«Σκι εις την καρδιά της Αθήνας», έγραφε η λεζάντα κάτω από φωτογραφία σε φύλλο εφημερίδας της επόμενης μέρας, διευκρινίζοντας ότι το στιγμιότυπο δεν τραβήχτηκε στις Άλπεις, ούτε τουλάχιστον στην Πάρνηθα, αλλά στη Σταδίου.
Στο καρέ που είχε θολώσει από τη σφοδρότητα της χιονόπτωσης εκείνη τη στιγμή, απαθανατίζονταν τρεις φιγούρες με φορεμένα παγοπέδιλα μπροστα από την Παλαιά (σήμερα) Βουλή, ακριβώς έναν χρόνο πριν τη μεταφορά του βουλευτικού σώματος στο κτίριο μπροστά από την πλατεία Συντάγματος. Συγκεκριμένα, το ημερολόγιο έδειχνε τον μήνα Φεβρουάριο του έτους 1934 και η πρωτεύουσα ζούσε τον σκληρότερο χιονιά που είχε καταγραφεί μέχρι τότε στην ιστορία.
Η πρωτοφανής σε σφοδρότητα χιονόπτωση έθεσε την πρωτεύουσα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στον πάγο: Τόσο στην Αθήνα όσο και στον Πειραιά, τα σχολεία παρέμειναν με απόφαση υπουργείου κλειστά, όπως και τα καταστήματα, αλλά και οι δημόσιες υπηρεσίες. Κόπηκαν τηλεφωνικές και τηλεγραφικές γραμμές, ακινητοποιήθηκαν τα λεωφορεία και περιστασιακά οι γραμμές του τραμ. Όσοι αψήφησαν την κακοκαιρία, παραγνωρίζοντας μάλλον από άγνοια τους κινδύνους του χιονιά, βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στα οχήματά τους, με πολλά άρθρα των επόμενων ημερών να αφιερώνονται στα «βάσανα των σωφέρ».
Είναι διάφορες οι ενδείξεις που μαρτυρούν την παντελή άγνοια διαχείρισης του φαινομένου εκείνη την εποχή, τόσο από τους πολίτες όσο και το κράτος. Για παράδειγμα, η εντολή προς τους πυροσβέστες ήταν να κάνουν χρήση της αντλίας νερού για να διαλύσουν τον πάγο, πράγμα που φυσικά έκανε τα πράγματα χειρότερα στους δρόμους της πόλης. Παράλληλα, δεν υπήρξαν επιχειρήσεις καθαρισμού, οπότε για μέρες οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια παρέμεναν ολισθηρά, περιμένοντας να λιώσει το χιόνι από μόνο του.
Σαφώς και σημειώθηκαν τραυματισμοί και μώλωπες από τις πτώσεις πολιτών τις επόμενες μέρες. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα αντιμετώπισαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι προσφυγικές συνοικίες. Δεκάδες, μέχρι και εκατοντάδες, πλινθόκτιστα κτίρια και παραπήγματα παραδόθηκαν στον χιονιά που κατακάθισε στις στέγες τους. Να θυμίσουμε ότι δεν είχαν ακόμη δημιουργηθεί οι οργανωμένοι προσφυγικοί οικισμοί από πλευράς κράτους. Οπότε, σε αυτή την άτυχη συγκυρία, χιλιάδες εκτοπισμένοι βρίσκονται στο έλεος του χιονιά, κατά βάση χωρίς πετρέλαιο (ή φωταέριο) και χωρίς νερό. Στη Δραπετσώνα, την Παλαιά Κοκκινιά και στα Αρμένικα της Νίκαιας καταγράφηκαν πολλές καταστροφές.
Μόνο νεαροί και πιτσιρίκια χαίρονταν με την ψυχή τους τη σπάνιας σφοδρότητας χιονόπτωση. Όπως μεταφέρουν τα δημοσιεύματα, «πολλοί φοιτηταί είχον συγκεντρωθή εις τας πέριξ του πανεπιστημίου και της βιβλιοθήκης οδούς και πλατείας, οι οποίο έρριπτον μπάλλες από χιόνι εις τους διαβαίνοντας εκείθεν ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλλου». Μέχρι που περαστικοί εκνευρίστηκαν τόσο που κάλεσαν την αστυνομία και εκείνη έκανε το χρέος της, οδηγώντας προς παραδειγματισμό μερικά από τα άτομα στο τμήμα.
Στα αστεία trivia του διήμερου περιλαμβάνεται επίσης και το γεγονός ότι αυξήθηκαν ραγδαία οι πωλήσεις οινοπνευματούχων, με την ελπίδα να προσφέρουν ζέστη μέσα στον χιονιά, κάτι το οποίο επιστημονικά παραμένει μέχρι σήμερα μη επιβεβαιωμένο.
