Γράφει ο Βασίλης Λουίζος
Ενεργός πολίτης πρέπει να είναι μόνο ο ενημερωμένος πολίτης. Συγχαρητήρια στους Συλλόγους Γονέων που συνδιοργάνωσαν την ενημερωτική ημερίδα για τον ΧΥΤΑ Γραμματικού, στο Γυμνάσιο της Νέας Μάκρης. Πολύ καλά οργανωμένη, με καλεσμένους ομιλητές που είχαν γνώση και άποψη. Είχαν το θάρρος και το σθένος να πουν αλήθειες. Οι αλήθειες, όμως, πολλές φορές τρομάζουν και οι αλήθειες πολλές φορές πονάνε.
Από την ομιλία του κ. Λινού, καθηγητή Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συγκράτησα τα εξής: Άνευ σημασίας το οικονομικό κόστος, τα πρόστιμα και όλα τα επιχειρήματα για τη λειτουργία ενός τέτοιου έργου, εάν το έργο αυτό μολύνει το περιβάλλον, τον αέρα που αναπνέουμε, το χώμα που καλλιεργούμε, το νερό που πίνουμε, τις θάλασσες που κολυμπάμε. Τίποτα δεν έχει αξία, όταν υπάρχουν συνέπειες σε βάρος της υγείας μας και της ποιότητας ζωής μας. Τρόμαξα όταν όλα όσα ειπώθηκαν, τα τεκμηρίωσε με επιστημονικές μελέτες που έχουν γίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Ο κ. Λινός δικαίως καταχειροκροτήθηκε.
Διαφορετική ήταν η αντιμετώπιση στον Περιβαλλοντολόγο, Δρ. Φίλιππο Κυρκίτσο, ο οποίος πήρε τον λόγο στη συνέχεια. Ο κ. Κυρκίτσος είπε κάποιες αλήθειες που πονάνε, που δεν μας είναι ευχάριστο να αντιληφθούμε, να παραδεχθούμε, ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Συμπερασματικά, όλοι εμείς που διαμαρτυρόμαστε ή χειροκροτούμε ή αγωνιζόμαστε για κάποια πράγματα, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών και εμμέσως πολλά απ’ αυτά τα έχουμε προκαλέσει εμείς οι ίδιοι. Ο κ. Κυρκίτσος τόνισε ότι είναι λάθος η χωροθέτηση του ΧΥΤΑ κι έχει δίκιο. Αναφέρθηκε, όμως, στη βάση του προβλήματος, η οποία δεν έχει να κάνει με τον ΧΥΤΑ Γραμματικού. Έχει να κάνει με τη γενικότερη συμπεριφορά μας, κυρίως στο θέμα των οικιακών απορριμμάτων που εμείς οι ίδιοι μέσα στα σπίτια μας παράγουμε. Ενώ είμαστε το βασικό μέρος του προβλήματος, δυστυχώς δεν έχουμε όλοι τη διάθεση να γίνουμε και μέρος της επίλυσής του.
Εάν η ανακύκλωση είχε μπει σοβαρά στη ζωή μας, τότε σίγουρα δεν θα υπήρχε η ανάγκη να κατασκευαστούν και να λειτουργούν τόσοι ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ στην Ελλάδα… Στη Σουηδία των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, χώρα πληθυσμιακά όμοια με την Ελλάδα, η ανακύκλωση ξεπερνά το 95% και λιγότερο από το 1% των απορριμμάτων καταλήγει σε ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ. Στην Ελλάδα τα ποσοστά ανακύκλωσης, με τους πιο αισιόδοξους υπολογισμούς, δεν ξεπερνούν το 20%… Πού θα καταλήξει το υπόλοιπο 80%; Αμείλικτο το ερώτημα, δύσπεπτες και δυσάρεστες οι απαντήσεις και ακόμα πιο δυσάρεστες οι προτεινόμενες λύσεις…
Για παράδειγμα, στη συγκέντρωση ακούστηκε η πρόταση από τον Δρ. Κυρκίτσο για εγκατάσταση Μονάδας Κομποστοποίησης αντί κάποιου ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ στο Γραμματικό και το πλήθος εξαγριώθηκε, γιουχάροντάς τον. Είναι, όμως, δυνατόν να γιουχάρουμε ανθρώπους που εμείς οι ίδιοι έχουμε καλέσει να μας ενημερώσουν και να μας διαφωτίσουν; Έχουμε όλο το δικαίωμα να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε με τις θέσεις τους. Είναι απαράδεκτο, όμως, να τους αντιμετωπίζουμε με τέτοιο τρόπο. Ο θυμός ήταν πάντα ο χειρότερος σύμβουλος…
Ο καθένας από εμάς πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Η περιβαλλοντική συνείδηση και η οικολογική ευαισθησία είναι απαραίτητες συνθήκες για να μην υπάρχει καμία ανάγκη για τη λειτουργία ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ. Και δεν είναι αργά… ακόμα, τουλάχιστον.
