Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ*

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, παρατηρώντας νέους και νέες να προετοιμάζονται για τον αγώνα που δίνουν για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας μας, η μνήμη μου ανατρέχει στο 2008, έτος το οποίο ήταν καθοριστικό για την προσωπική μου σταδιοδρομία. Το δικό μου όνειρο ήταν η εισαγωγή στη Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών.

Κωνσταντίνος Αναστασίου

Παρόλο που ως μαθητής δεν ήμουν ιδιαίτερα πειθαρχημένος, δεν το έβαλα κάτω και αρίστευσα σε πέντε μαθήματα. Στο έκτο μάθημα, όμως, στην έκθεση, απέτυχα παταγωδώς. Το αποτέλεσμα; 17.952 μόρια, 500 λιγότερα από τη Φαρμακευτική Σχολή με τη χαμηλότερη βάση, αυτήν της Πάτρας. Ως απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών και έχοντας στα χέρια μου το γερμανικό απολυτήριο λυκείου ως «ατού», αποφάσισα με βαριά καρδιά (τότε) να μετακομίσω στη Βιέννη και να κυνηγήσω το όνειρό μου εκεί.

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η καθαριότητα. Ήταν λες και ο Δήμος της Βιέννης σε προκαλούσε να βρεις έστω και ένα σκουπιδάκι στους δρόμους της πόλης. Οι κάδοι σκουπιδιών μάλιστα είχαν γραμμένη πάνω τους τη φράση «Τάισέ με», προσκαλώντας τους περαστικούς με χιουμοριστική διάθεση να κάνουν ακριβώς αυτό.

Άρρηκτα συνδεδεμένη με την καθαριότητα ήταν φυσικά και η ανακύκλωση. Αυτήν την έμαθα με τον άσχημο τρόπο βέβαια, όταν αναγκάστηκα να πληρώσω πρόστιμο, διότι δεν είχα ανακυκλώσει τα σκουπίδια μου σωστά. Δεν φαντάζεστε την οργή μου με τους «Γερμαναράδες». Άκου εκεί να πληρώσω πρόστιμο! Μετά έκατσα και το σκέφτηκα. Οι «Γερμαναράδες» είχαν δίκιο. Η ανακύκλωση έχει πολλά οφέλη. Πέρα από το προφανές, ότι πρέπει να σεβόμαστε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, υπάρχουν και οικονομικά πλεονεκτήματα για έναν Δήμο, διότι οι πολύτιμοι πόροι του δεν πάνε χαμένοι στο «ξεσκαρτάρισμα» των σκουπιδιών. Αντ’ αυτού αξιοποιούνται σε άλλους τομείς.

Έπειτα εντυπωσιάστηκα από τις υποδομές της Βιέννης. Σας το λέω με πάσα ειλικρίνεια, πως όσο καιρό πέρασα εκεί ως φοιτητής, δεν είδα ούτε μία λακκούβα, ούτε μία καμένη λάμπα, ούτε ένα πεσμένο κλαδί στη μέση του δρόμου. Και αυτό διότι ο Δήμος αναγνωρίζει πως αυτές οι μικρές λεπτομέρειες έχουν άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινότητα των κατοίκων, οι οποίοι μπορούν να κυκλοφορούν με ασφάλεια και να φτάνουν από το σημείο Α στο σημείο Β, χωρίς να συναντούν εμπόδια.

Άμεση επίπτωση στη διάθεση των δημοτών έχει και η επαφή με το φυσικό στοιχείο. Γι’ αυτό και κάθε δημοτικό διαμέρισμα στη Βιέννη έχει το δικό του πάρκο και κάθε γειτονιά τη δική της πλατεία.

Ακόμα ένα παράδειγμα που αφορά στο υψηλό επίπεδο υποδομών είναι και τα δημοτικά ποδήλατα, τα λεγόμενα city bikes, τα οποία πέραν του ότι προσφέρουν στους κατοίκους τη δυνατότητα να αποφύγουν το κυκλοφοριακό κομφούζιο με έναν πολύ οικονομικό τρόπο (1η ώρα δωρεάν, κάθε επιπλέον ώρα 1 ευρώ), βρίσκουν και τεράστια απήχηση στους επισκέπτες της πόλης, τους τουρίστες, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να ανακαλύψουν την πόλη, νιώθοντας πως κάνουν βόλτα στη γειτονιά τους.

Ακόμα πιο εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση των δυνάμεων της αστυνομίας και της πυροσβεστικής στα καθήκοντά τους. Θα σας αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα:

  • Ένας συμφοιτητής μου συνειδητοποίησε ότι το διαμέρισμα του γείτονά του καιγόταν, όχι από τον καπνό ή τη μυρωδιά, αλλά από τον σαματά έξω από την πόρτα του σπιτιού του, την οποία άνοιξε μόνο για να αντικρίσει τους πυροσβέστες κατά την έξοδό τους από την πολυκατοικία. Σε χρόνο dt είχαν σβήσει τη φωτιά χωρίς να τους πάρει κανείς είδηση.
  • Στο εστιατόριο στο οποίο εργαζόμουν μπήκε ένα σαββατιάτικο πρωινό ένας κύριος και μου ζήτησε να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα. Εντός δύο λεπτών πάρκαραν μπροστά από το μαγαζί τρία βαν, από τα οποία αποβιβάστηκαν 16 αστυνομικοί με πλήρη εξοπλισμό (αλεξίσφαιρα, βόμβες κρότου-λάμψης, αυτόματα όπλα) και μπήκαν στο κατάστημα. Για να είμαι ειλικρινής νόμιζα πως επρόκειτο για τρομοκρατική επίθεση, λόγω της σοβαρότητας που έδειχνε να έχει η κατάσταση, μόνο για να μάθω πως ο κύριος αυτός είχε ληστέψει μία κυρία πέντε λεπτά νωρίτερα και τον αναζητούσαν.

