Γράφει ο Κώστας Ζοργιός

Αυτά που θα πρέπει να σε απασχολούν αν είσαι ένας 19χρονος ξύπνιος τύπος, είναι πολύ συγκεκριμένα. Να περάσεις τα μαθήματα στην εξεταστική (αν έχεις μπει Πανεπιστήμιο), να περάσεις στο Πανεπιστήμιο (αν δεν έχεις μπει), να πάρεις όσο πιο σύντομα εξοδόχαρτο μην κάθεσαι και βαράς σκοπιές χωρίς λόγο, να βρεις κανά ωραίο κορίτσι να τραβηχτείς, μέχρι το επόμενο, γιατί μικρός είσαι για σοβαρές δεσμεύσεις.

Να πας κανά γήπεδο, να βγεις για τα ποτά σου και τέλος πάντων να ζήσεις τη ζωή που μόλις σου πρωτοκλείνει το μάτι, όπως εσύ γουστάρεις κι αγαπάς…

Αυτό που σίγουρα δεν πρέπει να σε απασχολεί είναι να πάει καλά η χημειοθεραπεία σου, να μην ξερνάς το βράδυ ή να έχεις πυρετό που χτυπάει κόκκινα, να μη σου πει ένας γιατρός ότι έχεις μοιρασμένες πιθανότητες να ζήσεις.

Κι όμως. Shit happens…

Ο Μανώλης Μαραγκουδάκης δεν είναι άγνωστος στους περισσότερους 25άρηδες της περιοχής. Κάθε άλλο. Αν και Κορυδαλλιώτης, ζει μόνιμα στο Ζούμπερι από τα 15 του και κυκλοφορεί στη Νέα Μάκρη και την ευρύτερη περιοχή ήδη μια 11ετία. Τελειώνοντας το σχολείο θεωρούσε ότι έχει όλη τη ζωή μπροστά του και έκανε σχέδια. Ο Θεός γελούσε και παρότι ο Μανώλης γέλασε τελευταίος, χρειάστηκε να περάσει μεγάλη περιπέτεια για να ‘ναι σήμερα απέναντί μας, στα γραφεία της MP και να μας τη διηγείται.

«Στη δεύτερη χρονιά των Πανελληνίων είχα αρχίσει να χάνω πάρα πολλά κιλά και φτάνω να φαίνομαι σαν στέκα. Έτρωγα κάτι και αμέσως φούσκωνα, αλλά δεν έδινα σημασία, ίσα ίσα χαιρόμουν γιατί επιτέλους αδυνάτιζα… Μου έλεγαν γονείς φίλων ότι ήμουν χλωμός, αλλά που να φανταστώ ότι κάτι πάει τόσο στραβά. Άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει όταν, παρότι είχα βγάλει ολόκληρη προετοιμασία με τον Εθνικό Νέας Μάκρης στη μπάλα, πήγα για μπάσκετ με φίλους και στο δεκάλεπτο άρχισα να βήχω χωρίς σταματημό και δεν μπορούσα να συνεχίσω».

Πυρετός και υποψίες

Και ακολούθησε το δεύτερο σημάδι, αρκετά ανησυχητικό. Κάθε βράδυ υψηλός πυρετός και έντονος πόνος στο στήθος και το πρωί πάλι υγιής. Όλα αυτά για έναν μήνα μέχρι που πήρε την απόφαση.

«Αρχικά πήγα στον κύριο Τουρούκη, ο οποίος μου συνέστησε να φύγω αμέσως για εξετάσεις και εν συνεχεία ξεκίνησε ένα εξονυχιστικό τσεκ απ στο Γενικό Κρατικό. Επειδή είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά, έψαχνα στο ίντερνετ τι μπορεί να έχω. Και η “έννοια” καρκίνος, έπαψε να μου είναι πλέον τόσο μακρινή. Αφού ολοκληρώθηκαν οι εξετάσεις, μου συστήθηκε να επισκεφθώ τον κύριο Βασιλακόπουλο, εξειδικευμένο Πανεπιστημιακό γιατρό που εργαζόταν στο Λαϊκό. Ήταν αυτός που επιβεβαίωσε τους φόβους μου».

«Έχεις καρκίνο»

Πόσο πιο άσχημη μπορεί να είναι μια διάγνωση από το «πάσχεις από λέμφωμα Hodgkin, που είναι ένα είδος αιματολογικού καρκίνου. Είσαι στο πιο προχωρημένο στάδιο (σ.σ. 4Β)». Η ερώτηση μετά το σοκ, λογικότατη. «Θα ζήσω;». Η απάντηση σκληρή, αλλά καλύτερη από την αναμενόμενη: Έχεις 70-30% πιθανότητες υπέρ σου και το 30% δε σημαίνει απαραίτητα ότι θα πεθάνεις, αλλά ότι ίσως χρειαστεί να πάμε σε πιο δυνατή θεραπεία για να τον αντιμετωπίσουμε.

