Η πορεία του Μαραθωνίτη Δημήτρη Κουφόπουλου από τα πρώτα κλικ στα 12 του χρόνια μέχρι τη διάκριση σε Διεθνή Διαγωνισμό Φωτογραφίας
Γράφει ο Κώστας Ζοργιός
Σε αυτή τη ζωή υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που δεν έχουν την τύχη να ανακαλύψουν οι γονείς τους, όσο είναι μικροί, είτε οι ίδιοι αργότερα, κάποιο ταλέντο τους, έναν τομέα που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις ή και άνευ όρων να διαπρέψουν.
Κι είναι κι αυτοί που εντοπίζουν στην πορεία της ζωής τους το μυστικό που τους γεμίζει, αυτό το κάτι που αλλάζει την καθημερινότητά τους και είτε τους οδηγήσει κάπου, είτε όχι, παίζει μεγάλο ρόλο στο να νιώθουν γεμάτοι. Χαρούμενοι…
Πολλές φορές, αυτή η συγκυρία προκύπτει από καθαρή τύχη, από μια στιγμή που μοιάζει σαν να ήταν γραφτό να συμβεί. Όπως ακριβώς συνέβη στον Δημήτρη…
Ο Δημήτρης Κουφόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999, 173 χρόνια μετά την πρώτη φωτογραφία που τραβήχτηκε ποτέ από τον Ιωσήφ Νικηφόρο Νιεπς, που το 1826 απαθανάτισε τις στέγες των παραθύρων του χωριού Chalon-sur-Saone της Γαλλίας, όπως τις έβλεπε από το παράθυρο του σπιτιού του.
Η οικογένειά του μετακόμισε στη Νέα Μάκρη το 2002, για μια ζωή μακριά από τη φασαρία του Νέου Κόσμου και το 2005 βρήκε το καταφύγιό της στον Σχινιά, με τον Δημήτρη και την αδελφή του (αργότερα ήρθε στη ζωή και το δεύτερο αγόρι) να μεγαλώνουν στην εξοχή.
Το δώρο που έγινε τρόπος ζωής
Έως τα 12 του χρόνια, έκανε ό,τι κάνουν τα περισσότερα παιδιά. Σχολείο, διάβασμα, παιχνίδι με φίλους, ποδήλατο, βόλτες στα κρυφά λίγο πιο πέρα από το… επιτρεπτό γέμιζαν την ημέρα του. Ήταν σε αυτή την ηλικία που ήρθε η «στιγμή», αυτό που ονομάσαμε ως «γραφτό να συμβεί». Χωρίς να έχει ιδέα από φωτογραφία, ο Βασίλης Βασσάλος, που διατηρεί και σήμερα φωτογραφείο στη Νέα Μάκρη, τού χάρισε μία Action. Αυτό ήταν…
Η κάμερα τον συνόδευε στο σχολείο, στο παιχνίδι, στο σπίτι, στα ψώνια με τους γονείς του. Αποτύπωνε στιγμές της παιδικής του ηλικίας, από τη βόλτα με ένα BMX, μέχρι το χιονισμένο βουνό όταν πήγαινε για σκι ή τις φάρσες που έκανε με την παρέα του σε περαστικούς στον Μαραθώνα.
Το 2016 έγινε προέκταση του χεριού του. Η φωτογραφία ήταν με… πάσα επισημότητα το πάθος του και για χάρη αυτού του πάθους αγόρασε την πρώτη του κάμερα. Ήταν η περίοδος της ενηλικίωσής του, οι πρώτες μακρινές εκδρομές και η στιγμή που ανακάλυψε τον μαγικό κόσμο του βίντεο και του μοντάζ. Τραβούσε, έκοβε, έραβε και έφτιαχνε ιστορίες από τις εξορμήσεις με την παρέα του, περνώντας σε ένα άλλο επίπεδο ενασχόλησης και έρωτα με την εικόνα και την παραγωγή.
Το 2022 κι αφού έχει ήδη μπει στην Πυροσβεστική ως εποχικός για να αποκτήσει μια ασφάλεια, αποφασίζει να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη φωτογραφία και παρατά τις εκτός αντιπυρικής περιόδου περιστασιακές δουλειές. Ό,τι κι αν κάνει, το κάνει με μια μηχανή στο χέρι, δουλεύει πολύ πάνω στο μοντάζ και χάρη στη βοήθεια ενός συναδέλφου του πυροσβέστη που ασχολείται με τη σκηνοθεσία, μαζεύει γνώσεις, εμπειρία και φτάνει σε ένα σημείο που μπορεί πια να πει στη Marathon Press ότι «νιώθω πλέον ότι μπορώ και θέλω να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα, με το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη που ένιωθα για τη φωτογραφία όταν έπιασα κάμερα για πρώτη φορά στα χέρια μου».
