρήκε καταφύγιο σε ένα παρατημένο σπίτι δίπλα στο εργοστάσιο, έμαθε τι ώρα πήγαινα στη δουλειά και με το που άκουγε τη μηχανή του αυτοκινήτου πεταγόταν έξω να με καλωσορίσει και βέβαια να βάλει και μια μπουκιά στο στόμα. Κατάλαβα ότι ήταν από σπίτι, γιατί την πρώτη φορά που του άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου, πήδηξε απευθείας μέσα και ήταν και πολύ ήσυχος και άνετος. Το βλέμμα του κάθε φορά που επιστρέφαμε από γιατρό ή καλλωπισμό και τον άφηνα, με τσάκιζε».

Εκεί που ο Πέπε, όμως, στάθηκε πραγματικά τυχερός, ήταν που η Βανέσα αποφάσισε να τον πάει για στείρωση. Κι αυτό γιατί πάνω στη διαδικασία ο κτηνίατρος ανακάλυψε ότι είχε οσχεοκήλη που, αν αφηνόταν, θα εξελισσόταν σε καρκίνο. Ίσως αυτός να ήταν κι ο λόγος που τον παράτησαν, ποιος ξέρει. Κι αφού έγιναν τα απαραίτητα και γλίτωσε, η τύχη τού ξαναχαμογέλασε, μάλλον γιατί του το χρωστούσε. Κάπου, σε ένα σπίτι 55 χλμ μακριά, δύο κοπέλες έψαχναν για σκυλάκι στο Facebook…

«Μας χαμογελούσε»

Η Φωτεινή και η συγκάτοικός της, έχουν… ακόμα δύο συγκατοίκους. Τον Ντέκο και την Γκρίζι, δύο γατόνια με τα οποία τα τελευταία χρόνια μοιράζονται την ίδια στέγη. Ένιωθαν, όμως, ότι κάτι έλειπε για να συμπληρωθεί η παρέα…

«Ψάχναμε για τουλάχιστον δύο μήνες σκυλάκι κι είναι πραγματικά πολύ περίεργο πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα και ήρθαν έτσι όπως ήρθαν. Το λέω γιατί στείλαμε σε αρκετές αγγελίες εκφράζοντας το ενδιαφέρον μας και αφήνοντας στοιχεία, και το απίστευτο είναι ότι είτε δε μας απαντούσαν καθόλου είτε κάναμε μια πρώτη επαφή και μετά κάτι γινόταν και εξαφανίζονταν. Αφού κοιτάξαμε σε φιλοζωικές στη Νέα Φιλαδέλφεια και τον Άλιμο που είναι αρκετά ενεργές, ένα απόγευμα, εντελώς τυχαία, εμφανίστηκε στο facebook της συγκατοίκου μου η σελίδα της ˝Κοίτης˝ (σ.σ. Φιλοζωικό Σωματείο Μαραθώνα).

Μπήκαμε και τρία λεπτά αργότερα είχαμε κολλήσει και οι δύο στην ανάρτηση του Πέπε. Το γιατί, δε θα το πιστέψεις. Μας έβγαζε κάτι πολύ οικείο. Μας χαμογελούσε σχεδόν από τη φωτογραφία!

Εκδηλώσαμε ενδιαφέρον και μας ζητήθηκε να συμπληρώσουμε ένα πολύ καλοστημένο ερωτηματολόγιο. Αυτό μας έκανε τρομερά θετική εντύπωση, γιατί μας έδειξε ότι δε θέλουν απλώς να ξεφορτωθούν ένα ζώο -παρότι ίσως και να αναγκάζονται μια και πλέον έχουν άπειρα- αλλά τους νοιάζει πολύ το πού θα πάει και ποιο θα είναι το μέλλον του».

Η Φωτεινή κι η φίλη της έστειλαν και περίμεναν… Το τηλέφωνο χτύπησε μετά από δύο μέρες. Έμαθαν ότι το μικρό γκριφονάκι ήταν ηλικίας πέντε ετών και άρρωστο, αλλά σε ανάρρωση.

«Αυτό ήταν… Τον παντρευτήκαμε!»

Ο Πέπε έγινε Πεπίτο, άφησε την εξοχή και τις ελεύθερες εξορμήσεις και μετακόμισε στο κέντρο, όπου βολτάρει με λουρί από τις 12 Σεπτέμβρη. Κι όμως είναι πολύ πιο ευτυχισμένος και πιο ήρεμος…

«Συγκατοικούμε εδώ κι έναν μήνα και το βασικότερο είναι ότι τα πάει καλά με τις γάτες. Ο Πεπίτο μάς δείχνει τρομερή αφοσίωση. Όσες ώρες δεν κοιμάται, μας ακολουθεί σε όλο το σπίτι. Το πιο σωστό ρήμα βασικά είναι το “μας παρακολουθεί”. Κάθεται πάντα ανάμεσά μας στον καναπέ για να μας έχει από κοντά και τις δύο, αλλά δε ζηλεύει όταν μας διεκδικούν τα γατιά, είναι πολύ ήσυχος και κουλ και κάνει ό,τι και στη φωτογραφία. Μας χαμογελάει!».