«Στον κόσμο μου»

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δεχθείς στα 19 σου μια τέτοια είδηση. «Ο χειρότερος ήταν να με πάρει από κάτω, να κλειστώ στο σπίτι, να κλαίω όλη μέρα και να περιμένω το μοιραίο, γιατί πίστεψέ με, η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο. Εγώ ήμουν ανώριμος και τελικά αυτό μου βγήκε σε καλό».

Αν εξαιρέσει κανείς κάποιες υπερβολές της ηλικίας, όπως για παράδειγμα ότι έπρεπε να ξεκινήσει χημειοθεραπεία Πέμπτη και ζητούσε να το κάνουν Σάββατο, ώστε να πάει σε ένα πάρτι και να διασκεδάσει, αυτή η αφέλεια ήταν ο μεγαλύτερός του σύμμαχος.

«Δεν άλλαξα τίποτα στην καθημερινότητά μου, καλώς ή κακώς έκανα ακριβώς ό,τι και πριν. Το μόνο που προσπάθησα ήταν να ελαττώσω το τσιγάρο και το ποτό και βέβαια να είμαι εκεί σε κάθε προγραμματισμένη χημειοθεραπεία, συνήθως με πολύ μεγαλύτερους σε ηλικία ασθενείς κάτι που με έκανε να αναρωτιέμαι “ρε φίλε, τι κάνω εγώ εδώ;”».

Ο δεύτερος μεγάλος σύμμαχός του ήταν η παρέα του. «Δεν με έκαναν ποτέ να νιώσω άρρωστος. Μπορεί μεταξύ τους να συζητούσαν οτιδήποτε, όμως ποτέ δεν εισέπραττα στενοχώρια, ανησυχία ή, το χειρότερο, λύπηση. Θυμάμαι ότι πολλοί κουρεύτηκαν γουλί για να νιώθω άνετα όταν βγαίναμε έξω, γιατί έπειτα από λίγο καιρό, τα φάρμακα “σκότωσαν” ότι τρίχα είχα πάνω μου. Συνέχισα τη ρουτίνα μου σα να μην άλλαξε ποτέ τίποτα».

8 Φεβρουαρίου του 2012, ανήμερα της επετείου της τραγωδίας που σημάδεψε την αγαπημένη του ομάδα, τον Ολυμπιακό, κάνει την τελευταία του χημειοθεραπεία. Ακολουθεί και μια σημαντική εξέταση που δείχνει ότι είναι καθαρός. Αυτή οφείλει να την κάνει κάθε χρόνο από τότε. Μετά τα πέντε χρόνια, αυξάνεται κατά πολύ η πιθανότητα να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά ο καρκίνος και έπειτα από δέκα είσαι σχεδόν υγιής.

Football Manager

Ο Μανώλης βαδίζει σταθερά προς τη δεκαετία, έχοντας στο δεξί του χέρι ένα τατού-μανίκι, ολόκληρο αφιερωμένο στην περιπέτειά του. «Δεν μπορώ να πω ψέματα ότι δεν ανησυχώ και ότι δεν το σκέφτομαι. Αλλά, αφού πέρασε εκείνη η δύσκολη περίοδος, νιώθω πιο δυνατός. Θωρακίζεσαι περνώντας μια τέτοια κατάσταση κι είναι λογικό».

Τι μένει αλήθεια σε έναν 19χρονο που νικά τον καρκίνο; Ποιο είναι το «μάθημα ζωής», όπως συνηθίζουμε να το χαρακτηρίζουμε; «Αυτό που μένει είναι πως ό,τι και να σου συμβεί στη ζωή σου, ακόμα κι αν αποτύχεις, τουλάχιστον ήσουν τυχερός να ζήσεις έστω και την αποτυχία. Και βέβαια η χαρά ότι ξύπνησα, όταν ανοίγω τα μάτια μου κάθε πρωί».

Σήμερα, στα 26 του, η καθημερινότητα βρίσκει τον Μανώλη στη Νέα Μάκρη τα καλοκαίρια και στο Μπέρμιγχαμ τους χειμώνες. Έχει ήδη αναχωρήσει για Αγγλία για να βρει μια δουλειά 8ώρου και να δοκιμάσει την τύχη του σε αυτό που ονειρεύεται να κάνει επάγγελμα. Να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο από κάποιο πόστο, ει δυνατόν να γίνει προπονητής. Και το πιστεύει… Γιατί όχι, τον καρκίνο νίκησε, πού θα κωλώσει;