Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ, πρωτοετής φοιτητής του Τμήματος Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ
Δεν νιώθω άτρωτος, νιώθω ευάλωτος στις στιγμές που έρχονται και πλαγιάζουν στους δείκτες των ρολογιών και ύστερα χάνονται. Νιώθω την αδυναμία των στιγμών που το μόνο που τους μένει είναι η υστεροφημία, καθώς από πλευράς μας μονάχα διεκπεραιώνουμε, γιατί απέχουμε από τη μετουσίωση των στιγμών. Μας μένει μόνο η γεύση της κούρασης και του κόπου. Μέσα σε αυτό το πρωτόγνωρο και τρομακτικό περιβάλλον, καλούμαστε να ζήσουμε μια νέα πραγματικότητα, η οποία ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.
Αναγνωρίζω, όπως αναγνωρίζεται από τη μεγαλύτερη μερίδα των νέων, πως η καμπή της ιστορίας βρίσκεται σε μια δύσκολη και δυσμενή θέση, αλλά και η γενιά μας βλέπει τη ζωή της να εκμηδενίζεται και να θυσιάζεται στο όνομα της Υγείας. Ωστόσο φαίνεται να αναγνωρίζεται ως υγεία η σωματική ενώ η ψυχολογική παραμελείται (στην καλύτερη περίπτωση).
Προς θεού, θα ήταν λάθος εκ μέρους μου να υποστηρίξω την αχαλίνωτη και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά εν μέσω πανδημίας. Αλλά, όπως δεν μπορώ να υποστηρίξω την ασύδοτη συμπεριφορά, δεν μπορώ να δω και ως τρόπο αντιμετώπισης τον πλήρη και καθολικό εγκλεισμό. Το μέτρο της καθολικής απαγόρευσης λειτουργεί, ως φαίνεται, σαν πανάκεια παρά ως λυτρωτική θεραπεία.
Το πρώτο φοιτητικό εξάμηνο κοντεύει στη δύση του και οι περισσότεροι από τους πρωτοετής φοιτητές δεν μπορούμε να πούμε πως μας έλειψαν τα φοιτητικά έδρανα για τον απλούστατο λόγο πως ποτέ δεν τα γνωρίσαμε. Γευτήκαμε μερικώς τον καρπό του κόπου μας, περάσαμε τη γραμμή του τερματισμού, πετύχαμε τον στόχο μας, ωστόσο ποτέ έως τώρα δεν λάβαμε την ακαδημαϊκή χαρά.
Ακόμη και εκεί βλέπουμε τον κυβερνητικό σχεδιασμό να μας γυρίζει την πλάτη αντί να βελτιώνει τις συνθήκες της τηλεκπαίδευσης, που όπως φαίνεται θα συνεχιστεί για πολύ, και αντί να επενδύσει στον γρήγορο και αποτελεσματικό διαμοιρασμό των συγγραμμάτων πάει και ιδρύει την ακαδημαϊκή αστυνομία, επιβάλλοντας για ακόμη μια φορά την αίσθηση τρόμου και αστυνομοκρατίας που κυριαρχεί τον τελευταίο χρόνο στην χώρα μας.
Δεν νιώθω άτρωτος, νιώθω τραυματισμένος και με κομμένα φτερά, με ψαλιδισμένα βιβλία και με πρησμένα μάτια από την οθόνη του υπολογιστή…
