Αν κάποιος ρωτήσει όσους περνούν καθημερινά από εκεί «τι σου έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν ακούς “Βουνούπολη“», οι απαντήσεις που θα πάρει είναι «τα χωράφια, τα λιγοστά σπίτια και ο σκελετωμένος σκύλος που περιφερόταν επί μήνες σα φάντασμα».

Για την ακρίβεια, το «περιφερόταν» είναι κάπως γενναιόδωρο για το λευκό σέτερ που προφανώς κάποιος κυνηγός παράτησε, γιατί του περίσσευε. Στην πραγματικότητα, έσερνε το κουφάρι του μετρώντας αντίστροφα για τη στιγμή που θα έκλεινε μια και καλή τα μάτια του για να ησυχάσει.

Για περίπου μισό χρόνο, από το ξεκίνημα του 2020 μέχρι και το τέλος Μαΐου, ένα ημιθανές σκυλάκι πάλευε να τα βγάλει πέρα με ελάχιστη βοήθεια, αυτών που το λυπούνταν και του πετούσαν ένα κομμάτι ψωμί. Γιατί και οι μετρημένοι στα δάχτυλα που επιχείρησαν να το προσεγγίσουν, έπεσαν σε τοίχο. Ήταν τέτοια η δυσπιστία του προς τους ανθρώπους, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να πλησιάσει. Γυρνούσε την πλάτη κι έφευγε, κουβαλώντας μαζί και την ταλαιπωρία του.

Στην περίπτωσή του (γιατί σε πολλές άλλες δεν υπάρχει happy end) υπήρξε δικαίωση, λύτρωση. Κυρίως χάρη στην επιμονή αυτών των λίγων που πονούσε η καρδιά τους.

«Τέλη Μαΐου τον είδα σε άθλια κατάσταση. Πέθαινε και δεν μπορούσα να το επιτρέψω στον εαυτό μου. Σταμάτησα, τηλεφώνησα σε μια κοπέλα από τη φιλοζωική “Πήγασος” και λίγη ώρα αργότερα τον πλησιάσαμε, έχοντας στα χέρια μια κονσέρβα. Είχαμε βάλει στο φαγητό του ηρεμιστικό, γιατί είχα επιχειρήσει κι άλλες φορές να τον πιάσω χωρίς αποτέλεσμα. Δεν έφαγε μπουκιά, δεν την άγγιξε».

Η Χριστίνα έφυγε απογοητευμένη, αλλά, δύο μέρες μετά, ένα τηλεφώνημα που δέχθηκε άλλαξε δύο ζωές. «Τον πιάσαμε».

Ο μικρός μπήκε σε ένα χωράφι ακολουθώντας έναν κάτοικο που ενίοτε τον τάιζε, τον παγίδευσαν κι η Χριστίνα έφυγε χωρίς δεύτερη σκέψη για τη Βουνούπολη.

«Ήταν υπερβολικά φοβικός, αλλά δεν είχε άλλα κουράγια κι έτσι κατάφερα να τον πιάσω. Τον πήρα σηκωτό, τον έβαλα στο αμάξι και πήγαμε κατευθείαν στην κτηνίατρο. Η κλινική του εικόνα ήταν τόσο κακή που το πέρασαν για πολύ γέρικο σκυλί αν κι όπως αποδείχθηκε ήταν μεταξύ 3 και 4 ετών».

Κι εδώ αρχίζει ο Γολγοθάς.

Η πολύ άσχημη μυρωδιά του ήταν το λιγότερο. Το σέτερ δεν είχε τρίχωμα, του είχαν κοπεί οι αντίχειρες, μάλλον από την κακουχία, δεν μπορούσε να φάει γιατί είχε τεράστιο πρόβλημα με τα ούλα. Ο αιματοκρίτης του ήταν στο 17 με αποτέλεσμα να ζαλίζεται, έπασχε από καλααζάρ και ερλίχια, είχε έναν όγκο στα πλευρά και τα μάτια του έτρεχαν αίμα. Για κάποιο περίεργο λόγο, όμως, φαινόταν σαν να είχε πείσμα για να ζήσει.

«Τον πήρα σπίτι για να του κάνω αγωγή. Εξακολουθούσε να με φοβάται πολύ και να είναι δύσπιστος, αλλά μόλις μπήκαμε, ξάπλωσε και κοιμήθηκε ώρες. Πολλές ώρες. Και έκλαιγε στον ύπνο του», λέει στη MP η Χριστίνα που, όπως έχει κάνει δεκάδες φορές στο παρελθόν, τον μάζεψε με σκοπό να τον δώσει για υιοθεσία όταν θα γινόταν καλά.