North Borders Photography Competition
Μέχρι και πέρσι, η έκθεση που έπαιρναν οι φωτογραφίες του Δημήτρη ήταν στα social media και κυρίως στο Instagram. Η ιδέα έπεσε στο τραπέζι και μια παρέα τεσσάρων ατόμων αποφάσισε να συμμετάσχει στον North Borders Photography Competition, διαγωνισμό που οργανώνει ένας Αυστραλός φωτογράφος σε συνεργασία με τη SONY Αυστραλίας. Με έμπνευση από το Insterstellar, αρκετή κουβέντα και πολύ περισσότερη δημιουργικότητα, ο Δημήτρης και οι τρεις φίλοι του έστειλαν μια φωτογραφία που απεικόνιζε έναν αστροναύτη να κρατά ένα φανάρι στην περιοχή του Σχινιά. Λίγους μήνες αργότερα ήρθε η επιβράβευση, με τη φωτογραφία να παίρνει την 3η θέση ανάμεσα σε χιλιάδες συμμετοχές.
Ο Δημήτρης αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στον διαγωνισμό του 2024, αυτή τη φορά μόνος του. Το θέμα ήταν η κίνηση και έπρεπε να την αποτυπώσει σε ένα καρέ. Η ιδέα του, που πήρε το όνομα Fire Spirit (Το πνεύμα της φωτιάς) προέκυψε από την αγαπημένη του παιδική ταινία (Spirit) και τη δουλειά του ως πυροσβέστη.
Η φωτογραφία απεικονίζει ένα άλογο με την αναβάτιδά του δίπλα στις φλόγες. Τραβήχτηκε στις εγκαταστάσεις του Ιππικού Ομίλου Μαραθώνα και πρωταγωνιστές ήταν ο Νηρέας και η Αναστασία Κακκαβά, πρωταθλήτρια με τον ΑΙΟΜ στην αγωνιστική ιππασία. Το εντυπωσιακό αποτέλεσμα έφερε την 7η θέση ανάμεσα σε 3.332 συμμετοχές και έδωσε στον Δημήτρη μια ηθική επιβράβευση ότι αυτό που κάνει, το κάνει καλά.
«Βλέπω παντού φωτογραφίες»
Η λογική του πίσω από τη φωτογραφία είναι πολύ απλή και δεν μπαίνει σε καλούπια. «Έχω μια ατάκα που λέει ότι ‘η κάμερα παγώνει τον χρόνο’. Μου αρέσει πολύ να φωτογραφίζω στιγμές, απλά καθημερινά πράγματα. Να έχω την τιμή να παγώνω εγώ τον χρόνο, από μια συγκεκριμένη γωνία, υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Είτε τραβήξω κάτι πολύ απλό όπως ένα αυτοκίνητο που περνάει μπροστά μου όσο πίνω τον καφέ μου, είτε ένα τοπίο ή ένα πρόσωπο, ξέρω ότι αυτή η στιγμή είναι μοναδική, αυτή η φωτογραφία δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ίδια με μια άλλη, ακόμα και αν πρόκειται να φωτογραφίσω το ίδιο αυτοκίνητο, τοπίο ή πρόσωπο.
Αυτό είναι που με μαγεύει στη φωτογραφία και για κάθε κλικ όλα αυτά τα χρόνια θυμάμαι ακριβώς τις συνθήκες που επικρατούσαν» λέει στη Marathon Press και παραδέχεται ότι «βλέπω μπροστά μου φωτογραφίες σε ό,τι κάνω κάθε μέρα. Ακόμα και τις στιγμές που είμαι σε μια δύσκολη φωτιά με την αδρεναλίνη να είναι στα ύψη, αποτυπώνω στο μυαλό μου εικόνες».
Δώδεκα χρόνια και κάτι μετά τον κεραυνοβόλο έρωτα με την κάμερα, ο Δημήτρης Κουφόπουλος είναι σχεδόν βέβαιος ότι ο δρόμος μπροστά του έχει χαραχθεί και ότι σύντομα θα ζει από τη φωτογραφία. Ίσως δεν γνωρίζει ακόμα με ποιον τρόπο ακριβώς, αν και όπως λέει «θα ήθελα να δημιουργώ κινηματογραφικά αποδεκτό περιεχόμενο και όχι ρεπορταζιακό. Να δουλεύω ανεξάρτητα και να θέτω εγώ τα όρια, ανάλογα με τη δυναμική μου κάθε στιγμή».
Γι’ αυτό που νιώθει 100% βέβαιος είναι ότι θα συνεχίσει να παγώνει τον χρόνο. Τις πιο απλές και τις πιο σύνθετες στιγμές στη ζωή του, τις πιο απλές και τις πιο σύνθετες εικόνες της καθημερινότητάς του…
