Χειμώνας του 2016. Νοέμβριος για την ακρίβεια και τα αυτοκίνητα πηγαίνουν πέρα δώθε σα διαολεμένα στην οδο Πεντέλης, στα Μελίσια. Ανάμεσα στο πρωινό χάος της κίνησης, κυκλοφορούν τέσσερα ποδαράκια. Λίγα μέτρα πιο μακριά, δύο άλλα πόδια, στέκονται μπροστά από ένα κατάστημα, κάπου κοντά στο γεφυράκι εκεί που ήταν παλιά το κανάλι Έψιλον.

Η Ελένη ανοίγει το μαγαζί του συνεργάτη της και δεν έχει την παραμικρή ιδέα σε τι όμορφο… μπελά πρόκειται να μπλέξει. Τα τέσσερα ποδαράκια πλησιάζουν σε μια στιγμή που αποτελεί την επιτομή του «μας διαλέγουν, δεν τα διαλέγουμε».

«Ρε συ, τι είναι αυτό, σαν γκρέμλιν είναι. Απίστευτο». Ο συνεργάτης της Ελένης είναι πολύ ευγενικός με το λευκό σκυλί. Γιατί δεν είναι μόνο ότι έχει ταλαιπωρημένη φάτσα που το κάνει «άσχημο», αν μπορείς ποτέ να πεις κάτι τετοιο για ένα ζωάκι. Τα μάτια της τρέχουν πύον, τα αυτιά της επίσης ενώ έχουν και δεκάδες όγκους, το στήθος της είναι πρησμένο και δεν έχει καθόλου τρίχα πάνω της.

Πεθαίνει.

«Με κοίταξε στα μάτια και μου ζήτησε να τη βοηθήσω. Πώς να την αφήσω σε τέτοια κατάσταση;».

Ένα μήνα μετά, η λευκή σκυλίτσα πηγαίνει κάθε μέρα από τις 6.00 το πρωί στο μαγαζί και περιμένει μέχρι τις 10.00 στο χαλάκι την Ελένη για να ανοίξει. Αν καθυστερήσει, όπως λένε οι γείτονες, γίνεται πολύ ανήσυχη και κοιτάζει πέρα δώθε τον δρόμο ψάχνοντας για το αμάξι της.

Έχει ξεκινήσει να τρώει καθημερινά καλό μάλιστα φαγητό και παίρνει ένα σωρό φάρμακα. Αλλά έχουν αποτέλεσμα. Η όψη της αλλάζει και κάνει και καινούριους φίλους, παιδιά που δουλεύουν στο Έψιλον. Ο κύριος Θάνος της δίνει όνομα. Τη λέει «Κλειώ» και το λευκό, κοκκαλιάρικο σκυλάκι, περίπου στα τρία χρόνια ζωής του, αποκτά ταυτότητα. Η Ελένη δεν μπορεί να την πάρει μαζί της γιατί στο σπίτι έχει άλλα δύο και δε δέχονται… επισκέπτες, αλλά είναι εκεί κάθε μέρα, συνεπής, για να την ταΐσει, να τη φροντίσει και να της δείξει ότι κάποιος νοιάζεται.

Η καλή κλινική εικόνα του ζώου δεν κρατά για πολύ. Μετά από μύριες όσες εξετάσεις, η διάγνωση λέει «Ατοπική Δερματίτιδα». Είναι κάτι από το οποίο το σκυλί δεν μπορεί να επανέλθει, αλλά τουλάχιστον αν κάποιος ασχοληθεί, μπορεί να γίνει καλύτερα και να συντηρείται. Τα υπόλοιπα προβλήματα της Κλειούλας (ψώρα, μαλασέζια, σταφυλόκοκκος) μπορούν να καταπολεμηθούν.

Η θεραπεία αποδίδει καρπούς, αλλά φτάνουμε στο Πάσχα και η Ελένη δε θα πάει για μέρες στο μαγαζί. Ένα μεσημέρι κλείνει, μπαίνει στο αμάξι για να επιστρέψει και βλέπει από τους καθρέφτες, αφού έχει απομακρυνθεί, την Κλειώ να την κυνηγά μέσα στην Πεντέλης. Το απαίτησε και κέρδισε.

«Της έφτιαξα δίπλα στο σπίτι μου έναν περιφραγμένο χώρο γιατί το ένα σκυλί μου δεν την ήθελε. Της έχτισα ένα τεράστιο τσιμεντένιο σπίτι, μέχρι και άνθρωπος ζούσε μέσα και της έβαλα το στρώμα και τα παιχνίδια της».

Η Κλειώ είναι σήμερα 8 ετών. Τα έχει ξεπεράσει όλα εκτός από τη δερματίτιδα. Έστω και με αυτή, όμως, είναι ένα ευτυχισμένο σκυλί που ζει πλέον μέσα στο σπίτι, με παρέα και υπερβολική αγάπη.

Για την Ελένη «η Κλειούλα είναι η βασίλισσα Ελισάβετ» που της άλλαξε σημαντικά τη ζωή της. Πριν από αυτήν, ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε υπερβολικά τα ζώα κι έφτανε μέχρι να ταΐσει και αδεσποτάκια.

«Η Κλειώ με έκανε να μπω στο φιλοζωικό σωματείο, να γίνω ενεργό μέλος, να κάνω στόχο μου να σώσω όσα περισσότερα ζώα μπορώ και να τους προσφέρω ασφάλεια και μια καλή οικογένεια. Με έκανε να παθιαστώ με τα αδέσποτα».

Το μόνο σίγουρο από αυτή την ιστορία είναι ότι κάποιος έχασε πολλή αγάπη από αυτή που είχε να του προσφέρει η ταλαιπωρημένη σκυλίτσα.

«Αυτόν τον κάποιον τον έψαχνα για πολύ καιρό. Έδωσα αγώνα για να τον βρω. Όχι για να τον μαλώσω, δεν αξίζει άλλωστε καν την προσοχή μου. Απλώς για να του δείξω πόσο ευτυχισμένη είναι σήμερα και πόση αγάπη παίρνει κάθε μέρα. Γι’ αυτόν ήταν ένα σκουπίδι, για μένα είναι ένα διαμάντι».