Ο Πεπίτο είναι πια πρωτευουσιάνος και τέτοιος θα παραμείνει. Γιατί η Φωτεινή και η φίλη της ορκίζονται ότι δεν πρόκειται ποτέ να τον υποβάλουν ξανά στην ταλαιπωρία που βίωσε. «Η έλευσή του στη ζωή μας έφερε λίγη κούραση παραπάνω, γιατί προστέθηκε ένας αριθμός από βόλτες στην καθημερινότητά μας. Αλλά αυτά που μας προσφέρει είναι απείρως πιο σημαντικά. Και μόνο ένα βλέμμα του παίρνει από πάνω μας όλη την κούραση, όλες τις κακές σκέψεις, όλη την αρνητική ενέργεια. Ποιος άλλος μπορεί να το κάνει αυτό;»


Ζωάκια για υιοθεσία

Ανοίξτε την αγκαλιά σας και υιοθετήστε ένα από τα χιλιάδες ζωάκια που περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή κάποιος θα τους δώσει την ευκαιρία να του δείξουν πόση αγάπη και καλοσύνη κρύβουν μέσα τους. Επικοινωνήστε τηλεφωνικά στους αριθμούς 6944445080 ή 6989906527, ή συμπληρώστε τη φόρμα υιοθεσίας στη διεύθυνση filozoikimarathona.gr/yiothesies.

Σάντι

Δεν έφτανε στη Σάντι που της ήταν γραφτό να μεγαλώσει αδέσποτη, έπεσε και σε αφιλόξενους γείτονες. Στη γειτονιά που ζει δε θέλουν ζώα, με αποτέλεσμα, εκτός από το να τη διώχνουν, να την χτυπούν επειδή επιστρέφει, γιατί εκεί έχει μάθει ότι είναι το σπίτι της. Η περίπου ενός έτους Σάντι εμβολιάστηκε, έκανε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις κι επιστρέφει στη γειτονιά των αναστεναγμών. Εκτός κι αν έχετε διαφορετική γνώμη…


Τάλι

Ο Τάλι γεννήθηκε στις 15 Μαΐου από αδέσποτη μανούλα και μεγάλωσε με τα τρία αδέλφια του σε προστατευμένο χώρο κοντά στην παραλία του Μαραθώνα. Είναι πολύ όμορφος και καμαρωτός, πανέξυπνος, παιχνιδιάρης, αλλά και με έντονα ανεπτυγμένο ένστικτο του φύλακα. Έχει κάνει όλες τις εξετάσεις μέσα στον Σεπτέμβριο και αποπαρασιτώθηκε. Θα γίνει περίπου 30 κιλά και θα προσφέρει τόνους αγάπης.


Μπόμπι

Στην προηγούμενη ζωή του ο Μπόμπι ήταν DJ και γι’ αυτό αν ποτέ τον χάσουμε, ψάχνουμε στα beach bar της περιοχής μας όπου και αράζει. Έχει μάθει να τη βγάζει στον δρόμο, αφενός γιατί είναι πανέξυπνος, αφετέρου γιατί πλέον έφτασε τα επτά. Ξέρουμε ότι πολλοί από εσάς «φρενάρετε» τη σκέψη υιοθεσίας όταν το ζώο είναι ενήλικο, αλλά πιστέψτε μας, κακώς. Ο Μπόμπι προσαρμόζεται πολύ εύκολα, είναι εξίσου παιχνιδιάρης με έναν κούταβο, πιστότατος και ξέρει να εκτιμά αυτούς που τον φροντίζουν. Επιπλέον, έχει αποβάλει τη συμπεριφορά του κουταβιού, δηλαδή δε μασάει πράγματα, δε λερώνει στο σπίτι και με απλά λόγια είναι κύριος. Απλώς κουράστηκε στον δρόμο και θέλει μια συντροφιά και ένα ζεστό σπίτι.


Λιάκος

Βρέθηκε τον Ιούλιο σε γειτονιά που δεν υπάρχουν άλλα αδέσποτα, μόνος και ταλαιπωρημένος, να κλαίει σπαρακτικά. Επισκέφθηκε τον κτηνίατρο, πήρε τα πάνω του και εδώ και περίπου 2,5 μήνες περιμένει να μάθει σε ποιο σπίτι θα γίνει άρχοντας και οι άνθρωποι θα ‘ναι στη δούλεψή του, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις γάτες. Ο ιδιαίτερα κοινωνικός και φιλικός και με άλλες γάτες Λιάκος, θα δοθεί με microchip και συμβόλαιο υιοθεσίας.