Βγαίνεις από το σπίτι νωρίς το πρωί του Σαββάτου για να πας να κάνεις δύο δουλειές στη Νέα Μάκρη και να πάρεις έναν καφέ και τη βλέπεις στην Αγίας Μαρίνας. Τρέχει. Γυρίζεις μετά από μία ώρα κι είναι μπροστά σου, στην Ποσειδώνος. Τρέχει. Φεύγεις αργότερα να πας σούπερ μάρκετ και «τρακάρετε» στην Αεροπορίας.

Γεμίζεις ένα καρότσι πράγματα, λες και δυο κουβέντες και στον γυρισμό είναι ξανά εκεί. Τρέχει. Τρέχει τόσο, που σε κάνει να νιώθεις άσχημα, άβολα με τον εαυτό σου. Να ακουμπάς το τσιγάρο στο τασάκι και λίγα μέτρα πιο κάτω να το σβήνεις. Γιατί εκτός από το ότι προσφέρει κάτι σημαντικό στον εαυτό της σωματικά, βλέπεις και το πρόσωπό της να λάμπει, παρά τα κιλά ιδρώτα να είναι ευτυχισμένη ψυχικά.

Η Μαρία Σταμούλη δεν ήταν πάντα υπεραθλήτρια. Για την ακρίβεια, μέχρι πριν μόλις μια δεκαετία τής άρεσε να ασκείται ερασιτεχνικά. Να κολυμπά, να κάνει ορειβασία, να τρέχει και κάποιους γύρους στον στίβο, αλλά μέχρι εκεί. Το κουμπί της… γύρισε περίπου την εποχή που ήρθε να μείνει στη Νέα Μάκρη.

Γεννημένη στον Άγιο Νικόλαο Άρτας, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Κοινωνική Λειτουργός. Είναι από τους τυχερούς ανθρώπους που δουλεύουν πάνω στο αντικείμενο που αγαπούν κι εργάζεται στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Ραφήνας, ενώ είχε και ένα μακρύ πέρασμα από την Παμμακάριστο.

«Την έμαθα καλά τη Νέα Μάκρη από την εποχή που σπούδαζα γιατί ερχόμουν σε προγράμματα στις κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα. Την αγάπησα αμέσως γιατί είναι κοντά στην Αθήνα και συνδυάζει βουνό και θάλασσα», λέει η ίδια στη MP.

Και κάπως έτσι, παρέα με τον σύζυγό της που γνώρισε -πού αλλού- στο τρέξιμο, άρχισαν να κάνουν τις πρώτες τους κοινωνικές επαφές στην περιοχή.

«Γνωρίστηκα με αθλητές του Τελμησσού, όπως ο Κώστας Φωτόπουλος και ο Βλάσης Καραβασίλης και σιγά σιγά μπήκα κι εγώ στον σύλλογο. Μου άρεσε η ιδέα να συνδυάζω το τρέξιμο και τη γυμναστική μου με την ομαδική παρουσία σε αγώνες, πολλοί από τους οποίους μάλιστα γίνονταν για καλούς σκοπούς. Σχεδόν με το που ξεκίνησα να τρέχω πιο συστηματικά, άρχισα να κάνω και προετοιμασία για Μαραθώνιο».

Η Μαρία Σταμούλη είχε βρει το μεγάλο της πάθος και, από εκεί και πέρα, κάθε δοκιμασία ήταν και μια πρόκληση.

«Ο πρώτος μου Μαραθώνιος ήταν στο Σικάγο το 2011. Κατάφερα να τερματίσω και το συναίσθημα ήταν συγκλονιστικό, ειδικά αν αναλογιστείτε ότι είχαν έρθει πολλοί ομογενείς να μας δουν να τρέχουμε και να μας ενθαρρύνουν. Έκτοτε έχω τρέξει Μαραθωνίους στο Βερολίνο, το Παρίσι και τη Βιέννη, ενώ έχω συμμετάσχει σε πάρα πολλούς αγώνες εντός συνόρων».

Για την κα Σταμούλη, το πρώτο στοίχημα είχε κερδηθεί με το «καλημέρα». Δεν είναι δα και το ευκολότερο πράγμα να συμμετέχεις σε αγώνες 42 χλμ και να τερματίζεις σε όλους, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και εξωγενών παραγόντων.

«Μετά από κάποιο σημείο αναζήτησα ένα νέο κίνητρο. Κυρίως γιατί τελειώνοντας κάθε αγώνα, έβλεπα ότι είχα κι άλλες δυνάμεις. Αποφάσισα να δοκιμάσω κι άλλο τα όριά μου και το 2015, μαζί με τον σύζυγό μου, τερματίσαμε το «Κρόνιο Πέρασμα», μια διαδρομή 70 χλμ. Είχα βρει νέο κίνητρο, οι προπονήσεις μου έγιναν εντατικότερες και σταδιακά κυνηγούσα όλο και κάτι περισσότερο».

Ο αμέσως μεγαλύτερος σε απόσταση αγώνας ήταν ο Υπερευχίδειος Άθλος: Τρέχεις από τους Δελφούς με προορισμό τις Πλαταιές και… ξανά πίσω στους Δελφούς.

Και ναι, μην αναρωτιέστε. Η Μαρία Σταμούλη έβγαλε τα 215 χλμ και έβαλε τικ σε ακόμα ένα προσωπικό της «κουτάκι». Αλλά με κάθε κατάκτηση, άνοιγε ακόμα περισσότερο η όρεξη.

