Editorial


του Βασίλη Λουίζου

Επετειακό το εξώφυλλο Οκτωβρίου της MP. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά…

12 Οκτωβρίου 1944. Μετά από 1.264 ημέρες κατοχής αποχωρούν οι τελευταίες μονάδες του γερμανικού στρατού από την Αθήνα και η συγκεκριμένη ημερομηνία σηματοδοτεί τη λήξη της Κατοχής και την Απελευθέρωση της πρωτεύουσας. Ο γερμανικός ζυγός έχει σπάσει, οι ναζί έχουν ηττηθεί.

18 Οκτωβρίου 1945. Οι επικεφαλής εισαγγελείς του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου ολοκληρώνουν την απαγγελία του κατηγορητηρίου κατά των ηγετικών στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος, που σκόρπισε τον θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό περιέχει εγκλήματα κατά της ειρήνης, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και συνωμοσία. Ξεκινάει η ιστορική Δίκη.

1 Οκτωβρίου 1946. Η Δίκη της Νυρεμβέργης ολοκληρώνεται με την ανακοίνωση της ιστορικής απόφασης που είναι καταδικαστική για τους ναζί.

17 Ιανουαρίου 2013. Τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας, ο 27χρονος Shehzad Luqman, πακιστανικής καταγωγής, πηγαίνει στη δουλειά του στη λαϊκή με το ποδήλατο. Στον δρόμο δέχεται δολοφονική επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής και καταλήγει.

18 Σεπτεμβρίου 2013. Ο Παύλος Φύσσας δέχεται θανατηφόρες μαχαιριές, στον θώρακα και στον μηρό, από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Έκτοτε, ξεκινά ένας μεγάλος αγώνας για την απόδοση δικαιοσύνης, με εμβληματικό πρόσωπο τη μητέρα του, Μάγδα Φύσσα.

7 Οκτωβρίου 2020. Πεντέμισι χρόνια μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και επτά χρόνια μετά τις δύο δολοφονίες, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων κρίνει ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση, ότι ο Ρουπακιάς δεν έδρασε μόνος του κι ανοίγει πλέον ο δρόμος για να μπουν τα ηγετικά στελέχη στη φυλακή.

Η ιστορική αυτή απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης χαιρετίστηκε όχι μόνο από το δημοκρατικό τόξο της πατρίδας μας, αλλά κι απ’ όλο τον κόσμο ως η δεύτερη μεγαλύτερη καταδίκη ναζιστών μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης.

Αρκεί, όμως, μια τέτοια καταδίκη για να μην εμφανιστούν ξανά τέτοιες εγκληματικές παραφυάδες στη χώρα μας; Κατά την άποψή μου, έγινε το πρώτο σημαντικό βήμα. Από ‘κει και πέρα, για να αποκλειστεί η επανεμφάνιση τέτοιων οργανώσεων και τέτοιων ιδεολογιών, πρέπει να γίνουν αρκετά πράγματα ακόμη. Αντί να ερίζουν τα μεγάλα πολιτικά κόμματα -κυρίως Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ- για τις ευθύνες του ενός ή του άλλου, είναι καιρός όλοι μαζί να χτίσουν ένα πλέγμα προστασίας που δε θα επιτρέψει να δημιουργηθούν ξανά οι συνθήκες που γεννούν τέτοια ναζιστικά εγκληματικά μορφώματα!

Ο λαός μας δεν πρέπει να γευτεί ξανά τις πίκρες, την απελπισία, τον ευτελισμό, την απέραντη φτώχεια, την απαξίωση, που τα Μνημόνια επέβαλαν στη χώρα μας. Γιατί η αγανάκτηση ενός λαού, και η περηφάνια και η αξιοπρέπεια που χάνονται, ιστορικά είναι που δημιουργούν τέτοιες τάσεις.

Υ.Γ. Οφείλουμε δύο μεγάλα ευχαριστώ σε αυτό το τεύχος. Το πρώτο, στον Λευτέρη Παρτσάλη, έναν φωτορεπόρτερ που έχει μια από τις πιο γνωστές φωτογραφίες παγκοσμίως στο… ενεργητικό του (τη βραβευμένη με τις γιαγιάδες της αλληλεγγύης της Λέσβου), για τον σεβασμό με τον οποίο μας αντιμετώπισε. Το δεύτερο, στη δημοσιογράφο Ελευθερία Μετοχιανάκη, που δέχθηκε να γράψει ένα εξαιρετικό κείμενο με τα… εσώψυχά της, για την ημέρα της ιστορικής απόφασης στο Εφετείο. (Διαβάστε το αφιέρωμα εδώ)