Editorial


Βασίλης Λουίζοςτου  Βασίλη Λουίζου

Απίστευτο το νέο. Και μάλιστα δημοσιευμένο στα πρωτοσέλιδα των αθηναϊκών εφημερίδων. «…Το κοίτασμα νοτιοδυτικά της Κρήτης είναι σε θέση να διασφαλίσει ενεργειακά όλες τις ανάγκες της Ελλάδας για τα επόμενα 70 χρόνια…» Όσο κι αν είναι πρόωρες αυτές οι εκτιμήσεις, το νέο είναι πράγματι συγκλονιστικό και ικανό να δημιουργήσει φρούδες ελπίδες. Γιατί οι αισιόδοξες προβλέψεις για το κοίτασμα, από μόνες τους δεν είναι αρκετές για πανηγυρισμούς. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και η Βενεζουέλα έχει κοιτάσματα και μάλιστα πολύ πιο πλούσια από τα δικά μας… Κι όμως, ο λαός της, αντί να ευημερεί, δυστυχώς λιμοκτονεί…

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η έκταση των κοιτασμάτων, αλλά το κατά πόσο αυτά μπορούν να εγγυηθούν την ευημερία μας, να διασφαλίσουν το ευ ζην του λαού μας. Οι συμμαχίες έχουν γίνει και πιστεύω πως είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Το θέμα είναι το οικονομικό όφελος που αναλογεί στη χώρα μας να διατεθεί σωστά και επ’ ωφελεία του Έλληνα πολίτη και μόνο. Εάν τα κοιτάσματα της Κρήτης αλλάξουν τη ζωή μας προς το καλύτερο, τότε και μόνο τότε θα πανηγυρίσουμε γι’ αυτά.

Θύελλα συζητήσεων ξεσήκωσε το “Silly Walk” των κοριτσιών ανήμερα της εορταστικής Επετείου του «Όχι». Κάποιοι το καταχάρηκαν και το διασκέδασαν. Εγώ δεν ανήκω σε αυτούς, ανήκω σε εκείνους που ενοχλήθηκαν, χωρίς να είμαι καθόλου συντηρητικός, και θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί.

Από τη στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε κάποια παρέλαση και να συμμετέχουμε σε κάποια παρέλαση, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε και σεβόμαστε τους κανόνες που διέπουν τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Υπάρχει Σημαία και τη θέση της δεν μπορεί να την υποκαταστήσει κάποιο πανό, ακόμα κι αν διακρίνεται για την τεχνική του ή για τα ευφυολογήματά του. Υπάρχει συγκεκριμένη ενδυμασία και συγκεκριμένος βηματισμός. Υπάρχουν όλα αυτά τα κοινά στοιχεία, τα οποία εμφανίζουν όσους συμμετέχουν ως μία ομάδα και ως μία ενότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο. Με την ομοιομορφία αυτή αποδίδουν όλοι, ενωμένοι και ισότιμα, την τιμή που πρέπει σε κάθε περίσταση. Στη συγκεκριμένη, στο «Όχι» και στους προγόνους μας που έχασαν τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι την πατρίδα μας. Η απόδοση της τιμής έχει, λοιπόν, συγκεκριμένους κανόνες και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία αποδεχόμαστε συμμετέχοντας σε αυτή τη γιορτή. Αλλιώς, απλώς δεν συμφωνούμε και δεν λαμβάνουμε μέρος.

Η αποδοχή με τίποτα δεν σημαίνει στέρηση της ελευθερίας έκφρασης. Δεν κατακρίνω τα κορίτσια για τον τρόπο που επέλεξαν να εκφράσουν τα μηνύματά τους. Επέλεξαν, όμως, τη λάθος στιγμή σε λάθος τόπο… Θα μπορούσαν -και μπορούν- να παρουσιάσουν τις καλλιτεχνικές τους επιδόσεις και να περάσουν τα μηνύματά τους μετά το πέρας της παρέλασης, κάποια άλλη μέρα, κάποια άλλη στιγμή. Θα μπορούσαν να το κάνουν στο προαύλιο του σχολείου τους ή στον δρόμο της γειτονιάς τους. Θα μπορούσαν πολύ εύκολα να γυρίσουν ένα βίντεο και να το ανεβάσουν στο YouTube και το Facebook. Παρόλα αυτά, επέλεξαν τον εύκολο δρόμο… Επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της δημοσιότητας, οικειοποιούμενες μια μέρα που ανήκει σε κάποιους άλλους.