Η Λούσι από τη Ρουάντα, η Βάιολετ από την Ουγκάντα και ο Χασάν από τη Δυτική Όχθη δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Δεν ξέρει καν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Κι όμως, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Η καθημερινότητά τους συμβαδίζει με τον κίνδυνο, την αδικία, τη φτώχεια, τον φόβο, την ανασφάλεια, την έλλειψη βασικών ελευθεριών, την αδυναμία σε πολλές περιπτώσεις εξασφάλισης των στοιχειωδών. Μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν στη Ρουάντα, την Ουγκάντα και τη Δυτική Όχθη.
Έχουν, όμως και ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο ανακάλυψαν στην πορεία. Ανθρώπους που τους νοιάζονται, όπως νοιάζονται κι άλλους Χασάν, Λούσι και Βάιολετ σε επιπλέον 42 χώρες.
Η ActionAid ξεκίνησε τη δράση της στις αρχές της δεκαετίας του ’70 στη Βρετανία με ένα μικρό όνειρο. Οι 88 εθελοντές της να βοηθήσουν μέσω αναδοχής παιδιού, 88 οικογένειες σε Ινδία και Κένυα.
Σήμερα, λιγότερο από 50 χρόνια μετά, με ένα δίκτυο 15.000.000 ανθρώπων, προσφέρει βοήθεια, ελπίδα, προοπτική και λύτρωση σε 45 χώρες, 5.000 κοινότητες και εκατομμύρια ψυχές.
Η ActionAid Ελλάς, υπερήφανο μέλος αυτής της προσπάθειας, δηλώνει παρούσα σε 21 χώρες, κάτι που θα ήταν αδύνατο να πράξει αν δεν τη βοηθούσαν διαχρονικά περισσότεροι από 200.000 Έλληνες και Κύπριοι. Το πως μάς το εξηγεί η Media Coordinator της οργάνωσης, κυρία Σίσσυ Γκουρνέλου.
«Το παλαιότερο πρόγραμμα της ActionAid είναι αυτό της αναδοχής. Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να γίνει Ανάδοχος Παιδιού έως και την ενηλικίωσή αυτού, καταβάλλοντας το ποσό των 72 λεπτών του ευρώ την ημέρα (22 ευρώ τον μήνα).
Έπειτα από περίπου έναν μήνα, γίνεται η πρώτη επαφή με το παιδί κι ο Ανάδοχος λαμβάνει μέσω αλληλογραφίας φωτογραφία του, ενώ ενημερώνεται με λεπτομέρειες για τη ζωή και την οικογένειά του. Ο Ανάδοχος μπορεί να στείλει οποτεδήποτε το θελήσει γράμμα ή φωτογραφία στο παιδί, ποτέ όμως κάτι υλικό».
Αξιοποίηση των χρημάτων
Τα χρήματα που λαμβάνει η ActionAid μέσω του προγράμματος αναδοχής αξιοποιούνται με δύο τρόπους.
«Το 72% πηγαίνει στην κοινότητα που ζει το παιδί και όχι στην οικογένειά του και αφορά τόσο στα έργα που πραγματοποιούνται όπως σχολεία, υδραγωγεία, προγράμματα για ενήλικες και παιδιά, όσο και στην επικοινωνία του με τον Ανάδοχο.
Το υπόλοιπο 28% καλύπτει λειτουργικά κόστη της ActionAid, καθώς επίσης και τα έξοδα για την προώθηση των δράσεών της».
Ταξίδια Αλληλεγγύης
Ένα βασικό ερώτημα που στριφογυρίζει στο μυαλό όποιου επιθυμεί να συνεισφέρει, είναι τι ακριβώς κάνει η ActionAid Ηellas και πώς αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
«Διοργανώνουμε από το 2010 τα Ταξίδια Αλληλεγγύης, στα οποία Ανάδοχοι Παιδιών, έχοντας κάνει την απαραίτητη προετοιμασία (με εμβόλια κτλ.) βλέπουν διά ζώσης και συμμετέχουν στις δράσεις μας στο εξωτερικό, από μεγάλες πόλεις μέχρι πολύ μικρές κοινότητες.