Στις 26 του φετινού Σεπτέμβρη, ήρθε η μεγαλύτερή της στιγμή. Μέχρι την επόμενη. Ήταν η μία από τους συνολικά 277 αθλητές από 49 χώρες που συμμετείχε στο Σπάρταθλο. Και το είχε πείσμα να είναι και μία από αυτές που θα τερμάτιζαν…

«Για μένα το Σπάρταθλο ήταν μια τεράστια πρόκληση. Όχι μόνο επειδή τα 246 χλμ είναι η μεγαλύτερη διαδρομή που θα καλούμουν να καλύψω, αλλά γιατί σαν αγώνας έχει τεράστιο ιδεολογικό και ιστορικό υπόβαθρο».

Τερματίζοντας στην 156η θέση έγινε η μία από τις μόλις τρεις Ελληνίδες που τα κατάφεραν (Μπάκα Σταυρούλα και Γιάννε Ειρήνη οι άλλες δύο) και στο τέλος της διαδρομής, στο άγαλμα του Λεωνίδα, αποθεώθηκε.

«Τα συναισθήματα που νιώθεις φτάνοντας στο τέλος και σκεπτόμενος ότι οι ώρες προπόνησης και οι κόποι σου ανταμείβονται, καθώς κι αυτό το δυνατό χειροκρότημα από τον κόσμο μου, είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου πλέον. Και βέβαια η κινητήριος δύναμη για να συνεχίζω τον αθλητισμό σε ανταγωνιστικό επίπεδο».

Για να φτάσεις να τερματίσεις σε ένα Σπάρταθλο, που είναι πολύ απαιτητικός αγώνας, χρειάζεσαι… τόνους ιδρώτα κι άπειρες ώρες προπόνησης και προετοιμασίας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι και η ίδια η Μαρία Σταμούλη, δεν είχε καταφέρει να τερματίσει στα δύο προηγούμενα που είχε αγωνιστεί.

«Έτρεχα σχεδόν καθημερινά το τελευταίο διάστημα τουλάχιστον δύο ώρες, ενώ τα Σαββατοκύριακα έκανα έναν προσωπικό Μαραθώνιο, που σημαίνει ότι η προπόνηση διαρκούσε πάνω από πέντε ώρες».

Κάπου εδώ προκύπτουν πολλές απορίες που θα ‘θελες να λύσεις έχοντας απέναντί σου μια αθλήτρια που «καταπίνει» τόσο μεγάλες αποστάσεις.

– Τι σκέφτεστε την ώρα που τρέχετε; Επιτρέπουν οι απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα να «ταξιδέψει» το μυαλό;

Αυτό εξαρτάται από τον χαρακτήρα του αθλητή. Πάρα πολλοί για παράδειγμα ακούν μουσική, κάτι που εγώ δεν κάνω ποτέ. Βασικό μου μέλημα είναι να μην παρασύρομαι από τίποτα, ούτε καν από τον κόσμο. Να έχω απόλυτη συγκέντρωση σε αυτό που κάνω. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Γιατί πολύ συχνά περνούν από το μυαλό σου, ειδικά όταν πλησιάζεις προς το τέλος, οι κόποι σου, το τι έχεις περάσει, οι θυσίες που έχεις κάνει.

– Τι μπορεί να δυσκολέψει πολύ έναν αγώνα;

Στην περίπτωσή μου, αλλά θεωρώ ότι ισχύει για όλους τους αθλητές, οι καιρικές συνθήκες. Όταν συναντάς ακραία φαινόμενα, εξαντλείσαι κι αυτομάτως ο βαθμός δυσκολίας του αγώνα γίνεται κατά πολύ μεγαλύτερος.

– Πόσες μέρες κάνει ο οργανισμός για να «συνέλθει» πλήρως;

Αυτό ποικίλει ανάλογα με τον οργανισμό και βέβαια ανάλογα με την καταπόνηση. Χρειάζονται πάντως αρκετές μέρες για να επιστρέψεις σε φυσιολογικά επίπεδα.

– Τι σημαίνει για σας τρέξιμο, αγώνες, υπερμαραθώνιοι;

Το τρέξιμο, είτε σε αγώνες είτε απλά σαν μέρος της καθημερινότητάς μου, αποτελεί τεράστιο κομμάτι στη ζωή μου. Με γεμίζει σαν άνθρωπο. Είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις μόνος σου.
Χρειάζεσαι απλώς ένα ζευγάρι παπούτσια. Εκτονώνεσαι, διασκεδάζεις, γνωρίζεις τον εαυτό σου, τα όριά σου, την πειθαρχία σου. Ηρεμείς…

Είναι επίσης και όλα αυτά που μοιράζεσαι όταν δεν τρέχεις μόνος. Όταν είσαι με συναθλητές σου σε αγώνες. Όταν θέτεις κοινούς στόχους. Όταν ταξιδεύεις, όταν κάνεις όνειρα…

Τι είναι το Σπάρταθλο

Πρόκειται για έναν ιστορικό υπερμαραθώνιο που διεξάγεται κάθε χρόνο στην Ελλάδα στα τέλη του Σεπτέμβρη. Είναι ένας από τους πλέον δύσκολους αγώνες υπεραποστάσεων παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου.

Το Σπάρταθλο αναβιώνει τα βήματα του Φειδιππίδη, του αρχαίου Αθηναίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος το 490 π.Χ., πριν τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια στον πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες με τους Πέρσες. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Φειδιππίδης έφτασε στη Σπάρτη μια μέρα μετά την αναχώρησή του από την Αθήνα.

Το 1984 ιδρύθηκε ο Διεθνής Σύνδεσμος «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ», ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα διοργανώνει ανελλιπώς τον αγώνα. Η επιλογή του Σεπτεμβρίου έγινε, διότι τότε τοποθετεί χρονικά ο Ηρόδοτος την αποστολή του Φειδιππίδη στην Σπάρτη.