Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι δυνατόν να μας αφήσει αδιάφορους. Δεν είναι εύκολο, όμως, να ασχοληθώ με τα αίτια και τις αφορμές γιατί -όπως σωστά λένε- το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Και είναι πολύ νωρίς να την αναζητήσουμε…

Τις τελευταίες μέρες γράφεται Ιστορία και, δυστυχώς, πάλι με τα μελανότερα γράμματα…
Δεν ήταν δυνατόν σαν εφημερίδα, έστω και τοπική, να μην μας επηρεάσει. Δεν μπορούσαμε να παραμείνουμε σιωπηλοί κι αδιάφοροι. Έπρεπε πάση θυσία να βρούμε τον δικό μας τρόπο για να αποτυπώσουμε στις σελίδες της MP τον όλεθρο του πολέμου. Τις δραματικές συνέπειες, την ανείπωτη καταστροφή, τα αθώα θύματα, τις αδελφοκτόνες μάχες, τον βίαιο αποχωρισμό, το κύμα μετανάστευσης, τον πόνο, την αγωνία, τη δυστυχία.

Στο μεγάλο αφιέρωμα που μπορείτε να βρείτε στις σελίδες 12 έως 16, θα διαβάσετε συγκλονιστικά κείμενα, ανατριχιαστικές μαρτυρίες και από τις δύο πλευρές, που αξίζουν πραγματικά τον χρόνο και την προσοχή σας. Οι δηλώσεις αυτές είναι η δική μας αντιπολεμική δήλωση, η δική μας στάση. Αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω τους ανθρώπους αυτούς που βρήκαν το κουράγιο και τη δύναμη να κάνουν στην εφημερίδα μας τη δική τους κατάθεση ψυχής.

Δεν «χωράει» άλλο θέμα σε αυτό το editorial, ούτε υπάρχουν εύκολα τα κατάλληλα λόγια για να περιγράψουμε κι εμείς, σαν εφημερίδα, τα συναισθήματά μας, τη θλίψη μας για τον αφανισμό, τη διαμαρτυρία μας για τον ξεριζωμό και την αγανάκτησή μας για εκείνα τα συμφέρονται που οδηγούν σε τέτοιους πολέμους.

Δεν έχω κάτι παραπάνω να γράψω… Κλείνω με μόνο μία ευχή: Ειρήνη!