Γράφει ο Βασίλης Λουίζος
Η έκδοση του τεύχους που είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 6 Αυγούστου ματαιώθηκε. Οι συνεργάτες μου κι εγώ αποφασίσαμε ότι προτεραιότητα όλων μας ήταν να διαθέσουμε τις μικρές μας δυνάμεις στην υπηρεσία των συμπολιτών μας, να διαθέσουμε τον χρόνο μας στο εθελοντικό έργο που τόσο είχε ανάγκη ο τόπος. Η έκδοση της εφημερίδας μπορούσε να περιμένει… Τώρα πάλι μαζί.
Το κλίμα είναι βαρύ. Θρήνος για την απώλεια της ανθρώπινης ζωής που τόσο άδικα και τόσο αδικαιολόγητα χάθηκε. Θρήνος και πόνος αβάσταχτος. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα καταλογίσουμε ευθύνες. Μοναδική μας επιθυμία είναι να συμβάλλουμε, όσο μπορούμε, στο να γίνουν αυτές οι μνήμες κινητήριος δύναμη, για να ζήσουμε στην περιοχή μας καλύτερες μέρες. Το να ξαναζήσει η περιοχή μας, να ξαναγεννηθεί, να γίνει καλύτερη από πριν, ίσως είναι το καλύτερο μνημόσυνο.
Σε αυτή τη συνολική προσπάθεια η Marathon Press παραχώρησε δωρεάν διαφημιστικό χώρο σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις πληγείσες περιοχές. Μια μικρή συμβολική κίνηση και μια παρότρυνση. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι με όποιον τρόπο μπορούμε.
Και βοήθησαν πολλοί. Ήταν απίστευτο το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Μοναδικό και πέρα από κάθε προσδοκία. Μικροί και μεγάλοι έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να δώσουν κάτι ακόμα και από το υστέρημά τους. Να δώσουν τον χρόνο τους, να βοηθήσουν.
Γινόμαστε όλοι πιο αισιόδοξοι και πιο υπεύθυνοι από αυτές τις πράξεις των συνανθρώπων μας. Μακάρι αυτές οι μοναδικές αρετές να μη χρειάζονται θερμοκρασίες 500 βαθμών Κελσίου για να εκλύονται…
Στο πλευρό των πυροπλήκτων από την πρώτη στιγμή πολιτικοί από όλες τις παρατάξεις. Τοπικοί και υπερτοπικοί. Πολιτικοί και πολιτικάντηδες… Αν με την ίδια προθυμία που δίνουν υποσχέσεις, επιδιώξουν και λύσεις, τότε είμαι πολύ αισιόδοξος -σχεδόν βέβαιος- και για τους πυρόπληκτους συμπολίτες μας και για την πυρόπληκτη περιοχή. Ίδωμεν.
Με ενδιαφέρον διάβασα τις προτάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής Πυροπλήκτων. Διαφωνώ ωστόσο με την ουσία της πρότασης για παραχώρηση της κοινόχρηστης ζώνης στους πρόποδες του Βουτζά και του Προβάλινθου για τη δημιουργία ποδηλατόδρομου. Αξίζει να κατασκευάσουμε έναν ποδηλατόδρομο τόσο περιορισμένης διαδρομής; Δυστυχώς δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω στο 2004. Τότε χάσαμε τη σημαντική ευκαιρία, γιατί κάποιοι γέμισαν κηδειόσημα τα πεύκα της Λεωφόρου Μαραθώνος ενόψει της επικείμενης διαπλάτυνσης… Η (έστω και καλοπροαίρετη) αντίδραση μιας μικρής μερίδας συμπολιτών μας οδήγησε στη ματαίωση του αρχικού σχεδιασμού. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι υποχώρησαν στις πιέσεις και η Λεωφόρος Μαραθώνος περιορίστηκε στο σημερινό της πλάτος κι όχι στο προβλεπόμενο από το σχέδιο. Θα είχαμε σήμερα μία επιπλέον λωρίδα κυκλοφορίας, ένθεν κι ένθεν, που θα μπορούσε να έχει χρήση ΛΕΑ, ακόμα και ποδηλατόδρομου. Με πλάτος μεγαλύτερο κατά 50% η Μαραθώνος θα ήταν ένας ασφαλέστερος δρόμος και προφανώς μία πιο ισχυρή αντιπυρική ζώνη. Στερνή μου γνώση να σε είχα… πάντα.
Η ζωή, όμως, συνεχίζεται κι ο χρόνος πίσω δεν γυρνάει. Με την ελπίδα και την επιδίωξη όλων μας οι περιοχές μας να ξαναγεννηθούν και να γίνουν ακόμα πιο όμορφες από πριν, εύχομαι δύναμη και κουράγιο.
