Τη συμπαράστασή τους στον αγώνα του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος συνεχίζει την απεργία πείνας προκειμένου να γίνει δεκτό το αίτημά του για εκταφή της σορού του γιου του, εξέφρασε με ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της πυρκαγιάς στο Μάτι.
Σε ανακοίνωσή του, ο «Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018 στην ανατολική Αττική» μιλά για «πληγές που δεν κλείνουν» και υπενθυμίζει πως η πλήρης και αδιαμφισβήτητη ταυτοποίηση των θυμάτων αποτελεί όχι μόνο δίκαιο αλλά και ιερό αίτημα των συγγενών, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπόνοιες για κρατικές ευθύνες ή παραλείψεις. “Καμία οικογένεια δεν μπορεί να βρει γαλήνη αν δεν έχει απόλυτη βεβαιότητα για την αλήθεια που αφορά τον άνθρωπό της”, σημειώνεται στην ανακοίνωση.
“7 χρόνια βιώνουμε στο πετσί μας πώς είναι να μη γνωρίζεις με βεβαιότητα πώς πέθανε ο άνθρωπός σου· να διαβάζεις ως «ώρα θανάτου» την ώρα ανεύρεσης της σορού· να μη γνωρίζεις αν έφυγε από ασφυξία, από τη φωτιά, από το φόβο του ή την εγκατάλειψή του επί ώρες αβοήθητος· να μη μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτός που έχεις θάψει είναι πράγματι ο δικός σου άνθρωπος, γνωρίζοντας με αποδείξεις ότι έχουν παραδοθεί λάθος σοροί περισσότερες από μία φορές, έχοντας συγγενείς που ακόμη και σήμερα, παλεύουν με αιτήματα ενώπιον της Εισαγγελίας, καταθέτοντας τα αιτήματά αρμοδίως και θεσμικά, δυστυχώς ως τώρα επί ματαίω”.
Παράλληλα, επισημαίνεται πως “η Δικαιοσύνη δεν έχει τίποτα να χάσει από το να επιτρέψει την εκταφή, όταν αυτό το ζητά ένας συγγενής· αντίθετα, έχει μόνο να κερδίσει”.
Αναλυτικά:
«Αγαπητοί φίλοι, κυρίες και κύριοι,
Οι πληγές από τις τραγωδίες που σημάδεψαν τον τόπο μας δεν κλείνουν.
Καμία οικογένεια δεν μπορεί να βρει γαλήνη αν δεν έχει απόλυτη βεβαιότητα για την αλήθεια που αφορά τον άνθρωπό της.
Το αίτημα των συγγενών για πλήρη και αδιαμφισβήτητη ταυτοποίηση, καθώς και για τη διαλεύκανση της πραγματικής αιτίας θανάτου, δεν είναι απλώς δίκαιο· είναι ιερό.
Είναι το ελάχιστο που οφείλει η Πολιτεία σε όσους έχασαν τα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα, πόσω μάλλον όταν υπάρχουν κρατικές ευθύνες.
7 χρόνια βιώνουμε στο πετσί μας πώς είναι να μη γνωρίζεις με βεβαιότητα πώς πέθανε ο άνθρωπός σου· να διαβάζεις ως “ώρα θανάτου” την ώρα ανεύρεσης της σορού· να μη γνωρίζεις αν έφυγε από ασφυξία, από τη φωτιά, από το φόβο του ή την εγκατάλειψή του επί ώρες αβοήθητος· να μη μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτός που έχεις θάψει είναι πράγματι ο δικός σου άνθρωπος, γνωρίζοντας με αποδείξεις ότι έχουν παραδοθεί λάθος σοροί περισσότερες από μία φορές, έχοντας συγγενείς που ακόμη και σήμερα, παλεύουν με αιτήματα ενώπιον της Εισαγγελίας, καταθέτοντας τα αιτήματά αρμοδίως και θεσμικά, δυστυχώς ως τώρα επί ματαίω.
Για αυτό βρισκόμαστε κι εμείς κοντά σε αυτόν τον πατέρα των Τεμπών, χωρίς τυμπανοκρουσίες, για μια αγκαλιά. Γιατί ξέρουμε αυτόν τον πόνο και η ιστορία δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται.
Η Δικαιοσύνη δεν έχει τίποτα να χάσει από το να επιτρέψει την εκταφή, όταν αυτό το ζητά ένας συγγενής· αντίθετα, έχει μόνο να κερδίσει.
Έτσι θα δοθούν οριστικές απαντήσεις, θα βρουν γαλήνη οι συγγενείς αλλά και οι χαμένες ψυχές, θα σιγήσουν τα στόματα και θα καμφθούν κάθε είδους αμφιβολίες — ιδίως αν δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό στις ταφές και στις ιατροδικαστικές εκθέσεις.
