Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα της Αθήνας ή ιστορικά κτήρια που δεν γνωρίζουμε την ιστορία ή ακόμη και την ύπαρξή τους. Ένα από αυτά είναι και η περίφημη Μπλε Πολυκατοικία στη συμβολή των οδών Θεμιστοκλέους και Αραχώβης, στα Εξάρχεια.
Μπορεί να απορείς και να σκέφτεσαι ότι δεν την έχεις δει ποτέ, ενδεχομένως γιατί με τα χρόνια το χρώμα της έφυγε και η ίδια υπέστη φθορές. Κουβαλά όμως τη δική της ιστορία από την παλιά Αθήνα. Την επόμενη φορά που θα περάσεις από εκεί μπορείς να σταθείς και να κάνεις ένα νοητό ταξίδι στο παρελθόν.
Η Μπλε Πολυκατοικία της Αθήνας ακόμη και σήμερα θεωρείται το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου. Ποιος ήταν ο εμπνευστής και κατασκευαστής της και γιατί ξεχώρισε; Ο λόγος για τον Κωστή Αντωνόπουλο που ήταν και ο πρώτος ιδιοκτήτης της. Ένα έργο στο κέντρο που ξεχώρισε κυρίως λόγω χρώματος όταν κατασκευάστηκε το 1933 με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Κούλη Παναγιωτάκου.
Αρχικά είχε 32 διαμερίσματα, αλλά αργότερα προστέθηκαν άλλα επτά στο δώμα. Το χαρακτηριστικό της μπλε χρώμα δόθηκε από τον ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια πολύ μοντέρνα κατασκευή η οποία αποτελούνταν από δύο κτήρια. Ένα κτήριο που υψώθηκε την περίοδο που η Αθήνα έκανε ένα βήμα μπροστά στην τέχνη και το μοντέρνο κίνημα. Ο σπουδαίος Ελβετός αρχιτέκτονας είχε γράψει στην είσοδο της πολυκατοικίας τότε: «C’est tres beau» (Είναι πολύ όμορφη) θέλοντας να εκφράσει τον θαυμασμό του.
Η Μπλε πολυκατοικία δεν ξεχώρισε τελικά μόνο για το χρώμα της. Εκεί έμειναν μεγάλες προσωπικότητες που απολάμβαναν τα τόσο προσεγμένα χαρακτηριστικά της όπως τα πλυντήρια, την αίθουσα συνεδριάσεων και αλλά και το εντευκτήριο στο δώμα. Επρόκειτο τελικά όχι απλώς για μια πολυκατοικία αλλά για μια γειτονιά της οποίας οι ένοικοι κατέληξαν να είναι καλοί φίλοι για χρόνια.
Μεταξύ των ενοίκων ήταν ο Φρέντυ Γερμανός, η Σοφία Βέμπο και η Λιλή Ζωγράφου, ο σπουδαίος Δημήτρης Χορν αλλά και το κορυφαίο θεατρικό ζεύγος Κατίνα Παξινού – Αλέξης Μινωτής. Αποτέλεσε δε η Μπλε Πολυκατοικία και χώρος γυρισμάτων για ελληνικές ταινίες όπως «Ο ζηλιαρόγατος» του 1956 και «Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης» του 1962.
