Υπάρχουν κινηματογραφικές σκηνές που αναγνωρίζονται πριν καν δεις την ταινία.
Η Marilyn Monroe με το λευκό φόρεμα πάνω από τη σχάρα του μετρό είναι μία από αυτές.
Η σκηνή ανήκει στο The Seven Year Itch του Billy Wilder, που κυκλοφόρησε το 1955. Στην ταινία, η Monroe και ο Tom Ewell βγαίνουν από έναν κινηματογράφο στη Lexington Avenue και εκείνη στέκεται πάνω από μια σχάρα καθώς περνά συρμός από κάτω.
Ο αέρας σηκώνει το φόρεμά της.
Αυτό που θυμόμαστε όμως ως αυθόρμητη στιγμή ήταν στην πραγματικότητα μια από τις πιο οργανωμένες διαφημιστικές εικόνες του μεταπολεμικού Hollywood.
Χιλιάδες άνθρωποι στο πεζοδρόμιο
Το εξωτερικό γύρισμα έγινε τη νύχτα στη Νέα Υόρκη, έξω από το Trans-Lux Theatre.
Η παρουσία της Monroe είχε διαρρεύσει και συγκεντρώθηκαν χιλιάδες θεατές και φωτογράφοι. Ο ίδιος ο Billy Wilder αργότερα θυμόταν ότι υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι γύρω από το σημείο.
Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο τότε σύζυγός της, Joe DiMaggio.
Ο Wilder θυμόταν ότι κάθε φορά που σηκωνόταν το φόρεμα, ο DiMaggio γύριζε αλλού το βλέμμα του.
Το γύρισμα έγινε τεράστιο φωτογραφικό γεγονός.
Οι εικόνες που τραβήχτηκαν εκείνη τη νύχτα είναι αυτές που σε μεγάλο βαθμό δημιούργησαν τον μύθο της σκηνής.
Το πρόβλημα: δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν όσα γύρισαν
Η Νέα Υόρκη είχε ένα πολύ πρακτικό πρόβλημα.
Ήταν υπερβολικά θορυβώδης.
Ο Wilder αργότερα εξήγησε ότι δεν μπορούσε να ολοκληρώσει κανονικά τη σκηνή στη Lexington Avenue και ότι το τελικό κοντινό πλάνο και ο διάλογος έγιναν σε soundstage.
Έτσι, η παραγωγή ξαναδημιούργησε το σημείο στο στούντιο της 20th Century Fox.
Με άλλα λόγια, το κοινό της Νέας Υόρκης είδε την πραγματική Marilyn Monroe πάνω από την πραγματική σχάρα.
Αλλά το Hollywood χρειάστηκε να κατασκευάσει ξανά τη Νέα Υόρκη στο Los Angeles για να ολοκληρώσει τη σκηνή.
Και ο «κρύος αέρας» ήταν επίσης ψέμα
Υπάρχει ακόμη μία υπέροχη λεπτομέρεια.
Στην ταινία, η Monroe απολαμβάνει το δροσερό ρεύμα που ανεβαίνει από το μετρό.
Ο Wilder αποκάλυψε αργότερα ότι αυτό ήταν κινηματογραφική επινόηση.
Ο αέρας που πραγματικά ανεβαίνει από τις συγκεκριμένες σχάρες είναι ζεστός, όχι δροσερός.
Δεν είχε σημασία.
Όπως παραδέχθηκε ο ίδιος, η εικόνα έγινε πολύ μεγαλύτερη από την ίδια την ταινία και τελικά βοήθησε να την πουλήσει.
Το λευκό φόρεμα έγινε μέρος της ιστορίας
Το φόρεμα είχε σχεδιάσει ο William Travilla.
Το 2011 πουλήθηκε σε δημοπρασία για εκατομμύρια δολάρια, έχοντας πλέον αποκτήσει σχεδόν μυθικό status στην ιστορία του κινηματογράφου.
Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες εικόνες του 20ού αιώνα:
πραγματικός δρόμος, πραγματικό πλήθος, πραγματική Marilyn —
και ένα τελικό κινηματογραφικό πλάνο που χρειάστηκε να ξαναγυριστεί χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που όλοι νομίζουμε ότι βλέπουμε.
