Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Πολύζος
Απόδοση: Κώστας Ζοργιός

Γιώργος Καλαφατάκης. Αρκεί η αναφορά του ονοματεπώνυμου, για να φέρουν και οι λιγότερο παθιασμένοι με το μπάσκετ εκατοντάδες εικόνες στο μυαλό τους. Από τη δεκαετία του ‘70, όταν πατούσε ως παίκτης τα παρκέ, κι από το 1984 κι έπειτα που έκανε πραγματικότητα το ψώνιο του (όπως λέει κι ίδιος από τα χρόνια του δημοτικού ακόμη) και πρωτοκάθισε στην άκρη ενός πάγκου και συγκεκριμένα των Αμπελοκήπων. Μια ολόκληρη ζωή στα γήπεδα, μια πλούσια καριέρα γεμάτη εμπειρίες, νίκες, ήττες και συγκινήσεις.

Με την καλώς εννοούμενη λόξα που τον διακατέχει και ποντάροντας στην προσωπική φιλία που έχει με την οικογένειά του, ο Γιώργος Κοτταρίδης τον προσέγγισε πρώτη φορά το 2015 έχοντας το… θράσος να προσπαθήσει να τον ψήσει να συνεργαστεί με κάποιο τρόπο με τον ΜΕΣΜΑ που τότε βρισκόταν στη Δ’ ΕΣΚΑ. Ο «γάμος» προφανώς και δεν έγινε, αλλά οι δίαυλοι ήταν πάντα ανοικτοί. Και κάθε χρόνο, ο πρόεδρος της μαραθωνίτικης ομάδας τού πετούσε την σπόντα.

«Βλέπεις; Ανεβαίνουμε. Κάποια στιγμή θα σε φέρω εδώ και θα συνεργαστούμε». Κι η στιγμή ήρθε, παρότι ουδείς, ίσως και ο ίδιος ο Κοτταρίδης, το περίμενε. Στα 62 του, ο πολύπειρος προπονητής ανέλαβε τεχνικός διευθυντής στον ΜΕΣΜΑ, όχι για να κάνει χατίρι λόγω της πολύχρονης φιλίας με την οικογένεια, αλλά για να κάνει τη διαφορά.

Κι επειδή ο λόγος του είναι συμβόλαιο, εγγυάται πως θα είναι δίπλα στον σύλλογο παρ’ όλες τις υποχρεώσεις του, μπασκετικές και μη.

Τα «πώς» και τα «γιατί» αυτής της συνεργασίας, αλλά και στιγμές κι αναμνήσεις από τα 46 χρόνια του στα γήπεδα, τα εξηγεί στη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στη MP.

Και ξαφνικά, νέο κεφάλαιο και νέα πρόκληση στην καριέρα σας… Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στον ΜΕΣΜΑ;

«Έχω εικόνα εδώ και χρόνια για την ομάδα μέσω του Γιώργου. Μιλούσαμε με τις ώρες για μπάσκετ κι ήρθε η στιγμή να τα βάλουμε μαζί κάτω και να φτιάξουμε κάτι καλό. Είδα πολύ όμορφα πράγματα στον ΜΕΣΜΑ. Πρώτα απ’ όλα, υγεία. Ανθρώπους που ζουν γι’ αυτόν, που έχουν βάλει στέρεες βάσεις και που έχουν μπασκετικό πλάνο. Η ομάδα δίνει μεγάλο βάρος στις Ακαδημίες κι αυτό για μένα αποτελεί πρόκληση, γιατί δεν είναι πολλές αυτές που λειτουργούν με τόσο υψηλά στάνταρ στις μικρές ηλικίες. Ο ΜΕΣΜΑ διαθέτει πολύ καλό υλικό τόσο στους άνδρες, όσο και στους παίδες και τους έφηβους. Στόχος μας και μεγάλο μας όνειρο, λοιπόν, είναι να δημιουργήσουμε μια ομάδα που θα στελεχώνεται από παιδιά της ευρύτερης περιοχής και θα αναδείξει νέα ταλέντα που σταδιακά θα τον φέρουν στις επαγγελματικές κατηγορίες».

