Γράφει ο Παναγιώτης Γκιάλπης
Είναι πολύ περίεργοι οι κύκλοι που κάνει η ζωή, ειδικά όταν πρόκειται για προσωπικούς σταθμούς κι ορόσημα, για στιγμές που συνδέονται με ευχάριστες αναμνήσεις. Όπως για παράδειγμα είναι ο αθλητικός κύκλος του Τάσου Αραπκιλή, ενός ανθρώπου που ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Τριγλία Ραφήνας και το τελευταίο του παιχνίδι ήταν κόντρα στον Θησέα, την ομάδα στην οποία πρωτοκαθιερώθηκε και πανηγύρισε πολλά χρόνια νωρίτερα την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, σε εποχές που το ποδόσφαιρο παιζόταν σε χωμάτινα γήπεδα και το δοκάρια ήταν φτιαγμένα από ενωμένα ξύλα.
Το ξεκίνημα, η μεγάλη καριέρα έως τα 44 και οι τίτλοι τέλους
Γεννημένος στη Ραφήνα, εγγονός πρόσφυγα που εγκαταστάθηκε στην περιοχή το 1922, ξεκίνησε να παίζει μπάλα στις πλατείες κι από την πρώτη του επαφή ήταν αυτός που απέτρεπε τα γκολ, στεκόμενος ανάμεσα στις δύο πέτρες που λογίζονταν ως δοκάρια. Στα 14 του, το 1978, υπέγραψε το πρώτο του δελτίο με την Τριγλία και πήρε τις πρώτες κρυάδες μπαίνοντας αποστολή σε αγώνες και παίζοντας πρώτο ματς σε ένα φιλικό με τους ερασιτέχνες της ΑΕΚ.
Η ομάδα στην οποία καθιερώθηκε, όμως, ήταν ο Θησέας. Ήρθε στην Αγία Μαρίνα το 1985, στο νεοσύστατο τότε σωματείο με προπονητή τον Νίκο Καράμπελα και στην πρώτη του σεζόν, ο Θησέας πήρε το πρωτάθλημα στο Γ’ τοπικό αήττητος, με τον ίδιο να δέχεται μόλις έξι γκολ σε μια ολόκληρη χρονιά και να χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο εξελίξιμους τερματοφύλακες στα ερασιτεχνικά γήπεδα.
«Ήταν μια εποχή πολύ ρομαντική και πολύ διαφορετική. Τα μέσα που διαθέταμε ήταν λιγότερα, παίζαμε άλλωστε ως ερασιτέχνες, ο κόσμος όμως που παρακολουθούσε τους αγώνες κάθε Κυριακή ήταν πολύ περισσότερος και πολύ πιο παθιασμένος με την μπάλα».
Ακολούθησαν πολλά χρόνια στα γήπεδα κι άλλες τέσσερις ομάδες πριν ο «Τασάεφ» ‒όπως τον έλεγαν παρομοιάζοντάς τον με τον μεγάλο Σοβιετικό τερματοφύλακα Ρινάτ Ντασάεφ‒ επιστρέψει στη μεγάλη του αγάπη. Η Θύελλα Ραφήνας, η Μαρκό, το Κορωπί και ο Αήττητος Σπάτων, με συμμετοχές σε α’ και β’ τοπικό, καλές και κακές στιγμές, μεσολάβησαν έως το 1998 που γύρισε πια στην Τριγλία για να παίξει βασικός για εννέα χρόνια.
Στο τελευταίο του ματς, το καλοκαίρι του 2008 κόντρα στον Θησέα σε ηλικία 44 ετών, στο γήπεδο της Ραφήνας βρέθηκαν εκπρόσωποι όλων των ομάδων στις οποίες αγωνίστηκε για να τον τιμήσουν, ενώ βραβεύτηκε από τον δήμο Ραφήνας – Πικερμίου και τον Αθλητικό Οργανισμό.
Ο πιτσιρικάς πίσω από το τέρμα και οι Παλαίμαχοι της Τριγλίας
«Όταν έπαιζα στο Κορωπί, ό,τι χρήματα έβγαζα τα έδινα σε ένα παιδί που καθόταν πίσω από το τέρμα και μάζευε τις μπάλες. Χρόνια αργότερα, όταν πήγα να δω αγώνα του Κορωπίου, με βρήκε και συγκινημένος μού είπε ότι με αυτά τα λεφτά τάιζε τις Κυριακές την οικογένειά του».
Για έναν άνθρωπο που έχει αυτή τη στιγμή ως ένα από τα μεγαλύτερά του παράσημα στα γήπεδα, η επόμενη επιλογή δεν ήρθε ως έκπληξη.
Το 2020 μάζεψε δεκάδες παλιούς παίκτες της Τριγλίας κι έφτιαξε ‒σε πιο εξελιγμένη μορφή‒ την ομάδα Παλαιμάχων με βασικό κίνητρο τότε να διεξαχθεί ένας αγώνας στη μνήμη των Κιούρκου, Κελάδη και Σερεμέτη, ντόπιων ποδοσφαιριστών που είχαν φύγει από τη ζωή. Ο αγώνας έγινε, με αντίπαλο τους Παλαίμαχους Ατρόμητου Περιστερίου και αποτέλεσε οδηγό για το τι στόχο έχει η ομάδα Παλαιμάχων της Τριγλίας.
Σε αυτά τα πέντε χρόνια, οι Παλαίμαχοι της Τριγλίας αντιμετώπισαν ως μέλη Μικτής Ανατολικής Αττικής ομάδα Παλαιμάχων Α’ Εθνικής με τον αείμνηστο Σαργκάνη, τους Δέλλα, Μπατίστα, Σηφάκη, Νόνι Λίμα κ.α. στο Στάδιο Μαραθώνα για να μαζευτούν χρήματα ώστε να βάλει προσθετικό μέλος ο Αντώνης Γιαζιτζόγλου.
Έπαιξαν με την Προοδευτική για να τιμηθεί ο Νίκος Μιτώσης, γηραιότερος εν ζωή βετεράνος ποδοσφαιριστής της Τριγλίας, ενώ αντιμετώπισαν την Εθνική Μικτή Παλαιμάχων στη Ραφήνα, για να ενισχυθεί ο Δημήτρης Δεμερούτης και να αντιμετωπίσει με επέμβαση ένα σοβαρό πρόβλημα όρασης. Παράλληλα, κάλεσαν την ομάδα Παλαιμάχων της ΑΕΚ, σε ένα ματς που αποτέλεσε γιορτή για όλη την πόλη.
Όπως άλλωστε λέει στη Marathon Press ο Τάσος Αραπκιλής, μέλος της ομάδας Παλαιμάχων του Χαμόγελου του Παιδιού και της Εθνικής Μικτής Παλαιμάχων «αυτή είναι η αποστολή μας. Να μαζευόμαστε κάθε τόσο οι περίπου 30 βετεράνοι της Τριγλίας, να τρέχουμε όσο μας βαστούν τα πόδια μας και να οργανώνουμε αγώνες που θα ωφελούν το κοινωνικό σύνολο. Από εκεί άλλωστε ξεκινά και εκεί πρέπει να καταλήγει το ποδόσφαιρο…».