Ο υποψήφιος νέος ιδιοκτήτης βρέθηκε από τη δεύτερη κιόλας μέρα. Ποιος, όμως, έχει δώσει ζώο που τον βοήθησε και είδε στα μάτια του την ευγνωμοσύνη;

«Τη δεύτερη μέρα πήγαμε βόλτα. Του έβαλα λουρί και τον πήρα με τα άλλα τρία μου σκυλιά. Δεν ήξερε τι να κάνει και ήταν υπερβολικά κουρασμένος. Μέρα με τη μέρα, όμως, ένιωθε όλο και καλύτερα. Μέχρι που ένα πρωί του έβγαλα το λουρί να δω αν θα με ακολουθούσε. Ήταν το μεγάλο στοίχημα…».

Ο Ράλφι, που στο μεταξύ είχε βαπτιστεί, δείγμα του δεν επρόκειτο να αλλάξει τελικά περιβάλλον, δεν άφησε από τα μάτια του τη Χριστίνα. Ήταν η επιβεβαίωση ότι είχε αρχίσει να την εμπιστεύεται.

«Τον Οκτώβριο του 2020 είχα χάσει ένα σκυλί μου και πόνεσα πολύ. Οπότε, είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε θα κρατούσα άλλο αδέσποτο, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα. Τα σχέδια του Ράλφι ήταν διαφορετικά. Συνεχίζουμε τις αγωγές μέχρι και σήμερα και παρότι δε θα επανέλθει ποτέ στο 100%, είναι πλέον ένα -σχεδόν- κανονικό σκυλί.

Παίζει με τα άλλα ζώα μου, τρέχει, πηδάει και κυνηγάει πεταλούδες. Το κυριότερο; Όταν ασχολείσαι με τα αδέσποτα ως ενεργό μέλος Φιλοζωικής, οφείλεις να είσαι υπεύθυνος. Ο Ράλφι με έκανε, όμως, ακόμα περισσότερο. Και εκτός από πιο υπεύθυνη, με έκανε και πολύ ευτυχισμένη».

Για το λευκό σέτερ με τις μπεζ βούλες (που εμφανίστηκαν όταν ξαναβγήκε το τρίχωμά του), τα μοναχικά βράδια στα χωράφια της Βουνούπολης είναι μια κακή ανάμνηση. Τώρα έχει το προνόμιο να τρώει στο μπολ του, να πηγαίνει διακοπές και να κάνει μπάνια στην Τήνο, και να κοιμάται στο δικό του spot στον καναπέ.

«Δώσε θάρρος…»

Ζωάκια για υιοθεσία

Ανοίξτε την αγκαλιά σας και υιοθετήστε ένα από τα χιλιάδες ζωάκια που περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή που κάποιος θα τους δώσει την ευκαιρία να του δείξουν πόση αγάπη και καλοσύνη κρύβουν μέσα τους. Επικοινωνήστε με την Πήγασος Φιλοζωική Ραφήνας-Πικερμίου μέσω της σελίδας της στο facebook @PegasusFilozwikiRafinasPikermiou
(https://www.facebook.com/PegasusFilozwikiRafinasPikermiou/).

–Κυρίες και κύριοι, ο Ηρακλής. Ελληνικός Ποιμενικός ηλικίας 2,5 ετών, πολύ καλός χαρακτήρας τόσο με τους ανθρώπους όσο και με τα ζώα. (Ναι, μην ανησυχείτε, τα πάει καλά και με τις γάτες). Είναι εμβολιασμένος, στειρωμένος, με τσιπ και εξετάσεις αίματος, δηλαδή έτοιμος να του βάλετε ένα λουρί και να τον πάρετε σπίτι.

–Η Sugar είναι ένα θηλυκό Μπόξερ 2,5 ετών, πολύ φιλικό με τους ανθρώπους, αλλά δεν τα πηγαίνει καλά με θηλυκά σκυλιά και γάτες. Αντίθετα, είναι εξαιρετική όταν έχει να κάνει με αρσενικό σκύλο. Επίσης, έχει πολλή ενέργεια και αγάπη μέσα της. Είναι εμβολιασμένη, στειρωμένη με τσιπ και εξετάσεις αίματος, και σας περιμένει.

–Ο Άρης είναι ένα ημίαιμο τσοπανόσκυλο 3 ετών, που τα πηγαίνει εξαιρετικά με τους ανθρώπους και τους σκύλους, όχι όμως και με τις γάτες. Είναι ήρεμος και προστατευτικός και πραγματικά περνά απαρατήρητος. Εμβολιασμένος, στειρωμένος με τσιπ και εξετάσεις αίματος, θέλει ένα σπίτι να νιώσει αγάπη και να προσφέρει ακόμα περισσότερη.

–Γατάκια 2,5 μηνών, τα οποία βρέθηκαν λίγο πριν το μοιραίο. Είναι εμβολιασμένα, υγιέστατα, και χουρχουρίζουν όλη την ώρα. Υπόσχονται πολλά χάδια στα πόδια σας και νιαουρητά απαίτησης. Ξέρετε, θα γίνουν οι βασίλισσες του σπιτιού κι εσείς απλώς θα ζείτε μαζί τους.