Υπάρχουν εμπόδια; Γιατί το πλάνο ακούγεται ελκυστικό, αλλά δεν είναι εύκολα υλοποιήσιμο έτσι όπως είναι σήμερα το μπάσκετ, ειδικά στις μικρές κατηγορίες με τα περιορισμένα οικονομικά δεδομένα…

«Εμπόδια πάντα υπάρχουν. Για τον ΜΕΣΜΑ ένα βασικό είναι η απόσταση. Γιατί θα χρειαστείς και κάποιες μεταγραφές και το κόστος ανεβαίνει πολύ όταν θα πρέπει να καλύψεις και τα έξοδα μετακίνησης ενός παίκτη που θα έρχεται καθημερινά για προπόνηση από την Αθήνα. Αντίβαρο, όμως, σε αυτό αποτελεί το καλό όνομα που έχει φτιάξει η ομάδα με την εξαιρετική παρουσία της τα τελευταία χρόνια, την οργάνωσή της, τη συνέπεια και τις επιτυχίες».

Υπάρχει, όμως, συσπείρωση και στήριξη…

«Από την πρώτη εικόνα που έχω, ο κόσμος και η τοπική κοινωνία είναι κοντά στην ομάδα. Κι όσο έχουμε καλή πορεία, θα έχουμε και μεγαλύτερη στήριξη, γιατί κακά τα ψέματα, οι επιτυχίες φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Γνωρίζω, επίσης, ότι και η Δημοτική Αρχή είναι κοντά στον ΜΕΣΜΑ. Θα χρειαστεί, όμως, μεγαλύτερη στήριξη γιατί όσο μεγαλώνει μια ομάδα, τόσο αυξάνονται κι οι απαιτήσεις. Δεν μπορεί να αντέξει μόνος του ο Κοτταρίδης και η όποια βοήθεια θα του προσφέρεται θα είναι ιδιαίτερα πολύτιμη.

Θα πρέπει, πάντως, να πω ότι μου έχει κάνει εντύπωση ο τρόπος που αντιμετωπίζουν στην περιοχή το μπάσκετ. Βλέπω γονείς που έχουν τα παιδιά τους στις μικρότερες ηλικιακά ομάδες και είναι δίπλα στον σύλλογο, ενώ δεν εμπλέκονται καθόλου με το αγωνιστικό κομμάτι, κάτι που δεν είναι πολύ σύνηθες. Με απλά λόγια, μου έχουν δείξει ότι διαθέτουν μπασκετική παιδεία κι αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ».

Μια που αναφέρατε τον Γιώργο Κοτταρίδη, πώς είναι η μεταξύ σας συνεργασία αυτό το πρώτο διάστημα;

«Ο Γιώργος έχει λόξα με το μπάσκετ, πολλή αγάπη και ρομαντισμό. Είναι δίπλα στην ομάδα και τον διακατέχει μπασκετική αγνότητα. Λίγες φορές στην καριέρα μου έχω συνεργαστεί με παράγοντες που λειτουργούν τόσο επαγγελματικά. Είναι εξαιρετικό παιδί, έχει καλό επίπεδο και τον σέβονται όλοι στην ομάδα και την περιοχή. Θα μπορούσε να αγοράσει δελτίο ομάδας υψηλότερης κατηγορίας ή να κυνηγήσει το παραγοντιλίκι σε υψηλότερη κατηγορία και να ‘ναι… στον αφρό.

Μπορεί τα μεγέθη να μην είναι συγκρίσιμα, αλλά πολλές φορές παράγοντες σε μικρότερες κατηγορίες, όπως ο Γιώργος, είναι πολύ μεγαλύτεροι μπασκετικά από αντίστοιχους στην Α1 και στην Α2. Και σε ήθος και σε παιδεία και σε συνεργασία».

