Ορισμένα κομματάκια της καθημερινότητας θα ήταν πολύ δυσκολότερα χωρίς την ύπαρξη κάποιων γυναικών νεκρών και ξεχασμένων. Το πρώτο δεν αλλάζει, το δεύτερο διορθώνεται.
Η Josephine Cochrane είναι μια γυναίκα αποφασισμένη. Eίναι επίσης μια γυναίκα που έχει περάσει μια τραγωδία. Έχει χάσει το ένα της παιδί στην ηλικία των 2 ετών.
Μετά την απώλεια του παιδιού της, γίνεται μια γυναίκα του καλού κόσμου που υποδέχεται πολύ κόσμο στο σπίτι της και διοργανώνει συχνά δείπνα και γιορτές. Αποτέλεσμα; Πολλά βρώμικα πιάτα.
Λέγεται ότι είχε δηλώσει πως: Aν κανείς δεν πρόκειται να εφεύρει ένα μηχάνημα που πλένει πιάτα, θα το κάνω μόνη μου.
Το 1883 ο αλκοολικός σύζυγός της πεθαίνει αφήνοντάς την με βαριά χρέη κι ελαφριές τσέπες. Αυτό είναι το κίνητρο που χρειάζεται για να στρωθεί να υλοποιήσει μια ιδέα που στριφογύριζε στο μυαλό της καιρό. Να φτιάξει ένα αυτοματοποιημένο πλυντήριο πιάτων που θα περιορίσει τις ζημιές που έκαναν οι υπηρέτες απ’τη μια, θα αλαφρύνει τις νοικοκυρές από τον καθημερινό ζυγό του πλυσίματος μετά το φαγητό απ’την άλλη.
Η Cochrane δεν έχει σπουδάσει κάτι αλλά προέρχεται από οικογένεια με πατέρα μηχανικό και παππού εφευρέτη. Η δημιουργικότητα ρέει στο αίμα της.
Έχει σχεδιάσει το πρωτόλειο πριν το θάνατο του συζύγου της αλλά η ανάγκη για ρευστό την κάνει να βιαστεί. Μέχρι τότε, κανείς δεν είχε καταφέρει να φτιάξει ένα μηχάνημα που πλένει πιάτα κατάλληλο για εμπορική χρήση, ικανό να διατεθεί στο καταναλωτικό κοινό. Η Cochrane φτιάχνει ένα μηχάνημα που χρησιμοποιεί την πίεση απ’το καυτό νερό για ν’απομακρύνει τα υπολείμματα τροφών από τα γυάλινα πιάτα.
Πατένταρε την εφεύρεση στις 28 Δεκεμβρίου 1886 και έφτιαξε μια εταιρεία κατασκευής πλυντηρίων. Τα μηχανήματά της έκαναν πάταγο στις επιχειρήσεις και δεν προτιμήθηκαν από τους ιδιώτες. Έπρεπε να έρθει το 1920 για να αποδεχτεί η μέση Αμερικανίδα νοικοκυρά την χρησιμότητα του πλυντηρίου πιάτων και το 1950 για να το δούμε ως αναπόσπαστο κομμάτι του σπιτιού.
Έψαξα να βρω κάποιο βιβλίο για τη ζωή της, μια βιογραφία. Δεν βρήκα. Τα λίγα διάσπαρτα που υπάρχουν είναι αρκετά για να προκληθεί περιέργεια. Όταν παντρεύτηκε τον Cochran, πήρε το επώνυμό του, όπως συνηθιζόταν και συνηθίζεται ακόμη στις ΗΠΑ αλλά πρόσθεσε ένα “e” για κατάληξη. Το εκθήλυνε. Το έκανε δικό της. Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό; Τι σκέψεις θα μπορούσε να έχει; Υπάρχει περίπτωση να μην συμφωνούσε με τους λόγους που οι γυναίκες έπαιρναν το όνομα του άντρα τους; Με ποιες έκανε παρέα; Η καταγωγή της είναι από την Πολιτεία του Illinois, μιας Πολιτείας που έχει φεμινιστική ιστορία. Υπάρχει περίπτωση να τη βρίσκαμε σε συναντήσεις σουφραζέτων; Tι πεποιθήσεις, πολιτική κατεύθυνση, σκέψεις και στάσεις είχε η γυναίκα που κατάφερε ν’απαλλάξει τις γυναίκες από το βάρος του πλυσίματος των πιάτων;
Δεν ξέρω, δεν κατάφερα να βρω. Αυτό που βρήκα όμως είναι το εξής. Αφότου κέρδισε ένα τεράστιο βραβείο σε διαγωνισμό εφεύρεσης και έφτιαξε την εταιρεία της, προσέλκυσε επενδυτές. Το αποτέλεσμα; Nα προσπαθούν να την πείσουν να πουλήσει την εταιρεία της σε άντρα. Αρνήθηκε. Διαπίστωσε ότι είναι πιο εύκολο να κάνεις εφευρέσεις από το να προσπαθείς να συνεργαστείς με άντρες επιχειρηματίες.
Γράφει:
“ήταν σχεδόν το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει, να διασχίζω το λόμπι στο Sherman House μόνη. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς ήταν τότε για μια γυναίκα να διασχίζει ένα λόμπι μόνη. Δεν είχα πάει ποτέ πουθενά χωρίς τον άντρα ή τον πατέρα μου-το λόμπι έμοιαζε να’χει ένα μίλι πλάτος. Σκεφτόμουν οτι θα λιποθυμήσω σε κάθε βήμα αλλά δεν λιποθύμησα-και πήρα μια παραγγελία 800 δολλαρίων ως βραβείο”.
Ανέχτηκε πολλά. Ανέχτηκε άντρες να της λένε ότι το μηχάνημά της δεν είναι καλό, οτι θα το κάνουν καλύτερο, να την υποτιμούν, να της λένε ότι δεν ξέρει από μηχανολογικά. Πράγματι δεν είχε πτυχίο. Προφανώς της έκοβε. Και της έκοβε πολύ γιατί πολλοί προσπάθησαν να φτιάξουν ένα αυτόματο πλυντήριο πιάτων αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Το μόνο πτυχίο που είχε ήταν το διδακτορικό στο mansplaining.
Πέθανε, ταιριαστά, από υπερκόπωση το 1913, ένα χρόνο πριν το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
