Μία μεγάλη μορφή της λαϊκής ιστορίας και παράδοσης, συνδεδεμένη με την προσφυγιά και τα πρώτα χρόνια της Νέας Μάκρης, ήταν η Λίτσα Βασίλα, που έφυγε από τη ζωή κάνοντας φτωχότερο τον πολιτισμό της πόλης.
Μέλος μιας από τις πρώτες οικογένειες προσφύγων που ήρθαν στην Ξυλοκέριζα, γεννήθηκε εδώ και το πατρικό της όνομα ήταν Κουλούκουσα. Γυναίκα άξια και εργατική, βοηθούσε από παιδί τον πατέρα της που καλλιεργούσε προϊόντα και τα καλοκαίρια τα πουλούσε στους παραθεριστές στο Ζούμπερι.
Με στενή σχέση με την Εκκλησία, της άρεσε να παρακολουθεί τους ψάλτες στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και μεγαλώνοντας άρχισε να ψέλνει και η ίδια, αντιλαμβανόμενη ότι έχει χάρισμα. Αυτό το χάρισμα ήταν που την οδήγησε προς το παραδοσιακό τραγούδι. Με πρωτοβουλίες της συστήθηκε η γυναικεία χωρωδία της Νέας Μάκρης με την ίδια να συνεργάζεται στενά με τον Βασίλη Μεταξωτό, που ίδρυσε τον Σύλλογο Μακρηνών Λιβισιανών.
Η εξαιρετική ποιότητα της φωνής της «ανάγκασε» τη μεγάλη Δόμνα Σαμίου να αναγνωρίσει το ταλέντο της και να συμπεριλάβει δύο από τα τραγούδια της χωρωδίας σε έναν από τους εξαιρετικούς δίσκους βινυλίου.
Παντρεύτηκε και με τον σύζυγό της, Τάκη, έκαναν δύο παιδιά, την Ντίνα και τον Γιώργο. Αν και πολύ δραστήρια ως άνθρωπος, απομονώθηκε αρκετά όταν έχασε σε νεαρή ηλικία τον γιο της.