Τι χρειάζεται να αλλάξει ο ΜΕΣΜΑ για το βήμα παραπάνω;

«Να ανέβει σε επαγγελματικό επίπεδο, να παίξει Γ’ Εθνική. Τα πράγματα θα γίνουν πιο δύσκολα οικονομικά, γιατί μπαίνουν στη μέση και τα ταξίδια, αλλά νομίζω ότι η οργάνωση του συλλόγου είναι τέτοια, που μπορεί να αντεπεξέλθει και να καθιερωθεί σε μεγαλύτερη κατηγορία».

Θεωρείτε ότι μπορεί ο ΜΕΣΜΑ να γίνει το νέο Λαύριο;

«Για να είμαι ειλικρινής, είναι άλλο μοντέλο αυτό του Λαυρίου οπότε θα θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό. Το Λαύριο κάνει εξαιρετική δουλειά, αλλά δεν βγάζει δικούς του παίκτες. Καθόλου μάλιστα. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να στηριχθούμε σε δικά μας παιδιά και να βάζουμε λίγες πινελιές. Να προσελκύσουμε γονείς να φέρουν τα παιδιά στις Ακαδημίες και σιγά σιγά να φτιάξουμε κάτι δικό μας. Να δουν οι πολίτες στην περιοχή ότι κάτι πολύ καλό γίνεται, να μας εμπιστευθούν τα παιδιά τους από μικρά κι ο ΜΕΣΜΑ να γίνει ένας ολοκληρωμένος μπασκετικός οργανισμός».

Πάνω που η ομάδα είχε πάρει… τρομερή φόρα, ήρθε ο κορονοϊός. Πιστεύετε ότι την επηρέασε;

«Θεωρώ ότι της έκοψε τη φόρα. Αλλά το σημαντικό είναι ότι δεν της έκοψε την όρεξη. Το αντίθετο, μάλιστα».

Το μπάσκετ περνά σε μια νέα εποχή μετά τις εκλογές. Πώς είδατε την εκλογή του κ. Λιόλιου στην ηγεσία του ΕΣΑΚΕ;

«Είναι μια εξέλιξη που δεν μπορείς να μην τη δεις θετικά. Δίνει πολλή ελπίδα για το ”αύριο” του μπάσκετ. Περάσαμε πολύ δύσκολα αρκετοί άνθρωποι του χώρου τα τελευταία χρόνια.

Αποκλείστηκαν πολλοί μπασκετάνθρωποι από το άθλημα. Ο κύριος Λιόλιος έχει όραμα, είναι πολύ οργανωμένος και σου δημιουργεί τη σιγουριά ότι μοναδικό του μέλημα είναι πώς θα πάει μπροστά το μπάσκετ. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καταφέρνει εξαιρετικά με ό,τι κι αν καταπιάνεται».

Τα λόγια σας κρύβουν αιχμές για τον κ. Βασιλακόπουλο;

«Θα ήταν ατόπημα να μην του πιστώσουμε ότι έφτασε το μπάσκετ πολύ ψηλά. Υπήρξε μεγάλος και σημαντικός παράγοντας. Αλλά χρησιμοποιώ τον αόριστο με το ”υπήρξε” γιατί τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι φρέναρε την εξέλιξη του αθλήματος. Κι είχαμε ανάγκη από αλλαγή».

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι προπονητής στην Ελλάδα, τη χώρα που η λέξη «υπομονή» δεν έχει θέση στα λεξικά;

«Δεν είναι το μόνο πρόβλημα η έλλειψη υπομονής. Θεωρώ σημαντικότερο την έλλειψη σεβασμού. Στο εξωτερικό οι ομάδες τρέφουν απεριόριστο σεβασμό προς το πρόσωπο του προπονητή. Εδώ αυτό δεν ισχύει. Μια καλή διοίκηση μπορεί να βοηθήσει έναν μέτριο προπονητή να γίνει πολύ καλός. Μια κακή διοίκηση, μπορεί να μετατρέψει έναν εξαιρετικό προπονητή σε μέτριο».

