Του Αλέξη Παπαχελά

Στην δημοσιογραφική μου διαδρομή έχω ασχοληθεί με δύσκολα θέματα. Προσπαθούσα πάντοτε να κρατήσω μία απόσταση από την έρευνα, να μην ταυτιστώ με τα «θύματα» ώστε να μπορέσω να είμαι αντικειμενικός στις κρίσεις μου.

Μερικές φορές δεν τα κατάφερα. Μία από αυτές ήταν η έρευνα, που κάναμε μαζί με την Μαριάννα Κακαουνάκη, για την τραγωδία στο Μάτι. Ήταν μια ιστορία γεμάτη πόνο και οργή, ούτως η άλλως. Όταν όμως προσθέτεις σε αυτά τα συστατικά τον απέραντο κυνισμό και την πρωτοφανή ανεπάρκεια των ανθρώπων στους οποίους είχε αναθέσει η Ελληνική Δημοκρατία την προστασία των πολιτών στο Μάτι… ε δεν μπορείς να μην εκραγείς.

Δεν θεωρώ ότι ήταν θέμα κομματικό, ευθύνης του Α ή του Β πολιτικού. Ήταν απλά το προϊόν μιας μακρόχρονης παράδοσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος να χειρίζεται πολύ κρίσιμα θέματα με ελαφρότητα, φαυλότητα και ερασιτεχνισμό.

Και αυτό το ξέραμε, αλλά όταν ακούς τους διαλόγους είτε την ώρα της επιχείρησης είτε την ώρα της συγκάλυψης, τότε βγαίνεις από τα ρούχα σου.

Πρέπει βέβαια να κοιτάμε μπροστά. Οι πληγές θα αργήσουν να κλείσουν, ελπίζω η Δικαιοσύνη να μην τις αφήσει ανοιχτές για πολύ ακόμη.

Χρωστάμε όμως ένα πράγμα σε όσους έφυγαν: αφόρητη πίεση στους πολιτικούς, κάθε απόχρωσης, να μην αφήσουν ποτέ ξανά ανίκανα ή φαύλα ανθρωπάκια να χειρίζονται τις τύχες μας την κρίσιμη ώρα.

Πιστεύω ότι το Μάτι, μεταξύ άλλων επώδυνων κρίσεων, μας ωρίμασε σαν κοινωνία. Βίαια αλλά μας ωρίμασε. Ας διασφαλίσουμε ότι δεν θα κυλήσουμε ξανά προς τα πίσω.

*Ο Αλέξης Παπαχελάς είναι διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή»

Προηγούμενο άρθρο«Σώθηκα από μια σχεδόν ξεφούσκωτη μπάλα» – Η κατάθεση ψυχής του 30χρονου που κολυμπούσε για σχεδόν 20 ώρες
Επόμενο άρθροCool Tymvos: Σινεμά ο Παράδεισος, μια επένδυση ζωής