Το κέρδος δεν είναι μόνο ότι προσφέρουν εργασία και βοηθούν να αλλάξει η καθημερινότητα μιας κοινότητας ή να σταθούν οι άνθρωποι στα πόδια τους, αλλά ότι μαθαίνουν έμπρακτα την έννοια της αλληλεγγύης. Και βέβαια παίρνουν ένα σημαντικό μάθημα ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι όποιος ανάδοχος γονέας κάνει κάποια στιγμή ένα ταξίδι με την ActionAid, κάνει και δεύτερο και τρίτο».
Άλλες δράσεις της ActionAid Ελλάς
Εκτός από το πρόγραμμα αναδοχής, η ActionAid Ελλάς τρέχει κι άλλες δράσεις. Το Emergencies αφορά στην παροχή βοήθειας σε μεγάλες ανθρωπιστικές κρίσεις όπως το προσφυγικό στην Ελλάδα, αλλά και τη μαζική φυγή των μουσουλμάνων Ροχίνγκια από τη Μιανμάρ, έπειτα από τις επιχειρήσεις του βιρμανικού στρατού.
H ActionAid Ελλάς βρισκόταν εδώ και δύο χρόνια στη Λέσβο και προσέφερε πολύτιμη βοήθεια ενώ ήταν παρούσα στο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών στον Σκαραμαγκά, όπως επίσης και στην Ανοικτή Δομή Προσωρινής Φιλοξενίας Σχιστού Περάματος. Τόσο στη Λέσβο όσο και στην Αττική συνεισέφερε με είδη πρώτης ανάγκης, ενημέρωση και καθοδήγηση των μεταναστών-προσφύγων στη γλώσσα τους, με διοργάνωση δραστηριοτήτων για ενήλικες και παιδιά.
Η ελληνική κρίση και ο Πολυχώρος Ενδυνάμωσης
Μπορεί η χώρα μας να μην μαστίζεται από πολεμική σύγκρουση, διωγμούς ή οξεία υποσιτιστική κρίση, ωστόσο οι συνθήκες των τελευταίων ετών και η οικονομική ύφεση «γέννησαν» ανάγκες τις οποίες η οργάνωση έπρεπε να αντιμετωπίσει.
Η κυρία Γκουρνέλου μάς εξηγεί ότι «η ActionAid Ελλάς ξεκίνησε από τον περασμένο Μάιο το Επίκεντρο, έναν Πολυχώρο στον Κολωνό για συμπολίτες μας που επλήγησαν δραματικά από την οικονομική κρίση. Δεν προσφέρουμε τρόφιμα, χρήματα ή υλικά αγαθά, αλλά δωρεάν προγράμματα και μια χείρα βοηθείας, ώστε κάποιος που θα μας επισκεφθεί να σταθεί στα πόδια του.
Στο πρόγραμμα αυτό υπάρχουν λογιστές, δικηγόροι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ενώ λειτουργούν και εκπαιδευτικά προγράμματα εκμάθησης ξένων γλωσσών και υπολογιστών και εργαστήρια για παιδιά στα οποία μαθαίνουν από θέατρο μέχρι ρομποτική».
Στο χέρι σου να κάνεις τη διαφορά
Τα 72 λεπτά φαντάζουν λίγα για να αλλάξουν την καθημερινότητά σου, είναι, όμως, αρκετά για να βελτιώσουν τη ζωή ανθρώπων που γεννήθηκαν σε χώρες όπου τα «βασικά» θεωρούνται πολυτέλεια.
Αρκεί να σκεφτείς ότι θα μπορούσες να βρίσκεσαι στη θέση τους…
Οι πραγματικοί ήρωες της ζωής
Γράφει η Σίσσυ Γκουρνέλου
Σε όλα τα ταξίδια αλληλεγγύης που έχω συμμετάσχει είτε ως Ανάδοχος είτε πια ως εργαζόμενη στην ActionAid Ελλάς, έχω γνωρίσει ανθρώπους μοναδικούς, oι οποίοι έχουν να σου πουν ιστορίες από τη ζωή τους, που πολλοί από εμάς μόνο σε σενάρια από ταινίες θα μπορούσαμε να φανταστούμε.