Αρχικά γέλασα με την υπερβολή αυτή. Τι θα γινόταν, όμως, εάν η κατάσταση ήταν όντως πιο σοβαρή; Τι θα γινόταν εάν ο ληστής αυτός οπλοφορούσε;

Το σημαντικό είναι πως ένιωθα ασφαλής. Και αυτό έχει τεράστια σημασία για εμένα προσωπικά, διότι ως κάτοικος Ματιού, γνωρίζω από πρώτο χέρι τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει ο ελλιπής συντονισμός και η ελλιπής συντήρηση από πλευράς των δύο αυτών φορέων, οι οποίοι έχουν την ευθύνη να με προστατεύουν. Και εγώ έχω την πολυτέλεια να μιλάω εκ του ασφαλούς, διότι έχοντας γλυτώσει παρά τρίχα από το μένος της φωτιάς και έχοντας υποστεί μόνο υλικές ζημιές, θεωρούμαι από τους τυχερούς. Και είμαι τυχερός. Δεν μπορώ ούτε στο παραμικρό να φανταστώ τον πόνο που βίωσαν άνθρωποι που τόσο άδικα και μαρτυρικά έχασαν τη ζωή τους, άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους, συντοπίτες μου που δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη μπαινοβγαίνοντας σε νοσοκομεία.

Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για τα προτερήματα του Δήμου της Βιέννης, όσον αφορά και άλλους τομείς, όπως ο επαγγελματισμός των δημόσιων φορέων, η μετακίνηση με τα ΜΜΜ, η στάση και η συμπεριφορά απέναντι στα ζώα. Είναι ακριβώς όπως το φαντάζεστε. Και θα πει κανείς «ναι, αλλά η Βιέννη είναι πρωτεύουσα, είναι μεγαλούπολη, είναι λογικό να σου τα προσφέρει όλα αυτά».

Μην πάτε μακριά. Η Αθήνα είναι δύο φορές μεγαλύτερη από τη Βιέννη. Ζήτημα είναι να προσφέρει τα μισά από αυτά που προανέφερα. Το θέμα δεν είναι να γίνονται συγκρίσεις γύρω από ζητήματα, τα οποία σε μια σύγχρονη κοινωνία θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Το θέμα είναι να υπάρχει διάθεση για βελτίωση της κατάστασης. Η Βιέννη έχει ψηφιστεί για δέκα συναπτά έτη ως η καλύτερη πόλη του κόσμου για να ζεις. Αυτό δεν το πέτυχε ως εκ θαύματος. Το πέτυχε με συνεχή δουλειά και συνέπεια απέναντι στους κατοίκους της. Έχει βέβαια και ένα μυστικό όπλο. Τους ίδιους τους δημότες.

Οι κάτοικοι της Βιέννης δε θα πετάξουν σκουπίδια στον δρόμο, δε θα παραβιάσουν κόκκινο, δε θα σταθμεύσουν σε θέση για ΑμεΑ, δε θα ρίξουν φόλες σε ζώα. Αντιθέτως, θα δώσουν προτεραιότητα στους πεζούς που περνούν τη διάβαση, θα κάνουν δεξιά όταν περνάει ασθενοφόρο, θα μαζέψουν τα περιττώματα των σκύλων τους από το πεζοδρόμιο, θα αντιμετωπίσουν τα όργανα της τάξης με σεβασμό.

Κατανοώ πως όταν η πολιτεία αδιαφορεί για τους πολίτες της, αρχίζουν να αδιαφορούν και αυτοί για την πολιτεία. Αυτό όμως οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο βρισκόμαστε και εμείς σήμερα. Ο μόνος τρόπος διαφυγής είναι η συνεχής συνεργασία μεταξύ Δήμου και δημοτών, ο συνεχής αγώνας και από τις δύο πλευρές, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Δε χρειάζεται να εφεύρουμε τον τροχό από την αρχή. Τρόποι και ιδέες υπάρχουν. Αρκεί να γίνει σωστή αξιοποίηση.

*Ο Κωνσταντίνος Αναστασίου γεννήθηκε το 1990 στο Μάτι, όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα. Έχει σπουδάσει στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης και κατέχει πιστοποιητικό παρακολούθησης του προγράμματος Ομοιοπαθητικής από την Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (Ε.Ε.Ο.Ι.). Από τον Απρίλιο του 2017 είναι συνιδιοκτήτης του φαρμακείου «Ελένη Σαμαρτζή και ΣΙΑ Ο.Ε.» που βρίσκεται στην Αγία Μαρίνα Νέας Μάκρης. Στις επικείμενες δημοτικές εκλογές θα είναι υποψήφιος με την παράταξη «Πορεία Πράξης», με επικεφαλής τον κ. Στέργιο Τσίρκα.