Εκεί που ψιθυρίζαμε «Δόξα τω Θεώ», ξαναγυρίσαμε στο «Βοήθα Παναγιά»… Δεν μας έφταναν δέκα χρόνια με μνημόνια, δέκα χρόνια που σημάδεψαν τις ζωές μας, καταστρέφοντας οικονομικά την πλειοψηφία των Ελλήνων και οδηγώντας το 30% του πληθυσμού μας κάτω από τα όρια της φτώχιας.

Και πάνω που πήγε να ξεκινήσει η επούλωση των πληγών, να σου ο κορονοϊός. Νέα βουτιά στην οικονομία, κοινωνική απομόνωση, κλείσιμο επιχειρήσεων και, το χειρότερο όλων, περισσότεροι από 28.000 νεκροί. Για να μη σχολιάσω το πιο ανησυχητικό… ότι αρχίσαμε να συνηθίζουμε τους θανάτους. Κάθε μέρα τουλάχιστον 50 συνάνθρωποί μας χάνονται και αυτό πλέον απλώς περνάει στα ψιλά γράμματα των δελτίων ειδήσεων και των συνειδήσεών μας…

Τραγικό!

Κι όχι μόνο. Η φτωχοποίηση στα ύψη, το 40% των ζευγαριών παρουσιάζει σοβαρές διαταραχές στις σχέσεις του, η έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας πρωτόγνωρη, η χρήση ναρκωτικών ουσιών στο ζενίθ, ουρές σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους, ειδεχθή εγκλήματα χωρίς λόγο και αιτία… Κι όχι μόνο… Πολύ δύσκολη φαντάζει η επιστροφή στην κανονικότητα…

Και πάνω που κι αυτά δειλά δειλά πάμε να τα ξεπεράσουμε, να σου ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ένας πόλεμος με χιλιάδες αθώα θύματα που η παγκοσμιοποίηση, δυστυχώς, τον έφερε και στην πόρτα μας. Και πάλι τρεχάτε ποδαράκια μου. Και αυτή τη φορά, ο δρόμος είναι ξανά γεμάτος λακκούβες και το πέσιμο πολύ συχνό και εύκολο…

Η ενεργειακή κρίση και οι αυξήσεις των τιμών οδηγούν πια τον καθένα μας σε αχαρτογράφητα νερά, σίγουρα τρικυμιώδη. Και για πόσο καιρό ακόμη; Κανένας δεν μπορεί να μας απαντήσει με σιγουριά για τον χρόνο και για τις συνέπειες.

Ένα είναι βέβαιο. Υποβόσκουν κι άλλοι κίνδυνοι. Γιατί η συσσώρευση τόσο μεγάλων προβλημάτων για τόσο μεγάλο διάστημα αρχίζει και κάνει το αντισυστημικό ελκυστικό. Αυτά που ζούμε είναι χαράς ευαγγέλια για τον λαϊκισμό, πανηγύρι για τον φασισμό. Σε αυτά τα επικίνδυνα μονοπάτια μάς ρίχνει εύκολα η εξαθλίωση, η αγανάκτηση, ο θυμός. Αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος κι εδώ χρειάζεται η δική μας πραγματική αντίσταση! Δεν είναι τυχαία τα αποτελέσματα των πρόσφατων γαλλικών εκλογών…

Υπάρχει άμυνα για όλα αυτά; Για μένα προσωπικά, το αντίδοτο είναι καταρχήν η ειρήνη. Η ειρήνη κόντρα σε πολυποίκιλα και διαπλεκόμενα οικονομικά συμφέροντα που επιδιώκουν τον πόλεμο. Η ειρήνη πρέπει να είναι ο άμεσος στόχος απ’ όλες τις υγιείς δυνάμεις.

Προαπαιτούμενο εξακολουθεί, ωστόσο, να είναι η εδραίωση της πίστης μας στους δημοκρατικούς θεσμούς κόντρα σε κάθε ακραία αντισυστημική φωνή, η κοινωνική αλληλεγγύη και ευαισθησία που σαν παγκόσμια κοινότητα, σαν Ευρώπη, σαν κράτος και σαν άτομα πρέπει να δείξουμε, με άδολη και αδιαπραγμάτευτη αγάπη στον συνάνθρωπό μας.

Αυτό πιστεύω ότι όχι μόνο είναι το αντίδοτο, αλλά και το νόημα των Άγιων ημερών που ζούμε. Γιατί ο Χριστός δίδαξε την αγάπη και μόνο την αγάπη.