Στο πρώτο ταξίδι μας στη Ρουάντα είχα γνωρίσει τη Lucy. Η Lucy κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, 14 ετών τότε η ίδια, βιάστηκε, κόλλησε HIV/AIDS και έμεινε έγκυος σε δίδυμα.
Η οικογένειά της την έδιωξε από το σπίτι γιατί δεν ήθελαν να τους μεταδώσει την ασθένεια. Κάπου εκεί μπήκε σε έναν γυναικείο συνεταιρισμό, που είχε ιδρυθεί από την ActionAid και στον οποίο συμμετείχαν οροθετικές γυναίκες.
Η ActionAid τούς είχε δώσει κάποια εκτάρια γης, σπόρους και τις είχε εκπαιδεύσει στο πως να καλλιεργούν τη γη. Η Lucy, μετά από όσα τρομακτικά είχε ζήσει πλέον, είχε το δικό της σπίτι, τη δική της δουλειά και κυρίως τη γνώση ότι έχει στη ζωή της τα ίδια δικαιώματα με οποιονδήποτε άλλο.
Στο επόμενο ταξίδι, στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, φιλοξενήθηκα για πέντε μέρες από την οικογένεια του Ηasan, o οποίος είναι ένας πραγματικός ήρωας για το χωριό του, την Al Masara.
O Hasan κάθε Παρασκευή διοργάνωνε ειρηνικές πορείες ενάντια στο ισραηλινό Τείχος, το οποίο περνά λίγα μέτρα από το σπίτι του. Μαζί του σε κάθε πορεία είχε τις δύο μικρές του κόρες, 3 και 5 ετών, οι οποίες κρατώντας παλαιστινιακές σημαίες, σταματούσαν μπροστά από τους στρατιώτες ζητώντας τους να φύγουν από το χωριό τους. Ήταν παιδιά που σε μια άλλη γωνιά του κόσμου μάλλον θα έπαιζαν με κούκλες και μπάλες.
Τον περασμένο Ιούλιο, επισκέφθηκα μαζί με ακόμα 40 Αναδόχους Παιδιού την Ουγκάντα και συγκεκριμένα το χωριό Γκαλαγκάλα. Εκεί, όλοι μαζί, βάλαμε τα θεμέλια για ένα πηγάδι, δύο σχολικές αίθουσες και έναν εξωτερικό χώρο παιχνιδιού και δραστηριοτήτων.
Κάθε μέρα, κατά τη διάρκεια των εργασιών, ερχόταν και καθόταν δίπλα μας η Βάιολετ, έχοντας στην αγκαλιά το ηλικίας λίγων μηνών μωρό της.
Η Βάιολετ, όπως μας είπε και είδαμε και μόνοι μας, περπατά χιλιόμετρα καθημερινά, αδιαμαρτύρητα, για να φτάσει στο πιο κοντινό πηγάδι, κουβαλώντας στην πλάτη το μωρό της, στο κεφάλι ένα ασήκωτο μπιτόνι νερό και ενίοτε στο χέρι και μία τσάπα, αν πρέπει να περάσει και από το χωράφι.
Αυτή είναι η καθημερινότητά της κι όσες ημέρες ήμασταν εκεί, δεν την είδαμε ούτε μία φορά να μη χαμογελά σε όλους εμάς που είχαμε φτάσει από πολύ μακριά και αγκομαχούσαμε σε κάθε δεύτερη τσαπιά.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έτυχε να γεννηθούν στις φτωχότερες και πιο αδικημένες χώρες του κόσμου είναι οι μεγάλοι μαχητές της ζωής. Δίνουν τον αγώνα τους κάθε μέρα, γνωρίζοντας πως δεν έχουν άλλη επιλογή.