Θα έχετε πολλά παραδείγματα από κακές διοικήσεις…

«Θα έλεγα έχω κακές εμπειρίες. Για να φέρω ένα παράδειγμα από το παρελθόν, την εποχή που ήμουν στην ΑΕΚ, είχα ήδη 11 χρόνια καριέρας στην πλάτη μου. Κάποια στιγμή με ρώτησαν και μάλιστα παρεξηγήθηκα, ”μήπως δεν ήσουν έτοιμος;”. Όντως, τελικά, δεν ήμουν έτοιμος. Όχι όμως αγωνιστικά, αλλά στα… “άλλα”. Τα παρασκηνιακά αλισβερίσια με το ποιος θα παίζει και ποιος δε θα παίζει.

Είχαμε ρεκόρ 13-0 και με πολεμούσαν γιατί άλλαξα τη δομή της ομάδας. Γινόταν μεγάλη κουβέντα για τον Κορωνιό και τον Πρέλεβιτς. Μα ο Κορωνιός ξεκίναγε βασικός και ο Πρέλεβιτς ήταν τραυματίας, πόσο παραπάνω να τους βάλω; Μου ‘λεγαν “βάλε αυτούς στο τέλος κι ας χάσεις”. Κι αναρωτιόμουν, γιατί να χάσω με τους παλιούς και να μην κερδίσω με τους νέους που πάνε τρένο; Γενικά στην ΑΕΚ πήγαινα τοίχο-τοίχο και σε όλη μου την καριέρα ήμουν ασυμβίβαστος. Το πλήρωσα αρκετές φορές αυτό, αλλά έχω τη συνείδησή μου καθαρή».

Το ελληνικό μπάσκετ κάνει κοιλιά τα τελευταία χρόνια. Η δική σας εξήγηση;

«Θα σας πω μία από τις εξηγήσεις. Είναι ότι οι ομάδες και δη οι μεγάλες, δεν εμπιστεύονται τα νεότερα παιδιά. Και βέβαια χάνονται τσάμπα πολλά ταλέντα. Πάρτε παράδειγμα τον Καλαϊτζάκη, που δεν έπαιζε στον Παναθηναϊκό και παίζει στο NBA. Ή τον Βούσκεβιτς, που περίσσευε στον Ολυμπιακό και τώρα παίζει Ευρωλίγκα με τη Ρεάλ.

Είναι, όμως, γενικότερα θέμα νοοτροπίας. Γιατί κοιλιά κάνει και η Εθνική. Και θα σας θυμίσω την περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Νομίζαμε ότι θα έρθει και θα τους κερδίζει μόνος του. Μα γίνεται αυτό, αν δεν προσαρμόσεις το παιχνίδι έτσι ώστε να τον βοηθήσεις; Και 50 πόντους να βάζει, μόνος του δεν κερδίζει. Το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα, κανείς δεν κερδίζει μόνος του. Θέλει ευδιάκριτους ρόλους και συγκεκριμένο πλάνο. Έτσι θα ξανάρθουν οι επιτυχίες.»

Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε όλη την εφημερίδα στη συνέντευξη του Γιώργου Καλαφατάκη. Γύρισε τον χρόνο πίσω και μας είπε δεκάδες ιστορίες, μας μίλησε συνολικά για το μπάσκετ και την παρουσία του στα γήπεδα, θυμήθηκε καλές και κακές στιγμές, επιτυχίες κι αποτυχίες. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι ο ΜΕΣΜΑ ανέβηκε επίπεδο με την καλύτερη, ίσως, μεταγραφή του μέχρι σήμερα στα χρόνια της τωρινής διοίκησης. Γιατί και επικοινωνιακά πέτυχε, με τις αναφορές που γίνονται στην ομάδα χάρη σε αυτή τη συνεργασία, αλλά κυρίως πέτυχε αγωνιστικά, προσθέτοντας στην οικογένειά του έναν μπασκετικό… «πατέρα» με όρεξη, γνώση και ξεκάθαρο σχέδιο.